KLIK FILES / Noέμβριος 1990/ Richard Gere: O gentleman που με το χορό του σαγήνευσε τη Jennifer Lopez

Είναι κάποιοι άντρες που όσα χρόνια και να περάσουν παραμένουν γοητευτικοί και συναρπάζουν τις γυναίκες… Αυτή είναι και η περίπτωση του Ρίτσαρντ Γκηρ. Δεν υπάρχει ταινία του που να μην έχω δει. Ποια να πρωτοθυμηθώ; “Μέρες Ευτυχίας”, “Επάγγελμα Ζιγκολό”– που τον καθιέρωσε ως πρωταγωνιστή και σύμβολο του σεξ- , “Ιπτάμενος και Τζέντλεμαν”, “Pretty Woman”, “Chicago” – για την οποία κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Α’ Ανδρικού Ρόλου και Screen Actors Guild Award, “Άπιστη” και “Νύχτες στη Ροδάνθη” με την υπέροχη Νταιάν Λέιν, “Εγκληματίας Πολέμου”, “Sommersby”, “Αμέλια”, “Φθινόπωρο στη Νέα Υόρκη” και πολλές ακόμα που χαίρεσαι να τις βλέπεις ξανά και ξανά…

Είναι όμως μια ταινία που πραγματικά με είχε συνεπάρει όταν την πρωτοείδα. “Shall we dance?” (Xoρεύετε;) Λατρεύω το χορό και κυρίως το ταγκό. Πριν λίγες μέρες μάλιστα, σκεφτόμουν ότι θέλω να αρχίσω πάλι μαθήματα. Να αφεθεί η κίνησή του σώματός μου σε μαγευτικές μελωδίες όπως εκείνη που «ένωσε» με μοναδικό τρόπο τον σέξυ Ρίτσαρντ Γκηρ και την αισθησιακή Τζένιφερ Λόπεζ στη συγκεκριμένη ταινία. To τραγούδι “Santa Maria”…

Όποιος έχει δει την ταινία καταλαβαίνει πολύ καλά σε τί αναφέρομαι. 

 Ο Ρίτσαρντ Γκηρ υποδύεται τον Τζον Κλάρκ -έναν επιτυχημένο οικογενειάρχης και επαγγελματίας που βρίσκεται λίγο μετά την κρίσιμη ηλικία των πενήντα. Η καθημερινότητα του Τζον κυλά ανιαρά, χωρίς να υπάρχει κάτι που να του προκαλεί το ενδιαφέρον και “να χωράει σε ένα κουτί”, όπως αναφέρει και η σύζυγός του (Σούζαν Σάραντον). Του λείπει ο ενθουσιασμός και η λαχτάρα για κάτι και σίγουρα αυτό που θα μπορούσε να του την προξενήσει δεν χωρά σε ένα κουτί.

 Επιστρέφοντας ένα απόγευμα από τη δουλειά του, κοιτάζει τυχαία τη φιγούρα μιας όμορφης κοπέλας που βρίσκεται στο παράθυρο μιας σχολής κλασσικού χορού. Δεν μπορεί να τη βγάλει από το μυαλό του και αποφασίζει να ενδώσει στον πειρασμό και θα βρεθεί σε μία σχολή κλασσικού χορού, όπου μαζί με άλλους αρχάριους θα προσπαθήσουν να μάθουν τις βασικές κινήσεις. Η όμορφη δασκάλα Πωλίνα βρίσκεται στη διπλανή αίθουσα και δεν χάνει ευκαιρία να την κρυφοκοιτάζει. Μέχρι που έρχεται η μέρα που αναλαμβάνει να του μάθει να χορεύει ταγκό… 

 Ο ήρωας της ταινίας, καταφέρνει να αγαπήσει το χορό και να μάθει πολλά για τον εαυτό που νόμιζε πως είχε πια τελματώσει. Προτιμά να μην το αποκαλύψει αμέσως στην οικογένειά του, καθώς πιστεύει πως δεν θα καταλάβουν πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος που έχει “τα πάντα” να μπορεί να θέλει κάτι παραπάνω. Η γυναίκα του όμως υποψιάζεται πως οι ώρες απουσίας του Τζον από το σπίτι οφείλονται σε κάποια εξωσυζυγική σχέση και έτσι καταφεύγει σε ιδιωτικό ντετέκτιβ. Μέχρι που τελικά λύνεται η παρεξήγηση και η σχέση του ζευγαριού σώζεται. Το Shall We Dance αποτελεί remake μιας υπερ-επιτυχημένης γιαπωνέζικης ταινίας του 1996. 

