Survivor, το τίμημα της αναγνωρισιμότητας και οι εφήμεροι ανατέλλοντες αστέρες
Η δόξα είναι καπνός, η διασημότητα τυχαία, και το μόνο εγγυημένο πάνω στη γη είναι η λήθη.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Πριν λίγο καιρό, σε κάποιο κείμενό μου στο klik, έγραψα τους δικούς μου λόγους για τους οποίους αρνούμαι να δω την τηλεοπτική επιτυχία της σεζόν. Το Survivor. Την εκπομπή με 80% τηλεθέαση και ουρά 3.000 διασήμων και μαχητών…
Όπως ανέφερα, ένας ανασταλτικός παράγοντας είναι η αρθρογραφία. Καθημερινά πρέπει να ενημερώνομαι για την επικαιρότητα. Οπότε, θέλω δεν θέλω, διαβάζω παντού για το ριάλιτι- έστω κι επιγραμματικά-… Τί έκανε ο ένας παίκτης, τί είπε ο άλλος, ποιός έφυγε, ποιός έχει το πιο καλογυμνασμένο σώμα, ποιός αποχώρησε κλπ… Θα με κούραζε, απίστευτα, λοιπόν, να αφιερώνω χρόνο ΚΑΙ να παρακολουθώ.
Όλα όσα όμως αναγκαστικά διαβάζω γι`αυτό και την τεράστια απήχηση που έχει στον κόσμο, με προβληματίζουν.
Μια συζήτηση που είχα χθες, στάθηκε η αφορμή για να μοιραστώ τις σκέψεις μου μαζί σας.
“Αν εξαιρέσουμε το έπαθλο, γιατί θέλουν κάποιοι τόσο πολύ να συμμετέχουν στο reality ;” αναρωτήθηκα. “Για τη δόξα και τη διασημότητα φυσικά!”μου απάντησε φιλικό μου πρόσωπο.
Ποιός όμως θεωρείται διάσημος στις μέρες μας και τί νόημα έχει όταν πρόκειται για κάτι εφήμερο;
Ο λαός λέει ότι τον πλούτον πολλοί εμίσησαν, την δόξαν ουδείς. Τηλεοπτικά παιχνίδια με μεγάλη τηλεθέαση υπόσχονται αυτόματη αναγνωρισιμότητα και δημοσιότητα. Και αυτό είναι τόσο ελκυστικό τώρα πια…
Σε μια εποχή όπου τα προβαλλόμενα πρότυπα, είναι άτομα που με οποιονδήποτε τρόπο μπορούν απλώς να γίνουν διάσημα…
Κάποτε, οι άνθρωποι, για παράδειγμα οι καλλιτέχνες, μεγάλωναν σιγά σιγά τη φήμη τους προς τον κόσμο, καθώς τα μέσα ήταν ήπια. Δεν υπήρχαν τηλεοπτικά προϊόντα. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια έχει δημιουργηθεί μεγάλη σύγχυση. Βλέπεις ανθρώπους που “βιάζονται” να φανούν, να ακουστεί το όνομά τους και να “εξαργυρώσουν” το γρηγορότερο την “προβολή” τους.
Νομίζω πως δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η “διασημότητα” είναι ο κολασμός του άξιου και η τιμωρία του ταλέντου. Σε μια ψηφιακή πραγματικότητα όμως, όπου κυριαρχούν τα κοινωνικά δίκτυα και τα ηλεκτρονικά μέσα, η αναγνωρισιμότητα καλώς ή κακώς μετράει το βάρος της σε χρυσό. Κι ας έχει, συνήθως, σύντομη ημερομηνία λήξης. Κι ας μην θυμόμαστε κανέναν από τους “σταρ” μιας σεζόν λίγο καιρό αργότερα.
Δεν ξέρω αν όσοι διαβάζετε αυτό το κείμενο, συμφωνείτε με την άποψή μου, αλλά για εμένα, τον τίτλο της πραγματικής διασημότητας δεν τον αξίζουν οι εφήμεροι ανατέλλοντες αστέρες.
Αλλά οι άνθρωποι που ήρθαν για να μείνουν στην ιστορία και που όσα χρόνια και να περάσουν, το έργο τους θα αποτελεί αντικείμενο θαυμασμού και συζήτησης.
Το θέμα έγκειται στο τί μένει σε βάθος χρόνου και όχι στα “αναλώσιμα”…
” Η δόξα είναι καπνός, η διασημότητα τυχαία, και το μόνο εγγυημένο πάνω στη γη είναι η λήθη”… είπε κάποτε ο Μαρκ Τουέιν… Κι εγώ…προσυπογράφω…
Διαβάστε ακόμα:
