02.04.2020

Solo | Ω, πατάτα αγαπημένη

Οι πατάτες, ο Νερούδα και πώς να κάνεις σαλάτα έναν έρωτα στις μέρες της καραντίνας.

Ζω στιγμές στέρησης. Με τον φόβο του κορωνοϊού, τα εστιατόρια κλειστά, την τεράστια καχυποψία μου απέναντι σε ό,τι μπαίνει στο σπίτι από delivery και – κυρίως – με δεδομένες τις κάκιστες σχέσεις μου με το τηγάνι, μου λείπουν οι τηγανιτές πατάτες. Μου λείπουν πολύ. Ζω έναν απαγορευμένο, ανεκπλήρωτο έρωτα για τις τηγανιτές πατάτες μου και, σαν γνήσια ερωτευμένη, η λαχτάρα μου γίνεται ακόμη μεγαλύτερη όσο δεν μπορώ να τις έχω.

Έτσι, για να κατευνάσω το πάθος μου και να μετριάσω το δράμα που ζω, είπα να το πιάσω από την αρχή – το έψαξα, ρώτησα, έμαθα και ορίστε τι βρήκα:

Αυτή είναι μια πατατοκαλλιέργεια:

Και αυτή είναι μια πατάτα:

Με αυτή την πατάτα και τις φίλες της, μπορώ να κάνω τα εξής:

Πατάτες φούρνου σαν τηγανιτές: Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 250 βαθμούς. Καθαρίζουμε και πλένουμε τις πατάτες και τις σκουπίζουμε καλά με χαρτί κουζίνας. Στρώνουμε σε ρηχό ταψί μια λαδόκολλα. Κόβουμε τις πατάτες σε μπαστουνάκια, όχι πολύ χοντρά, τα τοποθετούμε σε μπωλ, ρίχνουμε πάνω τους το ελαιόλαδο, αλάτι, πιπέρι, ρίγανη και τις ανακατεύουμε καλά με τα χέρια, ώστε να πασαλειφτούν καλά. Απλώνουμε καλά τις πατάτες στο ταψί με τη λαδόκολλα – ώστε να μην είναι η μια πάνω στην άλλη – και τις ψήνουμε στους 200 βαθμούς για περίπου μισή ώρα – μέχρι να γίνουν. Αν χρειαστεί, τις ξεκολλάμε με μια σπάτουλα.

Πατατοσαλάτα: Καθαρίζουμε, πλένουμε και κόβουμε τις πατάτες σε χοντρά κομμάτια ή τέταρτα. Βράζουμε νερό σε κατσαρόλα. Προσθέτουμε τις πατάτες. Σκεπάζουμε την κατσαρόλα και σιγοβράζουμε για περίπου 15 με 20 λεπτά από τη στιγμή που θα πάρουν την πρώτη βράση. Είναι έτοιμες όταν μπορούμε να τις τρυπήσουμε με το πιρούνι. Τις στραγγίζουμε. Σε μπολ αναμειγνύουμε τις βρασμένες πατάτες με άσπρο ξύδι ή χυμό λεμόνι, αλάτι, πιπέρι, κάπαρη και μαϊντανό. Εναλλακτικά αλάτι, πιπέρι και μαγιονέζα. Προσθέτουμε φρέσκο ψιλοκομμένο κρεμμυδάκι Ανακατεύουμε.

Δεν θα αναλύσω τα οφέλη της πατάτας στην σωματική μας υγεία, τέτοιες πεζές πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στη Wikipedia – εγώ μιλάω για βαθιά αισθήματα και έναν έρωτα μεγάλο. Πάντως αυτό που υποψιάζομαι είναι ότι ψυχολογικά και συναισθηματικά, η κατανάλωση τηγανιτής πατάτας (και πατατοσαλάτας, στην περίπτωση μου) προκαλεί χαρά, ηρεμία και ασφάλεια – και όλο αυτό έχει να κάνει με μνήμες από την παιδική μας ηλικία.

Και είναι εξαιρετικά παρήγορο ότι δεν είμαι μόνη σε όλο αυτό. Για του λόγου του αληθές, ορίστε και η «Ωδή στις Τηγανιτές Πατάτες» /«Oda a las Papas Fritas» του Πάμπλο Νερούδα, από την ποιητική συλλογή του «Ωδή στα Μικρά κι Ασήμαντα» – ο Νερούδα τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ για το έργο του το 1971.