Μερικές ώρες με τον Σταύρο

Με τον Σταύρο Θεοδωράκη γνωριστήκαμε πριν 19 χρόνια ακριβώς τέτοια εποχή. Όταν άρχισε η συνεργασία μας στην έκδοση του Κλικ και του Men. Ήταν η εποχή των χάρτινων εντύπων ακόμη και ήταν μια συνεργασία που κράτησε γύρω στα 7 χρόνια. Μέχρι να χωρίσουν οι δρόμοι μας για άλλες αιτίες.

 Αλλά δεν πάψαμε να συναντιόμαστε που και που. Συνήθως στο εστιατόριο που είχε ανοίξει ο Σταύρος, στο Αλάτσι,  στην περιοχή το Κάραβελ, ή εδώ κι εκεί.

Ήταν μια συνεργασία τότε που είχε εξελιχθεί πολύ ομαλά και ο Σταύρος παρ’ όλο που είχε αναλάβει την διεύθυνση του Men, το αληθινό του ενδιαφέρον ήταν από τότε η πολιτική και ήταν εκείνος που αναλάμβανε συνήθως τις πολιτικές συνεντεύξεις. Έτσι όταν πριν από κάποιο διάστημα ανακοίνωσε την ίδρυση του κόμματός του, δεν ένοιωσα και μεγάλη έκπληξη. Το θεώρησα μια μάλλον φυσιολογική εξέλιξη.

Είχα πάντα μια περιέργεια να δω πως είναι η ζωή ενός πολιτικού, λίγο πριν από τις; Εκλογές, πως είναι όταν μιλάει με τους συνεργάτες του, όταν πηγαίνει να βγάλει μια ομιλία, πως είναι οι ώρες με την οικογένειά του. Έτσι η φιλία μου με τον Σταύρο ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για κάτι τέτοιο. Η αλήθεια είναι πως είναι πως το είχα σκεφτεί λίγο διαφορετικά αυτό το φωτογραφικό ντοκουμέντο.

 Κανονικά ήθελα να παρακολουθήσω μια ολόκληρη μέρα ενός πολιτικού λίγες μέρες πριν από τις εκλογές από το πρωί μέχρι το βράδυ. Αλλά οι συνθήκες δεν το επέτρεψαν. Ο Σταύρος βρισκόταν την μια στην Χαλκίδα, την άλλη στα Χανιά, την άλλη δεν ξέρω κι εγώ που. Έτσι το ρεπορτάζ έγινε αποσπασματικά.

 Κατέβηκα ένα απόγευμα σπίτι του στο Χαλάνδρι, καθώς λίγο αργότερα θα έκανε μια ομιλία στην Αγία Βαρβάρα, την παλιά γειτονιά του, εκεί που μεγάλωσε. Βρεθήκαμε σπίτι του. Ο Σταύρος φορούσε ένα μπλέ πουκάμισο , ένα τζην και αθλητικά παπούτσια. Το πολιτικό στυλ έχει πια αλλάξει. Τακτοποιούσε  κάποια χαρτιά στο γραφείο του και μετά ξεκινήσαμε με το αυτοκίνητό του, μαζί με την γυναίκα του και την κόρη του. Έχει αδυνατίσει αρκετά. Στο αυτοκίνητο μιλούσαμε για πολλά και διάφορα, λες και ήταν να πάμε σινεμά και όχι σε προεκλογική ομιλία. Καμία ένταση. Είναι προφανές, ότι αυτή η διαδικασία έχει γίνει πια μέρος της ζωής του. Στον κινηματογράφο που θα έκανε την ομιλία του, οι σκηνές που θα περίμενε κανείς. ΟΙ φίλοι και οι οπαδοί που χαιρετιούνται, αγκαλιάζουν.

 Η αρχή με ένα μικρό ντοκυμαντέρ που το έφτιαξαν φίλοι, με τα παιδικά χρόνια του Σταύρου, στην Αγία Βαρβάρα, με την οικογένεια , με φίλους, εδώ κι εκεί. Και μετά η ώρα της ομιλίας. Χωρίς χειρόγραφα ή άλλες σημειώσεις. Μία περίπου ώρα και μετά άλλη μια ώρα περίπου, με τις ερωτήσεις που του κάνει το ακροατήριο. Ο Σταύρος απαντάει ετοιμόλογα. Ξέρει τι θέλει και ποια θέση έχει το κόμμα του το Ποτάμι, για την δύσκολη εποχή που έρχεται. Μπορεί να είναι δύσκολη, αλλά αποτελεί και ευκαιρία.

Δεν μου έφταναν οι φωτογραφίες. Ξαναπέρασα από τα γραφεία του κόμματος, στη οδό Σεβαστουπόλεως, στους Αμπελόκηπους. Ήταν πια λίγα εικοσιτετράωρα πριν από τις εκλογές. Ο Σταύρος σκεπτικός, ο Σταύρος με τους συνεργάτες του, ετοιμάζοντας την συνέντευξη που θα έδινε το απόγευμα σε κάποιο κανάλι και την βραδινή, που θα έδινε σε κάποιο άλλο. Ένας μικρός πυρετός, αλλά γενικά ήρεμος πυρετός.

 Μια ακόμη προεκλογική περίοδος τελειώνει. Ο Σταύρος δεν έχει αλλάξει. Είναι όπως τον ήξερα. Κάνει απλώς κάτι άλλο. Και μια άλλη πολιτική περίοδος αρχίζει από την Δευτέρα.