Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα

Είχε ανέκαθεν πείσμα ο Αλέξης Τσίπρας. Από τότε που –παιδάκι ων- μελετούσε και αντέγραφε τις κινήσεις και το στιλ του Ανδρέα Παπανδρέου. Μεγαλώνοντας δεν άλλαξε πολύ. Παρέμεινε πεισματάρης και επίμονος. Ήταν κι αυτός ένας από τους λόγους που ο κόσμος τον ψήφισε στις τελευταίες εκλογές. Ένας άνθρωπος που συνδυάζει το όραμα με το πείσμα μπορεί να κάνει πολλά. Σαφώς. Το θέμα είναι αν θα κάνει πιο πολλά καλά από τα κακά.

Τον Τσίπρα τον επέλεξε τον περασμένο Ιανουάριο ο λαός σε ποσοστό 35%. Και, για να μην τρελαθούμε, δεν ήταν όλοι αυτοί αριστεροί από τα γεννοφάσκια τους. Ήταν μια μεγάλη μερίδα του κόσμου που βαρέθηκε/απογοητεύτηκε/σιχάθηκε να βλέπει τους εκπροσώπους των δύο «παραδοσιακών» κομμάτων να εναλλάσσονται στην εξουσία εδώ και 40 χρόνια. Των δύο κομμάτων, για να μην ξεχνιόμαστε, που έφτασαν τη χώρα στο χάλι με τα μνημόνια. Των δύο κομμάτων που οι υπεύθυνοι για αυτό το δράμα δεν πλήρωσαν επ΄ουδενί. Ξεφύγαμε όμως.

Γιατί το θέμα μας είναι ο σημερινός πρωθυπουργός. Που ενσάρκωνε τις ελπίδες ενός μεγάλου μέρους του κόσμου. Γιατί όλοι θέλαμε να πάμε στην διαπραγμάτευση με τους εταίρους/δανειστές με αξιοπρέπεια και να μη σκύβουμε το κεφάλι όπως οι προηγούμενοι. Αλλά παν μέτρον άριστον κ. Τσίπρα. Εντάξει να πατάξουμε την αριστερή μας συνείδηση για να κάνετε συγκυβέρνηση με τους εθνικιστές του κ. Καμένου. Αλλά να βλέπουμε ότι συμπορεύεστε με την Χρυσή Αυγή είναι κομματάκι δύσκολο να το καταπιεί πολύς κόσμος. Και να είχε τουλάχιστον αποτέλεσμα…

Μέσα σε λιγότερες από 200 μέρες κατάφερε να κάνει την κατάσταση ακόμη χειρότερη. Να βλέπουμε εικόνες τραγικές με τους έρημους τους συνταξιούχους να ξεροσταλιάζουν στις ουρές για 120 ευρώ. Να είναι κλειστές οι τράπεζες και στις πόλεις να κυριαρχεί η νεκρική σιωπή. Να έχουμε γίνει παράδειγμα προς αποφυγή διεθνώς στις αγορές, και, και, και…. Το χειρότερο όμως όλων είναι ότι –πεισματάρης γαρ- αποφάσισε να κάνει δημοψήφισμα. Και ουσιαστικά να διχάσει το λαό στα δύο (δεν θέλει και πολύ ο Έλληνας για να κάνει εμφύλιο- το έχει δείξει η ιστορία). Γιατί; Για να επιβεβαιωθεί το εγώ του.

Η κατάσταση είναι τραγική και η ευθύνη ανήκει προσωπικά στον πρωθυπουργό. Που εξακολουθεί να αγνοεί τους στενούς τους συμβούλους όταν του λένε να ξεφορτωθεί τον αλαζόνα τζογαδόρο που έχει ως υπουργό των Οικονομικών. Που δεν ακούει κανέναν γιατί ξαφνικά (νομίζει ότι) τα έμαθε όλα. Που όταν είδε τα σκούρα πέταξε το μπαλάκι στον κόσμο με το δημοψήφισμα (ειρήσθω εν παρόδω τι «Όχι» και «Ναι» να ψηφίσουμε αφού η πρόταση των θεσμών  που αποτέλεσε την βάση του δημοψηφίσματος δεν ισχύει πια;)

Ο (φίλος του πρωθυπουργού) Λάκης Λαζόπουλος έλεγε κάποτε για τη Μιμή Ντενίση «ρε παιδιά δεν μπορεί να είναι τόσο ατάλαντη, το κάνει επίτηδες για να μας εκνευρίσει». Θα μπορούσε κανείς να πει το ίδιο ακριβώς και για τον φίλο του…