Δικαιοσύνη: Το δήθεν τέρας των αποφάσεων της, και το πραγματικό τέρας της εμπαθούς αμφισβήτησής της

Η δικαιοσύνη είναι και ήταν πάντοτε το θεμέλιο της κοινωνικής συνύπαρξης. Ρυθμίζει όλες τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, και διευθετεί τις ποινές για όποιον ξεπερνά τα γραπτά νομικά κείμενα με οποιονδήποτε τρόπο, τιμωρεί με όποιον τρόπο προβλέπεται αυτόν που βλάπτει τον συμπολίτη του, αποζημιώνει ηθικά το θύμα οποιασδήποτε ενέργειας, και τελικά ορίζει το ηθικό πλαίσιο στο οποίο θα κινούμαστε, με τον πιο επίσημο τρόπο, με τον πιο καταλυτικό τρόπο που θα μπορούσε κάποια ανθρώπινη λειτουργεία να το κάνει.

Στις πολιτισμένες κοινωνίες στόχος όλων στο κράτος θα πρέπει να είναι η δικαιοσύνη να λειτουργεί καλά, να είναι επαρκής, και να επιτελεί τόσο ακέραια τον ρόλο της, που δεν θα φτάσει ποτέ στην θέση να υποκατασταθεί από οποιονδήποτε άλλο θεσμό, ή πρόσωπο. Από οποιαδήποτε άλλη αρχή, όσο έγκυρη ή δίκαια και αν νιώθει ότι είναι. Να μην υποκατασταθεί από οποιαδήποτε ομάδα ανθρώπων, κόμμα, μέσο μαζικής ενημέρωσης, από οποιονδήποτε άλλο σχηματισμό, για τον απλό λόγο ότι καμία ποινή δεν μπορεί να υποβληθεί ατιμώρητα από κανέναν άλλο, παρά από την ίδια την δικαιοσύνη, γιατί αυτό τελικά ρυθμίζει ασύμμετρα τις κοινωνικές σχέσεις, και διαμορφώνει ένα άλλο, αρκετά πιο ανήθικο, ηθικό πλαίσιο των πράξεων μας.

Με αφορμή την υπόθεση Λιγνάδη, πρόσφατα, παρακολουθήσαμε μια οργανωμένη, συναισθηματική και ψυχρή μαζί αμφισβήτηση της δικαιοσύνης, σε μαζικό επίπεδο, και στην βάση της μη συμπάθειας για τις φημολογούμενες πράξεις ενός ατόμου, και για το ίδιο άτομο. Στην βάση του ειδεχθούς για μια πράξη που δεν έχει αποδειχθεί τελικά, και στην βάση της χαλκευμένη δικαιοσύνης, ενός διαστρεβλωμένου, άδικου, αντιλαϊκού της μοντέλου.

Πέρα από την ουσία της υπόθεσης, για την οποιά θα μπορούσε να μιλήσει μόνο ο εντεταλμένος να μιλήσει για αυτήν, δηλαδή το δικαστικό σύνθεση της συγκεκριμένης υπόθεσης, μοιάζει σαν η αμφισβήτηση να μην μένει απλά σε μια υπόθεση, με αφορμή αυτήν, αλλά να επεκτείνεται σε ένα άλλο πλαίσιο όπου απλά δυνητικά καμία υπόθεση δεν δικάζεται με γνώμονα το δίκαιο. Κάποιες ελίτ ελέγχουν, επηρεάζουν τα πάντα, ευνοούν και αδικούν, ρυθμίζουν το πλαίσιο, αντί για το σύστημα δικαιοσύνης, ουσιαστικά καταλύουν την δικαιοσύνη, λειτουργούν άνωθεν του, τελικά ρυθμίζουν το ηθικό πλαίσιο, και τελικά είναι επικυρίαρχοι κάθε πτυχής της κοινωνίας.

