Πόσο κινδυνεύει η Τουρκία με διαμελισμό;

Από νωρίς χθες το απόγευμα, όταν κυκλοφόρησε με κάποιο τρόπο η είδηση, πως Τούρκοι κομάντος, που είχαν πάρει μέρος στο πραξικόπημα, προσπαθούσαν να περάσουν στην Ελλάδα, κάπου κοντά στην Σύμη, η επιφυλακή των Ενόπλων Δυνάμεων μπήκε σε μία κλίμακα ψηλότερα. Το μόνο που δεν θέλει η ελληνική Κυβέρνηση, μια παραπάνω εμπλοκή, με την Τουρκία, μετά τα γεγονότα των τελευταίων ημερών. ΟΙ 8 Τούρκοι στρατιωτικοί που προσγειώθηκαν με το ελικόπτερο το Σάββατο το πρωί στην Αλεξανδρούπολη, είναι ήδη ένας αρκετός πονοκέφαλος, όπως και η τελική απόφαση για την έκδοση τους ή όχι.

Ενδεικτικό της κατάστασης συναγερμού στην οποία βρίσκονται οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις είναι πως στην περιοχή των Δωδεκανήσων έχουν μεταφερθεί επιθετικά ελικόπτερα τύπου Apache, καθώς και άνδρες των ειδικών δυνάμεων. Συγκεκριμένα από δύο βρίσκονται σε Κω, Λέρο και Ρόδο.  Συγκεκριμένα 6 υπερσύγχρονα επιθετικά ελικόπτερα τύπου Apache και ένα επιπλέον ελικόπτερο τύπου Super Puma βρίσκονται στην περιοχή σε πλήρη ετοιμότητα. Μάλιστα σύμφωνα με πληροφορίες τα ελικόπτερα είναι εξοπλισμένα με θερμικές κάμερες προκειμένου να σαρώνουν την ευρύτερη περιοχή και κατά τη διάρκεια της νύχτας. Παράλληλα μονάδα των καταδρομών έχει αναπτυχθεί σε επίκαιρες θέσεις. Την ίδια στιγμή πλοία του πολεμικού Ναυτικού που έχουν ενισχυθεί με ηλεκτρονικά μέσα σαρώνουν τη θαλάσσια περιοχή. 

Από την άλλη μεριά η κήρυξη της Τουρκίας σε κατάσταση  Έκτακτης Ανάγκης, μετά από το Υπουργικό Συμβούλιο σήμερα το πρωί, έρχεται να ολοκληρώσει τον κύκλο των αλλαγών, που έφεραν αυτές οι μέρες, μετά τις διώξεις απομακρύνσεις ή φυλακίσεις στρατιωτικών και δικαστικών και επίσης απομακρύνσεις δασκάλων και καθηγητών και οποιουδήποτε γενικά το καθεστώς θεωρεί ότι δεν είναι πιστός στον Ερντογαν.. Γιατί όπως και να το δει κανείς, είτε επρόκειτο για ένα αυθεντικό πραξικόπημα που απέτυχε, όπως ισχυρίζεται ο Ερντογάν, είτε επρόκειτο για κάτι που ήταν γνωστό στις τουρκικές αρχές και τον Ερντογάν και το άφησαν να εξελιχθεί, ώστε να το χρησιμοποιήσει μετά, όπως ισχυρίζεται το μεγαλύτερο μέρος του δυτικού Τύπου, το αποτέλεσμα είναι ότι σήμερα στην Τουρκία έχει επικρατήσει ένα αυταρχικό καθεστώς, με κοινοβουλευτικό μανδύα. Η πορεία του Ερντογάν εξ άλλου προς αυτήν την κατεύθυνση ήταν φανερή εδώ και μερικά χρόνια και το μόνο που δεν μπορούσε να υποθέσει κανείς είναι το πως θα έφτανε στον σκοπό του.

Θα έλεγε κανείς, ότι με τον Ερντογάν, απόλυτο κυρίαρχο του παιχνιδιού η Τουρκία θα έβγαινε πιο δυνατή, κάτω από ένα μονολιθικό αυταρχικό καθεστώς. Κατά πάσα πιθανότητα όμως συμβαίνει το αντίθετο. Ο τουρκικός στρατός, που ήταν πάντα η μεγάλη δύναμη της Τουρκίας, είναι αρκετά αποδυναμωμένος και σε κάποια φάση…αφασίας, αφού ξηλώθηκε όλη σχεδόν η ηγεσία του και πιθανόν έναν μεγάλος μέρος της, οδηγηθεί και στην αγχόνη, αν τελικά ψηφιστεί η αλλαγή του νόμου για την θανατική ποινή. Κάτι που θα απομονώσει δραστικά την Τουρκία απ` όλον τον υπόλοιπο κόσμο.

