Novartis | Πάλι σε κουτσό άλογο πόνταρε ο Τσίπρας

Λένε πως στον έρωτα και στον πόλεμο όλα επιτρέπονται. Θα πρσθέταμε και στην πολιτική επίσης. Είναι το δέλεαρ τέτοιο και στις τρεις περιπτώσεις που δικαιολογεί την φράση “όλα επιτρέπονται”. Στον έρωτα είναι το αντικείμενο του πόθου μας που καθοδηγεί τις πράξεις μας. Στον πόλεμο είναι η νίκη απέναντι στο αντίπαλο. Στην πολιτική είναι η κατάκτηση ή η διατήρηση της εξουσίας.

Όπως και πολλά άλλα γνωμικά έτσι κι αυτό, που λέει πως όλα επιτρέπονται, είναι μετρίως χαζό.

Το “όλα επιτρέπονται” σημαίνει πως μεταχειριζόμαστε πρακτικές που δεν είναι και πολύ σωστές. Και πολύ συχνά μπορεί πράγματι να έχουν αποτελέσματα. Αλλά επίσης και άλλο τόσο συχνά μπορεί να επαληθεύσουν ένα άλλο γνωμικό που λέει που λέει “πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένος”.

Ας δούμε όμως τι σχέση έχουν όλα αυτά με την υπόθεση της Novartis που τόσο ξαφνικά και τόσο εμφαντικά ήρθε στην επικαιρότητα. Αλλά ας ρίξουμε μια ματιά στο τι συνέβη το κρίσιμό 24ωρο που κατέληξαν στην αποστολή του φακέλου από την Εισαγγελία στην Βουλή. Τον προβληματισμό που προκάλεσαν στην Κυβέρνηση οι αντιδράσεις ενός μέρους της κοινής γνώμης και τα δυο συλλατήρια, εκείνο της Θεσσαλονίκης και ακόμη περισσότερο εκίνο της Αθήνας. Και που είχαν σαν αποτέλεσμα την εσπευσμένη κατάθεση ενός από τους τρεις προστατευμένους “μάρτυρες”. Την έκτακτη σύσκεψη εκείνο το βράδυ που είχε σαν στόχο το πως να αντιμετωπιστεί η κατάσταση που δημιουργήθηκε. Την εξωθεσμική επίσκεψη του Τζανακόπουλου στην Εισαγγελία το επόμενο πρωί, την αποστολή του φακέλου στην Βουλή, την δήλωση του Παπαγγελόπουλου ότι προκειται “για το μεγαλύτερο σκάνδαλο από συστάσεως του Ελληνικού κράτους(!)”. Την απορία για το πως το γνώριζε-εκτός κι αν πρόλαβε να διαβάσει 700 σελίδες σε δέκα λεπτά- και όσα άλλα ακολούθησαν από τότε.

Ας δούμε και τους εμπλεκόμενους στην υπόθεση. Από την μια μεριά είναι η Novartis και οι πρακτικές που ακολούθησε για να προωθεί τα προϊόντα της και ο χρηματισμός των γιατρών για να συνταγογραφούν τα φάρμακα της. Αυτό είναι ένα σκάνδαλο που αποκαλύφθηκε από τις αμερικανικές αρχές, όταν η Novartis μπήκε στο αμερικάνικο χρηματιστήριο. Οι έρευνες συνεχίζονται ακόμη, όχι μόνο στην Αμερική αλλά και σε πολλές άλλες χώρες, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα, ενώ μέχρι στιγμής έχει πληρώσει πρόστιμα γύρω στα 700 εκ. δολάρια στις αμερικανικές. Είναι ένα μεγάλο σκάνδαλο, με σοβαρές έρυενες και αποκαλύψεις, που δεν φαίνεται όμως να απασχολεί κανέναν στην Ελλάδα. 

