Οι άντρες περνούν μαμά…
Μια μέρα που ξεχειλίζει από ευχές και τραγούδια με λόγια αγάπης, αφοσίωσης, λατρείας, επιθυμίας...ας μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν κάποιες ψυχές που νοιώθουν απέραντη μοναξιά...-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Συνήθως οι γυναίκες επηρεάζονται αρκετά από τη μέρα του Αγίου Βαλεντίνου… Κάποιες την περιμένουν με ανυπομονησία για να τη γιορτάσουν με το σύντροφό τους… Άλλες πάλι δεν βλέπουν την ώρα να φύγει η “καταραμένη” 14η Φεβρουαρίου… Ανεξάρτητα όμως από αυτόν τον εορτασμό -που έχει καθιερωθεί περισσότερο για εμπορικούς λόγους- βλέποντας διάφορες αναρτήσεις γυναικών στα social media, συνειδητοποίησα για ακόμα μία φορά, πόσο απογοητεύμενες είναι οι περισσότερες από το κεφάλαιο “σχέση”…
Για εμένα, έρωτας ο αληθινός, είναι κάτι σπάνιο… Πρέπει να είναι κάποιος πολύ τυχερός αν τον “συναντήσει” έστω και για μία φορά στη ζωή του… Πηγάζει από αμοιβαίο σεβασμό, εκτίμηση, θαυμασμό και σε συνδυασμό με την ερωτική χημεία, μπορεί να εξελιχθεί σε κάτι υπέροχο… Πρόκειται για εκείνο το μοναδικό συναίσθημα, που σου “βγάζει” τον καλύτερό σου εαυτό και σε κάνει να θέλεις να γίνεις καλύτερος άνθρωπος…
Ετοιμάζοντας αφιέρωμα για τις ερωτικές επιστολές που άφησαν ιστορία – όπως του Ναπολέοντα για τη Ζοζεφίνα, του Έρνεστ Χέμινγουει για τη Μάρλεν Ντήτριχ, τη Σιμόν ντε Μποβουάρ για τον Σάρτρ- και διαβάζοντας για ακόμα μια φορά το αγαπημένο μου “Μονόγραμμα” του Οδυσσέα Ελύτη, ένοιωσα την ανάγκη να γράψω και για την άλλη όψη του νομίσματος…
Για εκείνες τις γυναίκες που εύχονται να “φέρουν κάποιον λίγο πιο κοντά” στην ψυχή τους…
Θα ήθελα να τους αφιερώσω ένα τραγούδι που πετυχαίνει να αγγίξει την καρδιά…“Οι άντρες περνούν μαμά”… Η μουσική είναι του Francois Bernheim και οι στίχοι της Χάρις Αλεξίου. Έχει ερμηνευτεί σε γαλλικούς στίχους από την Patricia Kaas.
Κάποτε ο Εβγκένι Κασέγιεφ είπε “Αν μια γυναίκα είναι σιωπηλή, άκου προσεκτικά.”
Εύχομαι για κάθε γυναίκα να υπάρξει κάποιος που θα καταφέρει να την “ακούσει” και θα έρθει “πιο κοντά” σε εκείνη…
Μουσική: Francois Bernheim, Στίχοι: Χάρις Αλεξίου
Οι άντρες περνούν, μαμά,
μου στέλνουν πάντα καρτ ποστάλ απ’ τα νησιά, μαμά
κι είναι πολύ συχνά
μποέμ αρτίστες, μουσικοί, αμήχανα παιδιά.
Οι άντρες περνούν, μαμά,
προσφέρουν δώματα με θέα σε βαθιά νερά,
τους νιώθω μυστικά
να επιθυμούν ωκεανούς μα πάει η καρδιά ρηχά.
Οι άντρες περνούν, μαμά,
πώς θα ’θελα να φέρω κάποιον λίγο πιο κοντά
μα αυτοί περνούν, μαμά,
κι αφήνουν ρέστα στην καρδιά.
Οι άντρες περνούν, μαμά,
αστέρια που αφήνουν ίχνη οι νύχτες του έρωτα
με βία που ζητά
ενός αδέσποτου παιδιού να κλέψει την καρδιά.
Οι άντρες περνούν, μαμά,
πώς θα ’θελα να φέρω κάποιον λίγο πιο κοντά
μα αυτοί περνούν, μαμά,
κι αφήνουν ρέστα στην καρδιά.
Οι άντρες περνούν, μαμά,
μ’ ένα χαμόγελο που μοιάζει με γκριμάτσα πια
κι αφού χτυπούν, μαμά,
μ` αφήνουν μες στα όνειρά μου μόνη μου ξανά.
Οι άντρες περνούν, μαμά.
Τι θα κερδίσω αν φέρω κάποιον λίγο πιο κοντά;
Αφού περνούν, μαμά,
κι αφήνουν ρέστα στην καρδιά.
Oι άντρες περνούν, μαμά…
Από τη συλλογή «Οδός Νεφέλης 88», με τη Χαρούλα Αλεξίου.