Ο Ερντογάν κάνει ένα μεγάλο λάθος. Πιθανόν να ήθελε να είναι κάτι ανάλογο με τον Χίτλερ, αλλά ευτυχώς η δυστυχώς δεν είναι. Η Τουρκία είναι μια μεγάλη μεν δύναμη. Αλλά απλώς μεγάλη περιφερειακή δύναμη. Και σε έναν κόσμο που τα μεγάλα παιχνίδια παίζονται με γκανγκστερικό τρόπο, ο Ερντογάν ήταν και παραμένει ένας μετρίου μεγέθους παίκτης. Και όπως είναι φυσικό οι παίκτες τέτοιου μεγέθους δεν είναι εκείνοι που ορίζουν το παιχνίδι. Και στην συγκεκριμένη περίπτωση οι μεγάλοι παίκτες είναι σε πρώτο βαθμό οι ΗΠΑ και η Ρωσία και σε κάποιο βαθμό και η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τα σχέδια διαμελισμού της Τουρκίας δεν είναι καινούργια και έχουν κυκλοφορήσει κατά καιρούς και σχετικοί χάρτες, που παρουσιάζουν μια Τουρκία η οποία έχει χάσει ένα μεγάλο μέρος από τις νοτιοανατολικές επαρχίες της, την περιοχή του τουρκικού Κουρδιστάν δηλαδή. Η πορεία σε αυτήν την κατεύθυνση, άρχισε με τον πόλεμο στο Ιράκ, που πρακτικά έχει καταλήξει σε τριχοτόμηση της χώρας. Και συνεχίστηκε με τον εμφύλιο της Συρίας, όπου και εκεί το βόρειο μέρος της χώρας αυτό που συνορεύει με την Τουρκία, δεν είναι από καιρό στον έλεγχο του καθεστώτος του Άσσαντ. Και εκεί θα έπρεπε πέρα από όλα τα άλλα, να καταγράψει κανείς την παρέμβαση αυτού του περίεργου μορφώματος του Ισλαμικού Κράτους, που έπαιξε βασικό ρόλο στην συνεχιζόμενη αναδιάταξη της περιοχής.

Και έτσι φτάνουμε στο τρίτο πρόσωπο του δράματος στην Τουρκία, που όπως όλα δείχνουν θα είναι ο καινούργιος κρίκος σ` αυτήν τη αλυσίδα. Αυτό που θα έπρεπε να περιμένει κανείς ως πιθανότερο από την όλη εξέλιξη στην Τουρκία, είναι μια επέκταση του πολέμου στο τουρκικό Κουρδιστάν, που εδώ και αρκετούς μήνες σε πολλές περιοχές διεξάγεται ένας κανονικός πόλεμος. Και τις αφορμές για την επέκταση της φλόγας του πολέμου θα την δώσει το ίδιο το καθεστώς του Ερντογάν, που σήμερα το πρωί, βομβάρδισε θέσεις των Κούρδων στο ιρακινό Κουρδιστάν. Τα καθεστώτα του τύπου Ερντογάν, που αποτελεί ένα χιτλερικό κακέκτυπο, δεν έχει άλλη εναλλακτική από το να δημιουργούν κρίσεις, συνήθως πολεμικές κρίσεις, για να κρατάνε τις μάζες κάτω από τον έλεγχο τους.

Αλλά εδώ ίσως χρειάζονται και λίγα μαθήματα Ιστορίας, καθώς είναι επίσης γνωστό ότι Ρωσία και ΗΠΑ συζητούν αυτή την περίοδο την τροποποίηση της Συνθήκης Sykes-Picot ενώ συζητήσεις γίνονται και για όσα προέβλεπε η Συνθήκη των Σεβρών.

