Πρώτη μέρα στο Σχολείο
Μαζί με τους μαθητές που επιστρέφουν στα θρανία, χιλιάδες γονείς μπαίνουν και πάλι στην πρίζα, για τα πιτσιρίκια τους.-Aπό τον Άρη Τερζόπουλο
Ούτε κατάλαβα για πότε πέρασαν δέκα κιόλας χρόνια από τότε που η Αφροδίτη πήγε για πρώτη φορά στο σχολείο. Ένα μικρό σπουργιτάκι, φορτωμένο με την τσάντα του, χωρίς ακόμη να ξέρει τι συμβαίνει, ξεκινούσε την πρώτη μεγάλη περιπέτεια της ζωής της. Κοίταζα και την Ευγενία εκείνη τη μέρα που είχε δακρύσει καθώς έβλεπε την Αφροδίτη να απομακρύνεται για πρώτη φορά από κοντά της. Έτσι είναι. Οι μανάδες συγκινούνται όταν βλέπουν, τα πιτσιρίκια τους να ξεκινάνε κάθε καινούργιο βήμα τους. Στην πρώτη Δημοτικού, στην Δευτέρα, στην πρώτη Γυμνασίου, στην Πρώτη Λυκείου, στις σπουδές, στον πρώτο γάμο, στον δεύτερο γάμο, οι μανάδες συγκινούνται.
Για τους πατεράδες είναι διαφορετικά. Οι άντρες δεν δακρύζουν εύκολα. Υπάρχει όμως εκείνη η απέραντη τρυφερότητα, καθώς βλέπεις τα μικρά σου να κάνουν τα διάφορα διαδοχικά βήματα της ζωής τους.
Περνάει ο καιρός. Με την Ευγενία έχουμε χωρίσει, αλλά είμαστε καλοί φίλοι. Οι γονείς όταν χωρίζουν καλό είναι να μένουν φίλοι. Τα σπουργιτάκια πληγώνονται, αν τυχόν η σχέση των γονιών δεν είναι καλή μετά τον χωρισμό. Είναι «θεϊκές οντότητες οι γονείς για τα παιδιά. Όταν οι «θεοί» τσακώνονται τα σπουργίτια πληγώνονται.
«Θα είμαστε στις 7:20 στο περίπτερο» μου είπε χθες η Ευγενία. Κοιμήθηκα νωρίς χθες το βράδυ και έτσι στις 7:10 ήμουν στο ραντεβού. Η Αφροδίτη πηγαίνει πια Δευτέρα Λυκείου και η Δέσποινα Πρώτη Γυμνασίου. Περνάει ο καιρός. Όταν φάνηκε το σχολικό έτρεξαν και αγκαλιάστηκαν με τις συμμαθήτριές τους. Σιγά σιγά ανοίγουν τα φτερά τους. Είμαστε εκεί για να τα αγαπάμε και να είμαστε δίπλα τους όταν μας χρειάζονται.
Είμαστε εκεί για να τα αγαπάμε τόσο, που να τους κάνουμε εύκολο, το να μας αφήσουν, όταν αποφασίσουν να κάνουν το όποιο επόμενο βήμα. Είμαστε εκεί για να κάνουμε τα φτερά τους μεγαλύτερα.