Το ενδιαφέρον στην Ελλάδα, είναι για τους δέκα πολιτικούς που υποτίθεται ότι χρηματίστηκαν από την Novartis με υπέρογκα-κάποιες φορές- ποσά. Πολιτικοί που ανήκουν στο “παλιό πολιτικό σύστημα” όπως το απαοκαλεί ο Τσίπρας, χαρακτηρίζοντας έτσι τα δυο κόμματα, το Πασόκ και την Νέα Δημοκρατία, που κυβέρνησαν στην περίοδο της Μεταπολίτευσης, από το 1974 μέχρι το 2015 που ήρθε ο Σύριζα με τους Ανέλ στην εξουσία. Την περίοδο που κατέληξε τελικά στην χρεοκοπία, έχοντας δημιουργήσει ένα αντιοικονομικό μοντέλο, ένα λάθος σύστημα. Η πεποίθηση της κοινής γνώμης είναι ότι σ` αυτήν την περίοδο, κυκλοφόρησε πολύ “μαύρο” χρήμα και ένα μεγάλο μέρος από αυτά πήγε σε πολιτικές τσέπες. Παρ` όλες τις κουβέντες για τα σκάνδαλα και τις εξεταστικές επιτροπές στην Βουλή, το “βρώμικο `89” και λοιπά, δεν βρέθηκαν αποδείξεις για χρηματισμούς πολιτικών προσώπων, εκτός από την περίπτωση του άλλοτε κορυφαίου μέλους του Πασόκ Μένιου Κουτσόγιωργα, που άφησε την τελευταία του πνοή στο δικαστήριο και από τον Άκη Τσοχατζόπουλο που καταδικάστηκε γα ξέπλυμα μαύρου χρήματος.

Από την άλλη μεριά-στην θέση του κατήγορου- υπάρχει ο Αλέξης Τσίπρας, ο Σύριζα και οι Ανέλ. Ο Αλέξης Τσίπρας ανήκει σ` αυτό που ο ίδιος θα αποκαλούσε “καινούργιο πολιτικό σύστημα” και που στην σύγχρονη περίοδο που πρωταγωνιστεί, τα τελευταία πέντε χρόνια μέσες άκρες, έχει πει τόσα ψέμματα, όσο κανέις άλλος στην σύγχρονη πολιτική ιστορία. Επίπλεον έχει κάνει την πολιτική εξαπάτηση, επάγγελμα με όλη την κυριολεξία της λέξης. Το δημοψήφισμα που έγινε το 2015, για παράδειγμα έχει όλα εκείνα τα στοιχεία της πολιτικής απάτης σε στυλ Τσίπρα. Το δημοψήφισμα έγινε σε συμφωνία με τους θεσμούς και δεν είχε σαν σκοπό να πει η ελληνική κοινωνία αν εγκρίνει το τρίτο Μνημόνιο. Σκοπός ήταν να επιβληθούν τα Capital Controls καθώς στο εξάμηνο της διακυβέρνησης Τσίπρα οι Τράπεζες είχαν αρχίσει να αδειάζουν, με τις καταθέσεις να παίρνουν το δρόμο για το εξωτερικό ή τα παπλώματα των καταθετών. Το πως έκανε το “όχι” στο δημοψήφισμα “ναι” είναι κι αυτό χαρακτηριστικό της νοοτροπίας του.Αυτό δεν σημαίνει πως ένας άνθρωπος που έχει το πολιτικό ψέμμα και την πολιτική εξαπάτηση στο αίμα του δεν θα μπορούσε να πει κάποια στιγμή την αλήθεια.

Ο φάκελος με την υπόθεση της Novartis που έφτασε στην Βουλή, είναι το λιγότερο περίεργος. Ο Τσίπρας πήρε τις κατηγορίες των “προστατευμένων μαρρτύρων” ως αποδείξεις και όλα δέιχνουν ότι έτσι θα χειριστεί το ζήτημα. Από την άλλη μεριά οι θιγόμενοι απάντησαν με οργισμένες ανακοινώσεις για συκοφάντηση τους, για “κουκουλοφόρους” μάρτυρες και για σκευωρία της Κυβέρνησης.