Η Συνθήκη των Σεβρών υπεγράφη στις 28 Ιουλίου/10 Αυγούστου 1920 στην πόλη Σεβρ (Sevres) της Γαλλίας, φέρνοντας την ειρήνη ανάμεσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και τις Συμμαχικές και σχετιζόμενες Δυνάμεις μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η συνθήκη όριζε τα εξής:

Η Οθωμανική Αυτοκρατορία παρέδιδε την κυριαρχία της Μεσοποταμίας (Ιράκ), της Παλαιστίνης και της Υπεριορδανίας στη Βρετανία ως προτεκτοράτα της Κοινωνίας των Εθνών, τη Συρία και το Λίβανο στη Γαλλία επίσης ως προτεκτοράτα και η υπαγωγή της Ανατολίας στη σφαίρα επιρροής της Ιταλίας. Η Χετζάζ (μέρος της σημερινής Σαουδικής Αραβίας) το Κουρδιστάν και η Αρμενία θα γίνονταν ανεξάρτητα κράτη.

Στην Ελλάδα παραχωρούνταν τα νησιά Ίμβρος και Τένεδος και η ανατολική Θράκη μέχρι τη γραμμή της Τσατάλτζας κοντά στην Κωνσταντινούπολη. Η περιοχή της Σμύρνης έμενε υπό την ονομαστική επικυριαρχία του Σουλτάνου αλλά θα διοικούνταν από Έλληνα Αρμοστή ως εντολοδόχο των Συμμάχων, και θα μπορούσε να προσαρτηθεί στην Ελλάδα μετά από πέντε χρόνια με δημοψήφισμα. Το άρθρο 26 της Συνθήκης όριζε ακόμα ότι αν οι οθωμανικές αρχές δεν συναινούσαν στην εφαρμογή της, θα εξέπιπταν από την κυριαρχία τους στην Κωνσταντινούπολη, την οποία θα μπορούσε να καταλάβει η Ελλάδα, κάτι το οποίο έντεχνα είχε προωθήσει ο Βενιζέλος.

Παράλληλα, η Βόρεια Ήπειρος ενσωματωνόταν στην Ελλάδα με το μυστικό Σύμφωνο Βενιζέλου – Τιττόνι. Η Ιταλία συμφώνησε ακόμα να παραχωρήσει τα Δωδεκάνησα (εκτός από τη Ρόδο και το Καστελλόριζο) στην Ελλάδα, και όταν η Βρετανία έδινε στο μέλλον την Κύπρο στην Ελλάδα, τότε (μετά από δημοψήφισμα) θα παραχωρούταν και αυτά τα νησιά (η συμφωνία ακυρώθηκε αργότερα από την Ιταλία το 1922).

Τα στενά των Δαρδανελίων και η θάλασσα του Μαρμαρά αποστρατικοποιήθηκαν και έγιναν προσωρινά διεθνής περιοχή, οι Σύμμαχοι απέκτησαν τον οικονομικό έλεγχο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και τέλος καθορίζονταν η ισότητα και τα δικαιώματα των χριστιανικών μειονοτήτων.

Όμως η επικύρωση της Συνθήκης δεν έγινε από κανένα συμμαχικό κοινοβούλιο (ούτε από το ελληνικό) και η Σοβιετική Ένωση έκανε ξεχωριστή συνθήκη με τους Οθωμανούς.

Μετά την επικράτηση των Νεότουρκων, που μετέφεραν την πρωτεύουσα στην Άγκυρα, καθώς και τη Μικρασιατική Καταστροφή, οι σύμμαχοι υπέγραψαν νέα συνθήκη ειρήνης (Συνθήκη της Λωζάνης) το 1923, με ευνοϊκότερους όρους για την (πλέον) Τουρκία.

Η συμφωνία Sykes-Picot, το μυστικό σχέδιο διαμελισμού της Μέσης Ανατολής ανάμεσα στις Μεγάλες Δυνάμεις που υπογράφτηκε από Γαλλία και Βρετανία κλείνει 100 χρόνια αυτή τη βδομάδα.

Ο Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Τ.Μπάιντεν πρόσφατα τόνισε πως όλα τα προβλήματα της Μέσης Ανατολής πηγάζουν από “τεχνητές γραμμές” που δημιουργούν “τεχνητά κράτη” από συνολικά ευδιάκριτες εθνικές, θρησκευτικές και πολιτισμικές ομάδες.

Ο συγγραφέας του άρθρου συνεχίζει και αναρωτιέται αν η συμφωνία Sykes-Picot είναι ο σωστός “στόχος” για την οργή…

Τα σύνορα που υπάρχουν σήμερα και τα οποία το ISIS υποστηρίζει ότι “σβήνει”, στην πραγματικότητα προήλθαν το 1920 και τροποποιήθηκαν τις επόμενες δεκαετίες

Το Μάϊο του 1916 ο Mark Sykes, ένας Βρετανός διπλωμάτης, και ο Γάλλος François Georges-Picot, προχώρησαν σε μια συμφωνία.

