join radio : 730 ημέρες ρομαντισμού στον χώρο των Ελληνικών media

 Η δυσκολία μας βάζει σε μία περίεργη μάχη με τα όρια μας. Παίρνουμε την απόφαση ότι θα τα ξεπεράσουμε και θα πάμε στον επόμενο γύρο που θα πρέπει να βγει νοκ άουτ το βόλεμα και να ξεχάσουμε τη συνήθεια.

Μετά από πολλά πεσίματα, αρκετές πληγές που θ `αφήσουν σημάδια, αντίστροφη μέτρηση σε λούπα από τον διαιτητή, παίρνουμε δύναμη από ένα ισχυρό πείσμα και δίνουμε το χτύπημα που θα μας κρατήσει όρθιους στο τέλος. Κι ας καταρρεύσουμε ξανά στ` αποδυτήρια. 

Δεν είναι οι ιαχές του κοινού το ζήτημα. Ούτε οι κολακείες και τα συγχαρητήρια. Είναι αυτό που μας κρατάει ζωντανούς και προκαλεί κάτι αυθόρμητα χαμόγελα εσωτερικής ικανοποίησης στις μικρές δόσεις ραστώνης στην καθημερινότητα. 

Μία μέρα με πήρε τηλέφωνο η Αφροδίτη για να μου πει πως θα ξεκινήσει μαζί με κάποιους από τον κλειστό πια Best, ένα νέο, αυτοδιαχειριζόμενο web radio προτείνοντας να συμμετέχω στην ομάδα.  Πριν καν τελειώσει, την πρόλαβε ένα μεγάλο ναι. Φωνές που τις άκουγα για χρόνια στα fm βρέθηκαν στον ίδιο χώρο μαζί με νεότερες για να ξεκινήσουν από το μηδέν ένα ραδιόφωνο που κυρίως θα γουστάρουν ν` ακούν οι ίδιοι και δε θα επιβάλλει κανένα μουσικό καθεστώς με παράλογες λογοκρισίες και playlist καραμέλες. Καμία έπαρση και διαδακτισμός να γίνουν όλα όπως τα λέει ο πιο έμπειρος. Ήταν από αυτές τις συγκυρίες που απο την πρώτη στιγμή υπήρχει ένα δυνατό δέσιμο με όλους, ακόμα και μ` εκείνους που γνώριζες για 5 λεπτά και μετά από τόσο καιρό παραμένουν σε πολύ κοντινή απόσταση.  

Ένα στούντιο στο Χαλάνδρι φιλοξένησε τις πρώτες μέρες και νύχτες του Join Radio, ακολούθησαν αμέτρητα ξενύχτια, μεγάλη αγωνία για το αν λειτουργούν όλα σωστά, ωραίες γνωριμίες, δύσκολίες, γέλια και απογοητεύσεις που ευτυχώς δεν κρατούσαν για πολύ, συγκινητικοί ακροατές, αποχωρήσεις και μετά απο κάποιους μήνες ήρθε η μετακόμιση στη μόνιμη βάση του σταθμού πια. Εκεί που το φως σε κυνηγάει από παντού κυριολεκτικά και μεταφορικά, ο καναπές- παγίδα δε σ` αφήνει να σηκωθείς, το μπαλκόνι βλέπει θερινό σινεμα χειμώνα- καλοκαίρι τα τραπέζια ακούν συνέχεια ιδέες και διαφωνίες και μπαινοβγαίνει συνέχεια κόσμος. 

Πριν λίγες μέρες κλείσαμε δύο χρόνια on air ζωής. Κανείς δεν είπε πως όλα είναι ένα ατελείωτο πάρτυ χωρίς προβλήματα και ο Join ζει σ` ένα παράλληλο σύμπαν. Δεν υπάρχει καμία συνταγή που θα σου πει πως να φτάσεις την επιτυχία και δε θα αναγράφεται ποτέ πάνω σου η ημερομηνία λήξης. Αυτά είναι θεωρίες σε ιλουστρασιόν σελίδες. Η Άννα, η Αφροδίτη κι όλοι όσοι στηρίζουν το σταθμό μέσα κι έξω από το στούντιο προσπαθούν κάθε μέρα να διατηρήσουν έναν ζωντανό οργανισμό υγιή και να είναι σε μια διαρκή και δημιουργική ανησυχία ώστε να πηγαίνουμε συνέχεια ένα βήμα παραπέρα και να μη χάνεται ο ενθουσιασμός για εκείνα που θεωρήθηκαν αρχικά μια τρελή σκέψη και κατάφεραν να ταρακουνήσουν κι εμάς και πολλούς άλλους. 

Είναι απλά τα πράγματα όπως αυτές οι συχνές αγκαλιές σα να βλεπόμαστε κάθε μερα πρώτη φορά. Πάντα θα είναι ωραίο να αντιμετωπίζεις μ` έναν ρομαντισμό για όλα όσα αγαπάς να κάνεις με μία καθαρή πώρωση να ρεει στις φλέβες όταν όλα είναι μες τον κυνισμό και τις dark sides αλλιώς θα είναι άλλη μία διεκπαιρέωση. Ακόμα κι όταν στο σπλάτερ ρινγκ μείνεις τσακισμένος για πολύ παραπάνω ώρα κάτω.