Υπάρχει ελπίδα! Στο χέρι σου είναι…..

Μπορεί ο Τζιμ Κάρει να μας πρότεινε να πούμε «Ναι σε όλα» στην ομώνυμη ταινία του, όμως ήρθε η στιγμή να πούμε ΟΧΙ! 

Από το 2008 έχει ξεκινήσει η αντίστροφή μέτρηση για την Ελλάδα. Μία χώρα – θάυμα, όπως συνηθίζουν να αποκαλούν στο εξωτερικό, ένας θείος τόπος έπεσε θύμα (;) των οικονομικών καταστάσεων, που τον οδήγησαν τόσο οι δικοί του πολιτικοί αντιπρόσωποι, όσο και εξωγενείς παράγοντες, που ήθελαν να γευτούν λίγο από την ελληνική (και οικονομική) γλύκα. Το 2010 χρονιά ταφόπλακα για τη χώρα αυτή επισφραγίζεται με το ΜΝΗΜΟΝΙΟ. Μία οικονομική συμφωνία – ενίσχυση για την αντιμετώπιση του ελληνικού χρέους. Μία συμφωνία, που προκάλεσε πολλαπλά οικονομικά και κοινωνικά εγκεφαλικά σε εκατομμύρια ελληνικά νοικοκυριά.

Φτώχεια, ανεργία, μετανάστευση, κοινωνική εξαθλίωση, τα χαρακτηριστικά της εποχής. Στο πλαίσιο της συμφωνίας αυτής κανείς δε βγαίνει κερδισμένος. Καμιά ελπίδα. 

Ανθρώπινες υπάρξεις με ψόφιες αναμνήσεις. Σάπια τα μυαλά τους  δεν υπάρχει μέλλον

Ύπουλη παγίδα -όλη η κοινωνία. Ανθρώπινο δικαίωμα δεν στο αναγνωρίζουν. Χάος – καμιά ελπίδα 

Όπως περιγράφουν και οι παραπάνω στίχοι, εκατομμύρια Έλληνες βρίσκονται σε απόγνωση, στο χάος του οικονομικο-κοινωνικού γκρεμού. Η γενιά της μεταπολίτευσης ορθοπόδησε παλεύοντας σκληρά για να μην υποστεί ούτε η ίδια, ούτε τα παιδιά της, την οικονομική εξαθλίωση των γονιών τους. Το αποτέλεσμα; Άκρως αποθαρρυντικό. Η γενιά μας βιώνει την απόλυτη διάλυση, οικονομική, κοινωνική, ηθών και αξιών. Ιδεολογία καμιά. 

Η ανεργία αγγίζει το 35% των νέων έως 25 ετών, η μετανάστευση έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο σε σημείο να συγκρίνεται με τα ποσοστά της δεκαετίας του ΄50. Οι απολύσεις ολοένα και αυξάνονται στις ηλικίες άνω των 30 ετών, ενώ η επιχειρηματικότητα βρίσκεται στο μηδέν. Νέοι άνθρωποι μόνοι τους. Η δημιουργία οικογένειας φαντάζει όνειρο απατηλό. Χωρίς δουλειά, χωρίς όνειρα, χωρίς τα βασικά…. Οικογένειες, που «μεγαλώνουν» ενήλικα παιδιά. Η φτώχια; Η οικονομική εξαθλίωση είναι παραπάνω από φανερή, αρκεί να κοιτάξεις δίπλα σου; Κοιτάς; Οικογένειες στα όρια οικονομικής κατάρρευσης, συσσίτια με ουρές χιλιομέτρων, άστεγοι προσπαθούν να προστατευτούν από το κρύο με χαρτόκουτες και εσύ; Εσύ κρύβεις το παλιό σου κινητό, γιατί δεν πρόλαβες να σηκώσεις από το ΑΤΜ χρήματα να πάρεις το i-phone 6! Καμία ευαισθησία, καμία ελπίδα!  

Η ερχόμενη γενιά, τα παιδιά των 17-18 ετών αυτή τη στιγμή ορίζουν το μέλλον τους. Η περίοδος συμπλήρωσης των μηχανογραφικών δελτίων πλησιάζει και εκείνα πρέπει να επιλέξουν. Να επιλέξουν; Πολυτέλεια για την Ελλάδα, πολυτέλεια για την Ελλάδα της κρίσης. Η επιλογή δεν υπάρχει, η επιλογή είναι εικονική. Μόνη τους λύση οι σχολές εντός της πόλης τους και μόνο, κι αν μένουν στην επαρχία; Τότε… Όλα θα εξαρτηθούν από το δημοψήφισμα λένε. Λες και πριν από μερικούς μήνες, λες και πέρυσι την ίδια περίοδο είχαν επιλογή… Κυβερνητικά σώματα, που κοροϊδεύουν τους πολίτες τους, καμιά ελπίδα!

Επιπρόσθετο βάρος στην ήδη ταραγμένη ψυχοσύνθεση του Έλληνα ο διχασμός. Σε διχάζουν! Πολιτεία, κομματικές συνιστώσες και οργανισμοί, ΜΜΕ και οικογένεια, όλα σε διχάζουν. Χρωματισμένος ως το κόκκαλο Έλληνα, ποτέ δε θα πας μπροστά. Ποτέ χωρίς κριτική σκέψη και ενότητα. Η αναγγελία του δημοψηφίσματος το βράδυ της 26^ης Ιουλίου προκάλεσε πολλαπλά εγκεφαλικά, τόσο στην κοινωνία όσο και στον πολιτικό κόσμο. Επιτέλους, ο λαός παίρνει την απόφαση στα χέρια του. Αυτό δεν ήθελες; Αυτό δε ζητούσες από όλες τις κυβερνήσεις σου; Αυτή δεν ήταν η μόνιμη κατηγορία σου; Πάψε να διαμαρτύρεσαι. 

Ήρθε η ώρα σου! Αν η απόφαση της κυβέρνησης ήταν υπεκφυγή ευθύνης ή πρωτοβουλία άκρως δημοκρατική, θα φανεί στο τέλος. Τώρα αποφασίζεις εσύ! Τώρα πρέπει να κάνεις το χρέος σου σαν Έλληνας πολίτης. Για αυτή την Ελλάδα είσαι υπερήφανος, για αυτό γίνεσαι υπερόπτης προς τους ξένους, για τα ιδανικά δημοκρατία και ελευθερία. Ξεκολλά από τον καλοκαιρινό σου καναπέ, την παραλία και ψήφισε. Επιτέλους πες ΟΧΙ σ’ αυτά που σε τηραννούν και βράβευσε με ΝΑΙ αυτά, που θεωρείς ιδανικά. Επέλεξε, σου δίνουν το δικαίωμα. Γίνε ενεργός πολίτης και όχι φερέφωνο της κάθε κυβέρνησης. Στο χέρι σου είναι, στην κυριολεξία! 

Αυτή την Κυριακή σήκωσε ανάστημα. Είτε ΝΑΙ, είτε ΟΧΙ η επιλογή είναι δική σου. Πάρε το ρίσκο. Μη φοβάσαι να αναλάβεις την ευθύνη, μη φοβάσαι αν θέλεις να είσαι πολιτικό ον. Αν δεν αποφασίσεις και τώρα, σώπασε για πάντα. Δε θα υπάρχει ελπίδα καμιά.