Η Μπάρμπρα Στρέιζαντ μας έκανε να κλάψουμε στα 98α βραβεία Όσκαρ
Λες και δεν είχαμε ήδη κλάψει αρκετά όταν πρωτοείδαμε τα «Καλύτερα Μας Χρόνια».
Δεν θα μπορούσα να φανταστώ πως μπορείς να κλάψεις ακόμα περισσότερο με «Τα Καλύτερά Μας Χρόνια», τo ρομαντικό δράμα του Σίντνεϊ Πόλακ (1973) με πρωταγωνιστές τη Μπάρμπρα Στρέιζαντ και τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ, από την πρώτη φορά που θα δεις την ταινίας. Κι όμως, η 98η τελετή απονομής των βραβείων Όσκαρ μας επιφύλασσε και αυτή τη συγκίνηση, με τη Στρέιζαντ να μιλάει για τον «πνευματώδη καουμπόι Μπομπ» στο πλαίσιο του αφιερώματος In Memoriam. Κι αν η μουσική δεν χαμήλωσε αρκετά για να την ακούμε καλύτερα, και μόνο το σπάσιμο στη φωνή της όσο μιλούσε για τη συνεργασία τους στην ταινία του Πόλακ, τα προσωπικά αστεία τους, την πολιτική και κοινωνική δράση του, ακόμα και το τελευταίο γράμμα που του έγραψε, ήταν αρκετό για να μοιράσει ανατριχίλες σε όλη την αίθουσα.
Και τι χρονιά απωλειών ήταν αυτή! Από τον πολυγραφότατο σκηνοθέτη Ρομπ Ρέινερ και τη σύζυγό του Μισέλ, ως την dame Νταϊάν Κίτον, την Κλαούντια Καρντινάλε και τον απροσδόκητο χαμό της Κάθριν Ο’ Χάρα (και φυσικά τους Μπριζίτ Μπαρντό, Τζέιμς Βαν Ντερ Μπικ και Έρικ Ντέιν που ξεχάστηκαν απ’ τη διοργάνωση), από μόνο του το συγκεκριμένο σημείο της τελετής ήταν εξαιρετικά συναισθηματικά φορτισμένο. Όταν μάλιστα έχεις τη σπουδαία Στρέιζαντ, η οποία δεν τραγουδάει πλέον, να δίνει μια από καρδιάς ερμηνεία στο «The Way We Were», το τραγούδι της ταινίας που έτσι κι αλλιώς θέλει ατσάλινη πυγμή για να μη σε κάνει να δακρύσεις, καταλαβαίνετε ότι το στιγμιότυπο απαιτεί πολλά χαρτομάντηλα.
Διαβάστε το λόγο της Μπάρμπρα Στρέιζαντ για τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ
«Αφού διάβασα το πρώτο σενάριο για τα “Καλύτερα Μας Χρόνια”, μπορούσα να φανταστώ μόνο έναν άντρα στον ρόλο του Χάμπελ, και αυτός ήταν ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ. Αλλά το απέρριψε επειδή είπε ότι ο χαρακτήρας δεν είχε σθένος. Δεν υπερασπίζεται τίποτα. Και είχε δίκιο. Μετά από πολλές νέες εκδοχές του σεναρίου, ο Bob τελικά συμφώνησε να το κάνει. Ήταν ένας λαμπρός, λεπτός ηθοποιός και περάσαμε υπέροχα παίζοντας ο ένας απέναντι στον άλλον, γιατί ποτέ δεν ξέραμε ακριβώς τι θα έκανε ή τι θα έλεγε ο καθένας μας. Και είμαι ενθουσιασμένη που το “Καλύτερα Μας Χρόνια” θεωρείται πλέον μια κλασική ερωτική ιστορία, αλλά μιλά επίσης για μια σκοτεινή περίοδο της ιστορίας μας, τα τέλη της δεκαετίας του ’40 και τις αρχές της δεκαετίας του ’50, όταν οι άνθρωποι κατέδιδαν ο ένας τον άλλον και υποχρεώνονταν να δίνουν όρκους πίστης.
Τώρα, ο Μπομπ είχε πραγματικό σθένος, μέσα και έξω από την οθόνη. Μιλούσε για να υπερασπιστεί την ελευθερία του Τύπου, να προστατεύσει το περιβάλλον και ενθάρρυνε νέες φωνές στο Sundance Institute του, μερικές από τις οποίες είναι υποψήφιες για Όσκαρ απόψε, πράγμα υπέροχο. Ήταν στοχαστικός και τολμηρός. Τον αποκαλούσα έναν “πνευματώδη καουμπόι” που άνοιξε τον δικό του δρόμο και κέρδισε το Όσκαρ καλύτερης σκηνοθεσίας. Και μου λείπει τώρα περισσότερο από ποτέ, παρόλο που του άρεσε να με πειράζει. Με φώναζε Μπαμπκαι εγώ έλεγα: “Μπομπ, έλα τώρα, σου φαίνομαι για Μπαμπς;” Δεν είμαι Μπαμπ, ξέρεις. Αλλά ο τρόπος που το έλεγε με έκανε να γελάω.
Και πολλά χρόνια αργότερα, μιλούσαμε στο τηλέφωνο για τα συνηθισμένα — πολιτική, τέχνη, τον Μοντιλιάνι, τον αγαπημένο μας — και καθώς κλείναμε το τηλέφωνο, είπε: “Μπαμπς, σε αγαπώ πολύ και πάντα θα σε αγαπώ”. Και στο τελευταίο σημείωμα που έγραψα ποτέ στον Bob, το έκλεισα με τα λόγια: “Κι εγώ σε αγαπώ”. Και υπέγραψα: “Μπαμπς”».
