Νίκος Πορτοκάλογλου: «Ζήσαμε μια παρωδία της Αριστεράς»
«Είμαστε η μόνη χώρα που οι ναζιστές αποκαλούνται πατριώτες και οι σταλινικοί προοδευτικοί».
Σε μια μεγάλη συνέντευξή του στη Καθημερινή της Κυριακής και στον Κωνσταντίνο Ζούλα, ο Νίκος Πορτοκάλογλου, που αύριο στις 8:30 δίνει μια μεγάλη συναυλία στον κήπο του Μεγάρου Μουσικής με τίτλο «Ταξιδι στο κέντρο της πόλης», καθώς ετοιμάζεται για ένα καινούργιο μουσικό ταξίδι, τα λέει έξω από τα δόντια, με τον καθαρό λόγο του. Λέει μεταξύ άλλων ο Νίκος Πορτοκάλογλου : «…Το αισιόδοξο κομμάτι του εαυτού μου θέλει να ελπίζει ότι επιτέλους ζούμε την αρχή της ενηλικίωσής μας. Ότι καταλάβαμε δηλαδή, πως το κο9ινό λάθος και στα τρία έργα της Ν.Δ., του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ότι υπήρχε απόλυτη συναίνεση να μην πειραχτεί η ιερή αγελάδα του Δημοσίου. Και το έκαναν σε βάρος του μόνου υγιούς τμήματος της κοινωνίας, που δουλεύει , ρισκάρει, ιδρώνει και αξιολογείται και εντέλει κράτησε όρθια τη χώρα πληρώνοντας άδικους και δυσβάσταχτους φόρους…Ζήσαμε μια αυταρχική και καφενειακή Αριστερά που ουδεμία σχέση έχει με την προδικτατορική Αριστερά, με την εξορία και τους αγώνες της…Το παραμύθι με την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο, μας τελείωσε…με πονά, όταν βλέπω ένα αντιευρωπαϊκό ρεύμα στα νέα παιδιά. Τα έχουν ποτίσει μ’ ένα ψευτοδίλημμα. Εμείς από τη μία, οι Ευρωπαίοι απέναντι. Προφανώς δεν είμαστε ίδιοι με τους Γερμανούς. Αλλά είναι ίδιοι οι Γερμανοί με τους Εγγλέζους; Οι Πορτογάλοι με του Φινλανδούς; Αν κάτι μας συνδέει είναι κάποιο κανόνες. Ας τους τηρήσουμε λοιπ0όν, κι ας ξαναβρούμε την δική μας ταυτότητα. Ουδείς αρνείται ότι η Ευρώπη έχει προβλήματα. Το κοινωνικό κράτος πριονίζεται. Αλλά είναι από τα ελάχιστα μέρη του πλανήτη όπου υπάρχει Δημοκρατία, ελευθερία λόγου και Τύπου, δωρεάν Παιδεία και Υγεία, επιδόματα ανεργίας. Δες τι συμβαίνει γύρω μας . Πόλεμος, φωτιά και Μεσαίωνας. Το να σου βρωμάει λοιπόν η Ευρώπη και να προτιμάς Μαδούρο και Πούτιν, είναι απλώς τρέλα ή τεράστια υποκρισία. Είναι σαν να σε φιλοξενούνε σε μια έπαυλη και επειδή δεν σου αρέσουν οι κουρτίνες ή τα φωτιστικά να απειλείς ότι θα μείνεις στο κοτέτσι….Ο συνδυασμός Ανατολής και Δύσης, παλιού και νέου, πειθαρχίας και τρέλλας, όχι απλώς υπήρχε πάντα στην χώρα μας, αλλά έχουμε αποδείξει ότι παράγει αριστουργήματα… Όταν ξεκινούσα με τους «Φατμέ» όλοι οι ροκάδες θεωρούσαν ότι τα τραγούδια τους πρέπει να είναι καταγγελτικά για το σύστημα. Το έβρισκα φοβερά βαρετό όλο αυτό. Εμένα μ’ ενδιέφερε να γράψω για τις παρέες μου, τους έρωτες, τη γενιά μου, την γειτονιά μου, τη χώρα μου. Από πιτσιρικά αισθανόμουν ότι οποιαδήποτε ιδεολογία ήταν εχθρός της ζωής, της τέχνης, του έρωτα. Ένας προκρούστης που ακρωτηριάζει ό,τι δεν ταιριάζει στο δόγμα σου. Το τραγούδι θέλει ελευθερία, μια αλητεία, την επαφή με το συναίσθημα…».