Την εκδοχή του Hollywood σκηνοθετεί ο Πήτερ Τσέλσομ (του ρομαντικού Serendipity). Μπορεί να μην υπάρχουν περιθώρια για καινοτομίες στη ροή της υπόθεσης, ωστόσο έχει δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στις αριστοτεχνικές σκηνές χορού που είναι και ο θεματικός πυρήνας της ταινίας. Ο Ρίτσαρντ Γκηρ για ακόμα μια φορά- μετά το Chicago- εκπλήσσει ευχάριστα με τις χορευτικές του ικανότητες. 

 Στο KLIK FILES αυτής της εβδομάδας, λοιπόν, επιλέξαμε τον συναρπαστικό Ρίτσαρντ Γκηρ που φιλοξένησε το περιοδικό ΚΛΙΚ στο τεύχος Νοέμβριου του 1990.

 To 1999 δικαιωματικά ονομάστηκε ο “πιο σέξι άντρας” από το περιοδικό People. Ένας μεγάλος καρδιοκατακτητής που είχε πάντα δίπλα του πανέμορφες γυναίκες… Από την πρώτη του σύζυγο, το διάσημο μοντέλο Σίντυ Κρώφορντ, στην κατά 34 χρόνια νεώτερή του, ισπανίδα socialite Αλεχάντρα Σίλβα Φρίντλαντ. 

Γιατί ο Ρίτσαρντ Γκηρ είναι ένας άντρας “παλαιάς κοπής” που στο πέρασμά του σαγηνεύει όποια γυναίκα επιθυμεί… 

 Ακολουθούν αποσπάσματα από τη συνέντευξη στο ΚΛΙΚ Νοεμβρίου 1990. 

 ΚΕΙΜΕΝΟ: Σοφία Κιντή 

 Ακόμη και μία εξαιρετικά Βρετανή και εξαιρετικά έγκυρη κινηματογραφική κριτικός η Σάλλυ Χίμπιν έχασε προς στιγμή – αν όχι επ’αόριστον – το φλέγμα της. «Υπήρχαν πάντα αρσενικά σεξ σύμβολα στο σινεμά, όμως, ακόμη κι έτσι, ο Ρίτσαρντ Γκηρ αποτελεί ένα εντελώς νέο φαινόμενο. Συνδυάζοντας τον παράφορο ερωτισμό του Ροδόλφο Βαλεντίνο, τον τρωτό ναρκισσισμό του Τζέημς Ντην και τον χαρισματικό αισθησιασμό της Μονρόε, το άστρο του εκτινάχτηκε στο κινηματογραφικό στερέωμα δίνοντας άλλη διάσταση στο σεξ-απήλ». 

Η Σάλλυ έκανε ό,τι καλύτερο περνούσε από το χέρι της – για να μην πούμε τι περνούσε απ’το μυαλό της. Μερικά πράγματα είναι δύσκολο να περιγραφούν. Όπως για παράδειγμα, πόσο σέξυ μπορεί να είναι ένας ζιγκολό που η ντουλάπα του θυμίζει εκείνη της Ιμέλντα Μάρκος. (Όχι, η απάντηση δεν βρίσκεται στην υπογραφή του Αρμάνι). Ή γιατί ένας Ιπτάμενος και καθόλου Τζέντλεμαν – μην τρελαθούμε κιόλας- γίνεται ακόμη πιο επιθυμητός όταν κάνει push-ups βουτηγμένος στη λάσπη. Τί είναι αυτό που απογειώνει το στριπτήζ του Ρίτσαρντ Γκηρ στις σφαίρες της υψηλής αισθητικής και τέχνης, ή, πιο απλά, τί είναι αυτό επάνω του που κάνει τη φαντασία των κοριτσιών να καλπάζει για να φτάσει μια ώρα αρχύτερα στο κρεβάτι του; 

Σπάνια τα κορίτσια είναι τόσο ανυπόμονα. Και μόνο σε πολύ εξαιρετικές περιπτώσεις. Ο Ρίτσαρντ Γκηρ είναι μια τέτοια περίπτωση. Απ’αυτές που, όπως συνηθίζεται να λέγεται κατά κανόνα από άντρες και γυναίκες (αλλά έχει ο καιρός γυρίσματα), «δεν τις θέλεις για το μυαλό τους». Αν ο Τζούλιαν Κέυ είχε μυαλό , δεν ήταν πάντως αυτός ο λόγος που τον έκανε «τον πιο ακριβοπληρωμένο εραστή του Μπέβερλυ Χιλς». Όπως δεν ήταν, προφανώς, και η αγνότητα των αισθημάτων του. Μπορεί γενικά οι προκαταρκτικές διατυπώσεις να συγκινούν τις τρυφερές θηλυκές υπάρξεις. Και οι πιο τρυφερές όμως απ’αυτές δεν θα είχαν αντίρρηση να τις παραλείψουν και να προχωρήσουν με συνοπτικές διαδικασίες, αν τους το ζητούσαν αρκετά πειστικά.