Το κατηγορητήριο με το οποίο κατηγορούνται οι δέκα πολιτικοί, δυο πρώην Πρωθυπουργοί και οκτώ πρώην υπουργοί, είναι οι απόψεις κάποιων προσώπων, που σύμφωνα με τις διηγήσεις τους συμπεραίνουν, ότι οι καταγγελόμενοι έχουν χρηματιστεί με κάποια ποσά, που τα υποθέτουν οι μάρτυρες. Οι περιγραφές για τον τρόπο χρηματισμού έχουν την αφέλεια μια μαθητικής έκθεσης. Ο υπεέυθυνος της Novartis σύμφωνα με κάποιες περιγραφές πήγαινε μέρα μεσημέρι με το βαλιτσάκι που είχε ρόδες κι όλας και το παρέδιδε στον τότε Πρωθυπουργό. Δεν υπάρχει πουθενά κανένα αποδεικτικό στοιχείο χρηματισμού.

Αν δεν υπάρχουν άλλα αποδεικτικά στοιχεία, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι πρόκειται για σκευωρία, με πολλή αφέλεια κατασκευασμένη. Και ανοίγει και περίεργους δρόμους, που θα τους βρούμε μπροστά μας στο μέλλον.

Υπάρχουν και τα άλλα στον περίγυρο. Αυτή η ιστορία κυκλοφορεί εδώ και τουλάχιστον ένα χρόνο από τον γνωστό δημοσιογράφο που εκτελεί χρέη ανώρυμου και ατάλαντου Γκαίμπελς για την Κυβέρνηση, που το χέρι του είναι εμφανές σε όλη την μεθόδευση, ακόμη και στις καταθέσεις των προστετευμένων “μαρτύρων”.

Την ιστορία αυτή την κρατούσε ο Τσίπρας για αργότερα. Να την βγάλει την κατάλληλη στιγμή, κοντά σε εκλογές. Ο σχεδιασμός όμως άλλαξε, από τον πανικό που προξένησαν στο κυβερνητικό επιτελείο τα συλλαλητήρια. Γιατί αυτό που ενδιαφέρει τον Τσίπρα περισσότερο από όλα, είναι να εκτελέσει την υπόσχεση που έδωσε στους Αμερικανούς, να έχει κλείσει την υπόθεση με τα Σκόπια και το όνομα αυτής της χώρας, πριν από την καλοκαιρινή σύνοδο του ΝΑΤΟ. Και αυτό που δεν θέλει με κανέναν τρόπο είναι να μην έχουν καλυφθεί οι απαιτήσεις και να αναγκαστεί να θέση βέτο για την είσοδο της γειτονικής χώρας στο ΝΑΤΟ, κάτι που θέλουν οι Αμερικανοί για τους δικούς τους λόγους.

Υπάρχει και μια άλλη ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια. Το όνομα που έδωσε-ποιος άραγε- σε έναν από του προστατευόμενους “μάρτυρες” . Μάξιμος Σαράφης. Για όσους δεν γνωρίζουν, ο Σεραφείμ Μάξιμος ήταν  Μαρξιστής διανοούμενος, οικονομολόγος, ηγετικό στέλεχος του ΣΕΚΕ, βουλευτής του ΚΚΕ και μια από τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες του ελληνικού Κομμουνιστικού κινήματος. Ο δε Στέφανος Σαράφης ήταν ηγέτης του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (ΕΛΑΣ) στην Εθνική Αντίστασηκαι εξέχουσα πολιτική φυσιογνωμία, αρχικά του Φιλελεύθερου–βενιζελικού χώρου και αργότερα της Αριστεράς.

Το όνομα που δόθηκε στον “μάρτυρα” Στέφανος Σαράφης, ώστε να έχει συμβολικά “αριστερό” πρόσημο, είναι κι αυτό χαρακτηριστικό της παιδιάστικης αφέλειας με την οποία στήθηκε αυτή η ιστροία.

