Νώε Χαράρι : O Πούτιν έχει χάσει ήδη τον πόλεμο

Ο διάσημος Ισραηλινός φιλόσοφος και συγγραφέας Νώε Χαράρι σε άρθρο του στην Guardian αναλύει για ποιους λόγους ο Πούτιν έχει ήδη χάσει τον πόλεμο που ξεκίνησε πριν λίγες ημέρες στην Ουκρανία. Σύμφωνα με τον ιστορικό ο Πούτιν οδηγείται σε μία ιστορική ήττα ενώ θα έχει κερδίσει όλες τις μάχες αυτού του πολέμου. Όλη η θεωρία πίσω από την έναρξη της εισβολής  στηρίζεται στο ότι η Ουκρανία δεν είναι ένα πραγματικό έθνος – κράτος, φυσικά οι Ουκρανοί δεν υπάρχουν σε ξεχωριστή εθνότητα και ότι οι κάτοικοι των μεγάλων ουκρανικών πόλεων θα περίμεναν επιτέλους του Ρώσους ως απελευθερωτές. Αντιθέτως βέβαια η Ουκρανία και συγκεκριμένα το Κίεβο ήταν μία πολύ σημαντική μητρόπολη με ιστορία 1.000 ετών προτού δημιουργηθούν αντίστοιχες ρωσικές πόλεις στην ρωσική επικράτεια και η Μόσχα δεν υπήρχες παρά μόνον ως ένα μικρό ασήμαντο χωριό.

Όταν ξεκίνησε η εισβολή ο Πούτιν είχε υπολογίσει και σωστά παράγοντες όπως την στρατιωτική του υπεροπλία σε σχέση με την Ουκρανία, την απροθυμία που θα έδειχνε το ΝΑΤΟ να στείλει στρατό προς βοήθεια των ουκρανών, την απροθυμία της ΕΕ και ειδικότερα της Γερμανίας να επιβάλει κυρώσεις λόγω της εξάρτησης της ενεργειακά από την Ρωσία. Όλα αυτά οδηγούσαν σε ένα σχεδιασμό από την Ρωσία πολύ αιφνιδιαστικής εισβολής και επικράτησης, και επιβολής μίας κυβέρνησης απολύτου εξάρτησης από την Ρωσία.

Οι Αμερικάνοι πήραν λίγα χρόνια πριν ένα πολύ σημαντικό μάθημα σε περίπου ανάλογες περιστάσεις που ήταν απολύτως ξεκάθαρο. Είναι πολύ εύκολο λόγω στρατιωτικής δύναμης να καταλάβεις μία χώρα όπως έκαναν σε Ιράκ και Αφγανιστάν οι ΗΠΑ αλλά και οι Σοβιετικοί αλλά πολύ δύσκολο να την κρατήσεις. Ο Πούτιν πιστεύει πως μπορεί και να κατακτήσει την Ουκρανία αλλά και να την κρατήσει πιστεύοντας ότι ισχύουν οι παραπάνω λόγοι που αναφέραμε ότι δηλαδή η Ουκρανία δεν είναι μία πραγματική χώρα και οι Ουκρανοί δεν είναι ένα πραγματικό έθνος. 

Οι μάχες όμως συνεχίζονται χωρίς ορατή άμεση  επικράτηση των Ρώσων και οι Ουκρανοί καθημερινά κερδίζουν ολοένα την συμπάθεια αλλά και την υλική και στρατιωτική βοήθεια ολοένα και περισσότερων καρτών από την Ευρώπη.

Κάθε ρωσικό άρμα που καταστρέφουν οι ουκρανοί δίνει παραπάνω κουράγιο στους αμυνόμενους και κάθε νεκρός Ουκρανός  στρατιώτης  που σκοτώνεται στις μάχες από Ρώσο αυξάνει το μίσος για τους Ρώσους εισβολείς. Και το μίσος είναι το πιο άσχημο συναίσθημα αλλά ταυτόχρονα και μία αστείρευτη πηγή που γεννά αντίσταση για ένα καταπιεσμένο και ηττημένο έθνος που είναι ικανό να διατήρηση ζωντανή την αντίσταση για τις επόμενες γενιές.

Ο Πούτιν θα έχει καταφέρει να μπει το όνομα του στην ιστορία για τους λάθους λόγους , σαν αυτόν που μετέτρεψε του Ρώσους και Ουκρανούς σε θανάσιμους εχθρούς και θα οδηγήσει σε μεγάλες περιπέτειες την ίδια την Ρωσία.

Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι τα έθνη χτίζονται πάνω σε μικρές φαινομενικά ιστορίες , που οι Ουκρανοί θα διηγούνται στις σκοτεινές ημέρες που θα έρχονται όπως η άρνηση του Προέδρου της να φυγαδευτεί από το Κίεβο, του στρατιώτες στο Φιδονήσι που απάντησαν με ένα Fuck You στους Ρώσους που τους ζήτησαν να παραδοθούν και τους αμάχους που σταματήσαν τα ρωσικά άρματα. Μακροπρόθεσμα αυτές οι ιστορίες έχουν πολύ μεγαλύτερη δύναμη και σημασία από τα άρματα.

Ο Πούτιν μεγάλωσε ακούγοντας ηρωικές διηγήσεις από τον αποκλεισμό της γενέτειρας του Αγίας Πετρούπολης ( τότε Λένινκραντ ) από τους Ναζί του Χίτλερ αλλά τώρα υποδύεται πλέον αυτός το ρόλο του δικτάτορα και οι ιστορίες των ουκρανών θα τον περιγράφουν ως τέτοιο.