 Η καθώς πρέπει Γαλλιδούλα της Βαλερί Καπρίσκι στο Χωρίς Ανάσα δεν ήταν το πρώτο καλό κορίτσι που ξέχασε τις αρχές της για χάρη του. Ήταν όμως το πρώτο που δέχτηκε να τον ακολουθήσει στο «Μέχικο» ή, για να λέμε τα πράγματα με τ’όνομά τους, στην κόλαση. Τους ήρωες του Ρίτσαρντ Γκηρ δεν τους περιμένει ο παράδεισος. Είναι τυχοδιώκτες, ανήθικοι, βίαιοι, παρορμητικοί, απρόβλεπτοι, ανώριμοι, άστατοι, επικίνδυνοι και επιπλέον πετούν τα ρούχα τους με την πρώτη ευκαιρία. Με λίγα λόγια, δεν είναι άντρες για σπίτι, όπως θα έλεγε και η μαμά τους. Αλλά τί μπορεί να ξέρει η μαμά μας απ’αυτά; Και, στο κάτω-κάτω, γιατί θα’πρεπε να το μάθει; 

 Σπάνια τα κορίτσια είναι τόσο απερίσκεπτα. Και μόνο όταν πρόκειται για κάποιες σύντομες ιστορίες ερωτικής τρέλας. Για τέτοιες δηλαδή που είναι πλασμένοι οι ήρωες του Ρίτσαρντ Γκηρ και, προς Θεού, όχι για δεσμό. Μη βλέπετε που πήρε τελικά την Ντέμπρα Γουίνγκερ στο Ιπτάμενο και Τζέντλεμαν. Μόνο αυτή ήξερε τι τράβηξε για να τον τυλίξει. Μετά το έκανε βούκινο και το έμαθαν όλοι. «Η έκφραση στο πρόσωπό μου, που για το κοινό σήμαινε ηδονή, ήταν μόνο πόνος», δήλωσε για τις ερωτικές του σκηνές. 

Πολλές είναι εκείνες που δεν θα του μιλούσαν ή που θα του έλεγαν όχι σε μια πρόσκληση σε γεύμα, αν και θα΄ταν μάλλον απίθανο γι’αυτόν να εννοούσε μια τέτοια πρόσκληση κυριολεκτικά. Ελάχιστες όμως- και μάρτυς τους ο Θεός και η Βαλερί Καπρίσκι- θα το σκέφτονταν δεύτερη φορά αν τον έβρισκαν γυμνό στο κρεβάτι τους. Ή στο μπάνιο τους. Ή στην πισίνα. Ποτέ δεν ξέρεις πού θα τα πετάξει αυτός ο τύπος.

 Όποιους λόγους κι αν είχε ο Κρίστοφερ Ρηβ, έλεγε αλήθεια όταν παρατηρούσε ότι «ο Ρίτσαρντ Γκηρ γδυνεται σε κάθε ταινία του. Βγαίνει κυριολεκτικά απ’τα ρούχα του.» Ο ίδιος δεν το αρνήθηκε ποτέ, πώς θα μπορούσε άλλωστε. «Παραδέχομαι ότι δεν ξεκίνησα παίζοντας καλόγερους. Αλλά ειλικρινά, δεν μ’ένοιαζε. Δεν είχα ενδοιασμούς να δείξω το σώμα μου. Μ’ενδιέφερε αυτό το «ψάξιμο». Το έβλεπα σαν περιπέτεια, δική μου προσωπικά, αλλά και κάθε άντρα. Νομίζω ότι η Αμερική είναι περίεργη σε κάτι τέτοια. Στην Ευρώπη- που έτσι κι αλλιώς με εμπνέει πολύ περισσότερο – μια τέτοια αντίδραση θα τη θεωρούσαν σεμνοτυφία.» Τ’ακούς, Κρίστοφερ; Αλλά ο Σούπερμαν δεν είχε πει την τελευταία του κουβέντα. «Ο Γκηρ παίζει τον τύπο που λέει : «Θέλω να παρθώ και θα παρθούμε, είτε σ’αρέσει είτε όχι.» Όχι, πώς όχι; «Εγώ είμαι ο τύπος που λέει «παρακαλώ». Γι’αυτό εσένα, Κρίστοφερ, σε βάλανε να κάνεις το F-16 με μπέρτα κι αφήσανε για τον Γκηρ το μάθημα της Ανατομίας και Σεξουαλικής Διαπαιδαγώγησης. »

