Ο βομβαρδισμός του Κιέβου και το μέτωπο των 1.500 χιλιομέτρων στην Ουκρανία 

Οι εικόνες από το Κίεβο και τις υπόλοιπες ουκρανικές πόλεις που βομβαρδίζει με πυραύλους ο Πούτιν από χθες,  ήταν μάλλον αναμενόμενες από πολλούς μετά το εντυπωσιακό χτύπημα στην Γέφυρα του Πούτιν, όπως τείνει να αποκαλείται η Γέφυρα του Κερτς στην Κριμαία. Είναι μία απάντηση από έναν απελπισμένο Πούτιν χωρίς καμία χρησιμότητα στο πεδίο της μαχών που στόχο έχει την τρομοκράτηση των πολιτών στις μεγάλες πόλεις της Ουκρανίας με την επισήμανση ότι ο πόλεμος είναι εδώ και ανά πάσα στιγμή κανείς δεν είναι ασφαλής στην Ουκρανία.

Όλα αυτά όμως σε καμία περίπτωση δεν αλλάζουν την κατάσταση στο πολεμικό μέτωπο όπου ο ρωσικός στρατός συνεχίζει να πιέζεται και χάνει συνεχώς εδάφη και πολύτιμους άνδρες και υλικά από τις συντονισμένες επιθέσεις των Ουκρανών. Για να καταλάβουμε πόσο λάθος σχεδιασμένη είναι η εισβολή των Ρώσων αρκεί μια ματιά στον χάρτη για να καταλάβεις κανείς πολλά. Το μήκος του μετώπου αυτή την στιγμή ( μετά δηλαδή την αποχώρηση των Ρώσων στις αρχές του καλοκαιριού από τις βόρειες περιοχές κοντά στο Κίεβο ), είναι περίπου 1.500 χιλιόμετρα δηλαδή η απόσταση μεταξύ της Αθήνας και της Βουδαπέστης ! 

Σε αυτό το ατελείωτο μέτωπο καλείται ο ρωσικός στρατός να επιχειρεί με 150.000 περίπου στρατιώτες πράγμα αδύνατο μετά από συνεχείς επιχειρήσεις 8 μηνών με τις αντίστοιχες τεράστιες απώλειες  σε άντρες ( υπολογίζονται σε πάνω 50.000 άντρες ) και στρατιωτικό υλικό. Και μιλάμε σε ένα μέτωπο που δεν υπάρχουν βουνά και χαράδρες για να στήσει κάποιος αποτελεσματική άμυνα,  παρά μόνο επίπεδες ατελείωτες εκτάσεις που διακόπτονται μόνο από τεράστια ποτάμια. Έτσι πολύ γρήγορα οι εγγενείς αδυναμίες του ρωσικής διοίκησης βγήκαν στην επιφάνεια, όπου ο αρτηριοσκληρωτικός τρόπος διοίκησης κατάλοιπο της σοβιετικής εποχής με την παντελή έλλειψη πρωτοβουλίας και αποφάσεων επί του πεδίου των μεσαίων και κατώτερων διοικητών, είναι αδύνατον να προσαρμοστεί στον σύγχρονο τρόπο μάχης που οι Ουκρανοί με δυτική τεχνογνωσία εφαρμόζουν με πολύ μεγάλη επιτυχία. Το οξύμωρο είναι ότι ενώ ο Ρωσικός στρατός επίσημα έχει προσωπικό πάνω από ένα εκατομμύριο άνδρες, ο Πούτιν ανακοίνωσε επιστράτευση 300.000 ανδρών που πρακτικά είναι απολύτως άχρηστοι στο πεδίο της μάχης μέχρι να αποκτήσουν την στοιχειώδη εκπαίδευση που χρειάζεται μερικούς μήνες. 

Αντίθετα οι Ουκρανοί μετά το 2014 και την κατάληψη της Κριμαίας από τους Ρώσους προχώρησαν σε πλήρη αναδόμηση του στρατού τους με δυτική τεχνογνωσία και το κυριότερο πέρασαν από τα χαρακώματα των μαχών  στην ανατολική Ουκρανία κατά την διάρκεια αυτών των 7 ετών πάνω από 500.000 άνδρες αποκτώντας την απαραίτητη πολεμική πείρα που φαίνεται τώρα πολύ χρήσιμη. 

Ακόμη και η αναβάθμιση του νέου διοικητή των ρωσικών στρατευμάτων στρατηγού Σουροβίκιν με περγαμηνές στις μάχες όπως η συμμετοχή στον Συριακό εμφύλιο με την χρήση χημικών όπλων μάλλον είναι για εσωτερική κατανάλωση και ανύψωση του ηθικού των Ρώσων παρά για εκφοβισμό των Ουκρανών.  Ο νέος στρατηγός θα έρθει και αυτός αντιμέτωπος με τις συνεχείς και αυξανόμενες ελλείψεις υλικού ( κατευθυνόμενων πυραύλων, σύγχρονων πυρομαχικών, τεθωρακισμένων κλπ ) που δεν αναπληρώνονται σε λίγες ημέρες και το χαμηλό ηθικό των Ρώσων στρατιωτών . Το μόνο ίσως που μπορεί να βοηθήσει τους Ρώσους όπως έχει συμβεί ξανά τα τελευταία 200 χρόνια ( εισβολή του Ναπολέοντα και Χίτλερ στην Ρωσία ) , είναι ο Ρωσικός χειμώνας που καταφθάνει σύντομα. Αλλά και εδώ υπάρχει μία μεγάλη διαφορά σε σχέση με το παρελθόν. Όλες τις προηγούμενες φορές στο παρελθόν η Ρωσία δεχόταν εισβολή, τώρα όμως εκείνη θεωρητικά πλέον εισβάλει στην Ουκρανία.