Εξορκισμός μέρα μεσημέρι σε αθηναϊκό λεωφορείο!

Μια ακόμα μέρα ξεκινά, τα πουλάκια δεν κελαηδούν γιατί και να το κάνουν δεν τα ακούς από την κίνηση στην Πατησίων, η ημέρα παρόλα αυτά είναι ηλιόλουστη και εσύ καλείσαι ακόμα μια φορά να πας στο γραφείο με το –όχι αγαπημένο σου μέσο- το λεωφορείο. Μέχρι στιγμής όλα φυσιολογικά, μέχρι που βλέπεις τη κενή θέση στο άδειο λεωφορείο και πας να κάτσεις γιατί είσαι φορτωμένη με τόσα πράγματα….

Να ξέρεις όμως… Το κακό καραδοκεί! Τι κι αν είναι μέρα μεσημέρι, τι κι αν είσαι σε δημόσιο χώρο, τι κι αν ακόμα δεν έχεις αποκτήσει κόκκινα μάτια, άκυρες αρθρώσεις και φωνή Terminator, το κακό σε βρίσκει. Μια θέση στο λεωφορείο είναι του διαβόλου!

Το εισιτήριο που πλήρωσα ακριβά!

Τι κι αν έχω μείνει ώρες ολόκληρες να περιμένω στη σειρά να βρω την καλύτερη θέση για τη συναυλία των Metallica (δύο φορές) και να την χρυσοπληρώνω. Τι κι αν έχω κάνει το ίδιο για να έχω τη μπροστινή θέση στους Bon Jovi (πως άλλωστε θα πάρεις ένα από τα roses του ομώνυμου τραγουδιού από τον Γιαννάκη μας;) Τι κι αν ο Παντελής Θαλασσινός τραγούδησε γεμάτο πόνο τον καημό του να ήταν εισιτήριο στη τσέπη της γι’ αυτή την περιβόητη θέση… Αυτό το εισιτήριο και τη θέση δεν την ήθελες με τίποτα! Ο λόγος; Για μια θέση να ξέρεις πως μπορείς να υποβληθείς σε εξορκισμό. Καλά διάβασες, το πρωινό μου ξεκίνησε με εξορκισμό!

Καθόμουν ήσυχα στο άδειο –επισημαίνω- λεωφορείο, όταν μια κυρία –κλασσική φιγούρα του λεωφορείου το λεγόμενο αρπακτικό θέσης– δεν πρόλαβε να κάτσει στην συγκεκριμένη θέση. Ξεκίνησαν τα βλέμματα φωτιά, οι γρκιμάτσες αποδοκιμασίας για να καταλήξει να κάτσει δίπλα ακριβώς και να πει πως η νεολαία πλέον «κουράζεται». Να είναι καλά η μουσική, σ’ αυτές τις περιπτώσεις βοηθάει ώστε να μην τσακώνεσαι καθημερινά. Το θέμα είναι μην ακούσει η διπλανή κυρία τη μουσική σου, γιατί αν ακούς τίποτα rock και metal, ξεκίνα να βιώσεις από κοντά την σκηνή εξορκισμού του Antony Hopkins. Αυτά είναι του διαβόλου! 

Ο εξορκισμός βήμα – βήμα

Η διαδικασία ξεκινά με την εν λόγω κυρία να λέει στους διπλανούς – συνοδοιπόρους- ότι δεν κάθονται γιατί φταίει η κουρασμένη νεολαία, αλλά εκείνη ήταν επίσης κουρασμένη. Το επόμενο βήμα είναι οι σταυροί, κάθε εξορκιστής που σέβεται τον εαυτό του έχει και από έναν μεγάλο σταυρό στη τσάντα κι αν δεν έχει υπάρχει κάτι παρόμοιο σε περίπτωση, που έναν έκτακτο περιστατικό του χτυπήσει την πόρτα, μας βολεύει και ο διαμαντένιος σταυρός στο λαιμό ή το δαχτυλίδι στην συγκεκριμένη περίπτωση. Θείο κόσμημα! Το επόμενο βήμα μας βρίσκει με τις προσευχές στο χέρι.

Και για να σου δώσω να καταλάβεις: αυτό δεν είναι σενάριο, δεν είναι ιστορία για να γελάσουμε, είναι το σημερινό μου πρωινό. Ναι, με διάβαζε! Μου είπε ό,τι προσευχή ήξερε, έβγαλε ένα μικρό ημερολόγιο με τις προσευχές πίσω από κάθε ημέρα και μου διάβαζε και αυτές! Γιατί; Γιατί  το κακό είχε μπει μέσα μου και δεν μ’ άφηνε να σηκωθώ, να κάτσει κανένας Χριστιανός….σ’ αυτό το άδειο λεωφορείο!!!

Ελεύθερη μετάφραση: Γιατί δεν σηκωνόμουν η γαϊδούρα να κάτσει δίπλα από τη φιλενάδα της για να θάψουν το μισό λεωφορείο χωρίς να της χαλάσει ο αέρας του παραθύρου το μαλλί του κομμωτηρίου…

Φυσικά σ` αυτές τις περιπτώσεις, σου προτείνω να μην ασχοληθείς, μη μιλήσεις. Η γυναίκα προφανώς έχει μια δόση έως και δύο τρέλας. Απέφυγε επίσης τις γκριμάτσες, αυτό δεν κατάφερα να το κάνω και ο εξορκισμός μου έγινε πιο έντονος. Γύρισα και της είπα, συγνώμη δε φταίω, ο άλλος από μέσα μου τα κάνει… Κι αν είσαι περίεργος να μάθεις τι έγινε, πολύ απλά όλοι γελούσαν μαζί της, μετά λίγο συγχύστηκαν γιατί έκανε φασαρία πρωινιάτικα και στο τέλος απλά σηκώθηκα για να κατέβω στη στάση μου κι επήλθε η γαλήνη στο λεωφορείο αυτό! 

Ηθικό δίδαγμα: Να έχεις πάντα μαζί σου προσευχές και σταυρό, ποτέ δε ξέρεις πότε θα σου χρειαστούν.

Ηθικό διδαγμα 2: Προμηθεύσου ακουστικά που να μην σου επιτρέπουν να ακούς τους διπλανούς «εξορκισμούς».

Ηθικό δίδαγμα 3: Υπομονή και παλουκώσου στη θέση σου. Αν είναι να σε βρει το κακό, ας σε βρει καθιστό.