 Σπάνια τα κορίτσια είναι τόσο τολμηρά. Και μόνο στις φαντασιώσεις τους. Όπως όμως έγραψε και ένας (άντρας αυτήν τη φορά) κριτικός, ο Ντέιβιντ Ντένμπυ, «ο Ριτσαρντ Γκηρ είναι το τέλειο κράμα». Τρυφερός και σκληρός, μάτσο και ευαίσθητος, αθώος και ένοχος, αγνός και κολασμένος. Ο Ρίτσαρντ Γκηρ γδύνεται όπως κάποιοι άλλοι εξομολογούνται. Σαν, τα ρούχα που πέφτουν στο πάτωμα ν’αφήνουν γυμνή την ψυχή του. Σαν, όταν κάνει έρωτα, να εξαγνίζεται περιμένοντας από τα κορίτσια να του χαρίσουν την άφεση αμαρτιών. Δεν είναι τυχαίο που στις ερωτικές σκηνές κλέβει πάντα την παράσταση από τις παρτεναίρ του, ακόμη κι απ’αυτήν την Κιμ Μπέισινγκερ στο Χωρίς ΄Οίκτο. Όπως δεν είναι τυχαίο που τόσοι πολλοί έσπευσαν να τον χαρακτηρίσουν “Τζέημς Ντην των ‘80ς”, αναφερόμενοι σ’αυτόν τον σχεδόν ομοφυλοφιλικό ναρκισισσμό. “Εκείνη την εποχή, 1979, το gay κίνημα βρισκόταν στην ακμή του σε όλους τους τομείς και ιδιαίτερα στην τέχνη”, λέει ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης του American Gigolo Πωλ Σρέηντερ. “Έβλεπες την επίδρασή του παντού, στη μόδα, στην ντίσκο, στην drag σκηνή. Όλοι οι φίλοι μου ήταν gay. Ήταν φυσικό να επηρεαστεί και η αισθητική του φιλμ. Έβαλα τον Ρίτσαρντ να δει το Purple Noon με τον Αλαίν Ντελόν. Του είπα ότι ήθελα απ’αυτόν την ίδια επιτηδευμένη αλαζονία.” 

Ο Ρίτσαρντ Γκηρ έκανε κάτι περισσότερο. Ήταν ταυτόχρονα θηλυκό και αρσενικό. Ένα “θηλυκό” ερωτικό αντικείμενο αρσενικού γένους.

Ο Ρίτσαρντ Γκηρ λάτρευε τον Ντε Νίρο, όσο σχεδόν και τον κιθαρίστα Στήβι Ρέι Βων και τη Αρήθα Φράνκλιν, όμως ο ίδιος ήταν προορισμένος για εντελώς διαφορετικά πράγματα. Στο πρόσωπό του, το Χόλλυγουντ βρήκε πάλι έναν σταρ που το image του ήταν πολύ ισχυρό για να κρυφτεί πίσω από τη μάσκα ενός ρόλου, και το γυναικείο φύλο έναν άντρα που δεν έκανε ψυχανάλυση και δεν τον αφορούσε η υπόθεση του φεμινισμού. 

 ΤΟ ΘΙΒΕΤ 

O καλύτερος εραστής του Μπέβερλυ Χιλς έγινε ο καλύτερος φίλος του Δαλάι Λάμα και, το χειρότερο, φαινόταν να το εννοεί. Σε μία περίοδο που οι αμερικανοκινεζικές σχέσεις ήταν πιο ειδυλλιακές από ποτέ, ο Ρίτσαρντ Γκηρ πρωτοστατούσε μαζί με τον Φίλιπ Γκλας στην ίδρυση του Σπιτιού του Θιβέτ στο Γκρήνουιτς Βίλατζ, ταξίδευε στους προσφυγικούς καταυλισμούς των Θιβετιανών στο Νεπάλ και φώναζε για τους περισσότερους από 1 εκ.νεκρούς των 40 χρόνων της κινεζικής κατοχής, χωρίς να διστάζει να υπερβεί τα όρια.