Πάσχα: Ωραία ήταν και φέτος!
Το αποδείξαμε και φέτος: «Οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες». Γιατί είναι γνωστό πως κανένας λαός δεν τόλμησε ποτέ να τα βάλει με ζώα τόσο πολεμοχαρή και τρομακτικά όπως τα αμνοερίφια.
Κάτι σαν «Χριστός Ανέστη» ακούστηκε από ένα βάθρο, έκανε και παράσιτα το μικρόφωνο, οπότε δεν έδωσε κανείς σημασία. Αν δεν πέσει κροτίδα, φύλλο δεν κουνιέται. Κλίμα βαθιάς κατάνυξης. Με το που άρχισε όμως το μπουμπουνητό, γραίες, γάτες και σκυλιά τράπηκαν σε φυγή, ενώ οι πιο αποφασισμένοι, έμπλεοι συγκινήσεως, έπεσαν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου, σαν τα αδέρφια που ξανασμίγουν μετά από 40 χρόνια στα «Πακέτα» της Χατζηνικολάου. «Χριστός Ανέστη», «Αληθώς», «Χρόνια Πολλά», «υγεία, ευτυχία», «και του χρόνου, βρε», ευχές δήθεν εγκάρδιες, δήθεν αυθόρμητες, αυτιστικά επαναλαμβανόμενες, έπεσαν σαν βεγγαλικά στη σιγαλιά της νύχτας, προκαλώντας απανωτές εκρήξεις χαράς και αγαλλίασης. Πού και πού, σπανιότατα θα έλεγα, ακουγόταν κάποια στριγκή υστερική φωνή να λέει: «Πρόσεχε καλέ, θα με κάψεις», αλλά αυτά γίνονται και στα καλύτερα χάπενινγκ.
Αχ, ωραία ήταν και φέτος!
Εν συνεχεία σύσσωμο το πλήθος συνωστίσθηκε στα σκαλιά της Εκκλησίας, ήρεμα και πολιτισμένα, όπως οι Έλληνες στο λιμάνι της Σμύρνης (ή οι αντιεξουσιαστές στα Εξάρχεια), συζητώντας εξίσου ήρεμα για τα φαγητά που θα κρύωναν στο τραπέζι. Ποιος Λαζάρου και ποιος Πέσκιας; Τις καλύτερες συνταγές για μαγειρίτσα, στην εκκλησία τις ακούς. Κάπου στο βάθος ακούγονταν κάτι ξέψυχα λόγια, κάτι σαν «θανάτω θάνατον πατήσας»… Τι σημασία έχει όμως ποιος πάτησε ποιον. Ο δρόμος ήταν μακρύς και δύσβατος, οι μαγειρίτσες ανυπόμονες. Αναμενόμενο ήταν -και ανθρώπινο, θα έλεγα- να σημειωθούν κάποιες αψιμαχίες για το ποιος θα φτάσει πρώτος σπίτι. Όλα όμως πάντα σε ένα κλίμα ευγενούς άμιλλας.
Αχ, ωραία ήταν και φέτος!
Άμα τη αφίξει οίκαδε, όλες οι ελληνικές οικογένειες, με σεβασμό και τάξη, πήραν θέση στο τραπέζι της Αναστάσεως. Με τη μουσική επιμέλεια του Σπύρου Παπαδόπουλου, όλοι τσούγκρισαν τα ποτήρια, ευχόμενοι χαρούμενα «Στην Υγειά σας, βρε παιδιά». Στο τέλος του δείπνου, όλοι ήπιαν σόδα WC, που απολυμαίνει και καθαρίζει σε βάθος κάθε ίχνος εντέρου.
Σε αυτό το σημείο, θα ήθελα να σημειώσω πως κάποιοι κακόβουλοι διέδωσαν ότι ξένοι ανταποκριτές, διερχόμενοι έξωθεν των οικιών, άκουσαν ακατανόμαστες φράσεις, όπως «πάλι λύσσα το `κανες, ρε γυναίκα, το φαΐ» ή «άι παράτα μας με τη μαγειρίτσα σου, να τη φας μόνη σου» ή «άσε μωρή τώρα το Άγιο Φως να ρημαδοφάμε μια μπουκιά». Όλα αυτά όμως είναι ανυπόστατες φήμες, προερχόμενες από ύπουλα κυκλώματα Γερμανοτσολιάδων και συντακτών της Bild, που θέλουν να δυναμιτίσουν τα θεμέλια της ελληνικής παράδοσης. Εξάλλου οι φήμες αυτές διαψεύστηκαν κατηγορηματικά και από μεγάλη μερίδα του Τύπου, την ίδια ακριβώς που ξεσκέπασε το σκάνδαλο των ψεκασμών και του φαρμάκου για τον καρκίνο, που οι πολυεθνικές κρατάνε σαν εφτασφράγιστο μυστικό.
Αχ, ωραία ήταν και φέτος!
Σήμερα πλέον, άπασα η ελληνική επικράτεια ετοιμάζεται να επιβεβαιώσει την τσωρτσιλική ρήση «Οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες». Γιατί είναι γνωστό τοις πάσι ότι κανένας λαός δεν τόλμησε ποτέ να τα βάλει με ζώα τόσο πολεμοχαρή και τρομακτικά όπως τα αμνοερίφια. Η νίκη είναι σίγουρα δική μας. (Αρκεί βέβαια αυτοί οι παλιοξένοι, που μας ζηλεύουν, να μη μας βγάλουν τον αμνό από τα ρουθούνια).
Αχ, ωραία είναι και φέτος!