Για να διασφαλίσουν ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία ηττήθηκε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, αποφάσισαν οι χώρες τους, Γαλλία και Βρετανία, να πάρουν ένα δίκαιο μερίδιο από τα λάφυρα.

Και οι δύο χώρες πήραν τον άμεσο έλεγχο περιοχών στρατηγικής και οικονομικής σημασίας.

Η Γαλλία είχε οικονομικούς δεσμούς με το Λίβανο ενώ προχωρούσε σε συμφωνίες με χριστιανικές περιοχές.

Η Βρετανία ήθελε να διασφαλίσει τους εμπορικούς και οδικούς άξονες στην Ινδία μέσω του καναλιού του Σουέζ και του Περσικού Κόλπου.

Γι αυτό το σχέδιο Sykes-Picot σκόπευε να δημιουργήσει πολλά Αραβικά κράτη κάτω από βρετανική και γαλλική επιρροή.

To Μάρτιο του 1920, ο Faisal bin Hussein, ο οποίος οδήγησε τους αραβικούς Στρατούς υποστηριζόμενος και από την Βρετανία εναντίον των Οθωμανών κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, έγινε ο ηγέτης του ανεξάρτητου αραβικού Βασιλείου της Συρίας με πρωτεύουσα τη Δαμασκό.

Τα σύνορα επεκτείνονταν μέχρι τα σημερινά σύνορα της Συρίας, την Ιορδανία, το Ισραήλ και τμήμα της Τουρκίας αλλά όχι του Ιράκ.

Ο αθρογράφος των ΝΥΤ υποστηρίζει ότι ο χάρτης του Faisal αποτελεί την αυθεντική εναλλακτική στα  σύνορα που επιβλήθηκαν με εξωτερικές πιέσεις.

Σημειώνει όμως ότι ο χάρτης αυτός έρχεται σε σύγκρουση με το Λίβανο, το Ισραήλ όσο αφορά στα σχέδια τους στην Παλαιστίνη και τους Τούρκους εθνικιστές.

Όταν η Γαλλία πήρε τον έλεγχο της σημερινής Συρίας το σχέδιο ήταν ο διαμελισμός σε μικρότερα κρατίδια κάτω από γαλλικό έλεγχο.

Τα κρατίδια θα είχαν δημιουργηθεί με θρησκευτική, περιφερειακή και σεχταριστική λογική.

Ήθελαν κρατίδιο για τους Αλαουίτες, ένα για τους Δρούζους, ένα για τους Τούρκους και δύο ακόμη γύρω από τις μεγάλες πόλεις, Δαμασκό και Χαλέπι.

Σκοπός φυσικά ήταν η αποτροπή  δημιουργίας μιας μεγάλης Συρίας από τους “Άραβες εθνικιστές”.

Όμως η Γαλλία συνάντησε τότε τρομακτικές αντιδράσεις από τους κατοίκους της Συρίας, ίδιες με αυτές που συναντά έναν αιώνα μετά. Αναγκάστηκε τότε να ακυρώσει το σχέδιο της….

Το 1919, ο πρόεδρος, Woodrow Wilson, έστειλε αντιπροσωπεία για να βρουν έναν καλύτερο τρόπο διαμελισμού της περιοχής.

Ο Henry King, ένας θεολόγος και ο Charles Crane, ένας βιομήχανος προχώρησαν σε εκατοντάδες συνεντεύξεις ώστε να προετοιμάσουν ένα χάρτη που θα ερχόταν σε συμφωνία με την ιδέα του “αυτοπροσδιορισμού”.

Μετά από προσεχτική μελέτη ο King και ο Crane προσπάθησαν να χωρίσουν τις διαφορές:

O Λίβανος ανεξάρτητος ή τμήμα της Συρίας με μια πρόταση περιορισμένης αυτονομίας.

Σκέφτηκαν ότι οι Κούρδοι θα ήταν καλύτερο να ενσωματωθούν στο Ιράκ ή στην Τουρκία και σίγουρα πίστευαν ότι Σουνίτες και Σιίτες ανήκουν μαζί σε ένα ενωμένο Ιράκ

Αλλά Γαλλία και Βρετανία στο τέλος αγνόησαν την πρόταση τους.

Αν τους είχαν ακούσει τότε τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά.

Δείτε τους χάρτες.