Ο Τσίπρας έχει σκοπό να αφήσει αυτήν την ιστορία να σέρνεται , χωρίς να παρουσιάζονται οι μάρτυρες, με την ελπίδα να φθείρει όσο μπορεί την Νέα Δημοκρατία. Ακόμη και από την μεθόδευση για το πως θα έρθει αυτό το θέμα στην Βουλή είναι φανερό, ότι ο Τσίπρας δεν θέλει να ρίξει φως σ` αυτήν την υπόθεση, αλλά να παραπεμπφθεί πάλι το θέμα στην Δικαιοσύνη και να φθάσουμε στις επόμενες εκλογές, με το θέμα σε εκκρεμότητα.

Υπάρχει μια λογική στην απόφαση του Τσίπρα να εκμεταλλευτεί αυτήν την ιστορία. Απευθύνετια σε μια πελατεία με μειωμένη κρίση και χωρίς ιδιαίτερη προσήλωση στο πως λειτουργούν οι θεσμικές της λειτουργίες, σε ένα κράτος που θέλει να λέει ότι ανήκει στις δημοκρατίες της Δύσης. Κάτι που χαρακτηρίζει και τον ίδιο, μια και είναι θαυμαστής του Φιντέλ Κάστρο του Μαδούρο και άλλων.

Υπάρχει όμως και μια άλλη σημαντική λεπτομέρεια. Όλη αυτή η ιστορία στηρίζεται στην δυνατότητα να κρατηθούν μυστικά τα ονόματα των τριών προστατευμένων “μαρτυρων”, πάνω στις καταγγελίες των οποίων στηρίχτηκε όλη αυτή η ωραία ιστορία.

Τι θα γίνει όμως αν τα ονόματα των μαρτύρων αποκαλυφθούν; Αυτό είναι ένα ενδεχόμενο που κανείς δεν το σκέφτεται ακόμα.

Εξ άλλου αυτό που θα έπρεπε να κάνει ο Τσίπρας αν ήθελε να αποδείξει πως δεν πρόκειται για σκευωρία, θα ήταν να εμφανιστούν με οποιονδήποτε τρόπο οι “μάρτυρες” αυτοί στην προανακριτική, έστω και με κουκούλες, για να μπορέσουμε να βγάλουμε κι εμείς κάποιο συνμπέρασμα.

To κακό για τον Τσίπρα όταν σχεδιάζει κάποια κίνηση του, είναι πως μπορεί να σκεφτεί μόνο την πρώτη κίνηση και το αποτέλεσμα που επιδιώκει, χωρίς να λογαριάζει τις κινήσεις του “αντιπάλου” και να έχει οποιοδήποτε plan B. Όπως έγινε με την διαπραγμάτευση που κατέληξε σε παταγώδη ήττα, όπως έγινε με το θέμα των τηλεοπτικών αδειών. Ως τώρα οι συνεχείς αποτυχίες, δεν του έχουν κοστίσει ανάλογα. Αυτό οφείλεται εν μέρει στο επικοινωνιακό του χάρισμα, σε σχέση με τους “πελάτες” του, αλλά και στο ότι σ` αυτόν τον χώρο που αντιπροσωπεύει για τους “ιθαγενείς” τον ασαφή χώρο της λεγόμενης “κεντροαριστεράς”, που δεν έχει να προτείνει τίποτα παρά μόνο φοβικά σύνδρομα και έλλειψη κοινής λογικής, δεν έχει βρεθεί κάποιο πρόσωπο που να προβαλει ως εναλλακτική λύση.

Τέλος πάντων.

Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε μια επιλογή και αυτή θα τον συντροφεύει από δω και πέρα.

Είναι μια επιλογή, χαρακτηριστική και για τον ίδιο. Είναι κακή επιλογή όμως. Μεσολαβεί πολύς καιρός, τα δεδομένα αλλάζουν μέρα με την μέρα και το άλογο είναι κουτσό.

Θα το βρεί μπροστά του όπως και όλα τα άλλα κουτσα άλογα στα οποία πόνταρε ως τώρα.