Αυτό είναι ουσιαστικά το εξόχως λαϊκιστικό αφήγημα, της κυριότερης τάσης της αμφισβήτησης όχι μόνο της απόφασης που αποφυλακίζει τον Δημήτρη Λιγνάδη, αλλά της ίδια της ισχύος της δικαιοσύνης, και είναι σαν αποκρύπτει τελικά στοιχεία αστικότητας και ταξικότητας της δικαιοσύνης, και μαζί την υποχρέωση να την “ανατρέψουμε”. Γίνεται δηλαδή ένα επαναστατικό πρόταγμα, αλλά χωρίς επανάσταση, αλλά απλά τα κατάλληλα πρόσωπα του πολιτικού φάσματος. Τα δικά μας πρόσωπα, τα αντιελίτ πρόσωπα, και τους πραγματικά “καλούς” υποστηριχτές του λαού.

Συνολικά τελικά, δημιουργείται ένα πολύ χειρότερο, πραγματικό τέρας: το τέρας της μη εμπιστοσύνης στην δικαιοσύνη, της συνολικής της αμφισβήτησης, όλο αυτό το διαβρωτικό αφήγημα.

Και τελικά η αμφισβήτηση της δικαιοσύνης γίνεται  ο ακρογωνιαίος λίθος του λαϊκιστικού αυτού αφηγήματος, για μια ακομη μια φορά εξ αριστερών, και στην βάση του θηριώδους θεωρήματος της “λαϊκης περί δικαίου αίσθησης”.

Σχηματισμοί με επαναστατικές θέσεις, από τα σπλάχνα του λαού, θα πατάξουν τις αστικές βρώμικες ελίτ που διαβρώνουν μεταξύ άλλων και την κίβδηλη αστική δικαιοσύνη, που είναι υπηρέτης τους, και συνεργός τους, και θα επαναφέρουν την δικαιοσύνη σε κάθε επίπεδο σε ένα πολύ ανώτερο επίπεδο αλήθειας: της αλήθειας που πρεσβεύει ο ίδιος ο λαός, η θυμοσοφία, η απλή, νέτη, λογική χωρίς παραφυάδες, και λεπτομέρειες, και αυτό με την δύναμη ενός εμπνευσμένου ηγέτη πάντα, και ενός εμπνευσμένου αντισυμβατικού επιτελείου, που απλά δεν πρόλαβε να διαβρωθεί από το χυδαίο ελίτ πλαίσιο, απλά επειδή δεν θέλησε. Αγνοί άνθρωποι, με γνήσια αγάπη για το καλό και το όμορφο.

Μια αφελής πρωτόγονη θέαση, για το καλό που γίνεται πολύ χειρότερο τέρας ακόμη και από την πιο προβληματική δικαιοσύνη, και κάνει χειρότερο κακό ως ρητορική και από την πιο άστοχη απόφαση, διότι απλά διαβρώνει την εμπιστοσύνη σε οτιδήποτε, ρυθμίζοντας με πολύ χειρότερο τρόπο το ηθικό πλαίσιο της συνύπαρξης μας, καθιστώντας το ελεύθερο αρχών, παρά μόνο της αρχής του θολού μορφώματος του λαού, και της δύναμής του.

Μοιάζει όλη αυτή η σύγχυση περί της δικαοσύνης να είναι αρχετυπική και θεμελιώδης πλάνη και αστοχία, και η βάση του Τραμπικού-Πουτινικού τόξου στις κοινωνίες μας, δηλαδή το κατεξοχήν αντιδημοκρατικό αφήγημα των ημερών, η βάση περαιτέρω παρανοήσεων που ταλαιπωρούν την κοινωνία μας. 

Και γίνεται τελικά η βάση πραγμάτων που έχουν μεγάλη ισχύ, και ένας από τους δυσκολότερους εχθρούς του δημοκρατικού τόξου, ίσως το στοιχείο που θα αποβληθεί τελευταίο από τους κόλπους της κοινωνίας, στην πορεία για την πλήρη δημοκρατικοποίησή της.