Μάρω Βαμβουνάκη | Να προσέχεις το βλέμμα περισσότερο απ’ τα λόγια.
Να γυρεύεις την κρυμμένη πρόθεση, εκεί υπάρχει η εντιμότητα, η καθαρότητα ή όχι της καρδιάς. `Ενα από τα ωραιότερα έργα της σπουδαίας συγγραφέως η οποία έχει ένα μοναδικό τρόπο να αγγίζει ευαίσθητες χορδές με τα λόγια της.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Τα πρώτα βιβλία της Μάρως Βαμβουνάκη που διάβασα αρκετά χρόνια πριν ήταν :”Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο” … Ο τρόπος γραφής της μου άρεσε ιδιαίτερα με αποτέλεσμα να αναζητήσω κι άλλα βιβλία της. Έχει ένα μοναδικό τρόπο να αγγίζει ευαίσθητες χορδές με τα λόγια της…
Η Αγαπημένη συγγραφέας γεννήθηκε στα Χανιά όπου κι έζησε τα παιδικά της χρόνια. Από τα εννέα της χρόνια ήρθε με την οικογένειά της στην Αθήνα. Σπούδασε νομικά και από το 1972 και για έντεκα χρόνια έζησε στη Ρόδο όπου εργάστηκε ως συμβολαιογράφος.
Έχουν κυκλοφορήσει αρκετά βιβλία της, ανάμεσά τους: Ο αρχάγγελος του καφενείου, Το χρονικό μιας μοιχείας, Αυτή η σκάλα δεν κατεβαίνει, Ντούλια, Χρόνια πολλά γλυκιά μου, Ο αντίπαλος Εραστής, Η μοναξιά είναι από χώμα, Ιστορίες με καλό τέλος, Τα κλειστά μάτια, Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο, Ο ερωτευμένος Πολωνός, Η μοναξιά είναι από χώμα, Η κραταιά αγάπη, Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης, Σιωπάς για να ακούγεσαι.
“Κυριακή απόγευμα στη Βιέννη”… είναι το πιο πρόσφατο βιβλίο της που διάβασα, το οποίο
αποτελείται από δεκατρία κεφάλαια – περιστατικά ατόμων που γνώρισε η συγγραφέας τα οποία στάθηκαν αφορμή για να διατυπώσει διαπιστώσεις και θεωρίες που προκύπτουν από την πράξη και που είναι ικανά να δώσουν φως σε κάποια σκοτεινά σημεία της συμπεριφοράς μας. Σύμφωνα με τη Μάρω Βαμβουνάκη, οι περισσότεροι είμαστε σε θέση να αναπτυσσόμαστε διανοητικά, ωστόσο το συναίσθημα επιμένει να παραμένει καθηλωμένο σε παιδικά στάδια και σε εγωκεντρικές ανάγκες.
Μια χαρακτηριστική φράση από το συγκεκριμένο έργο της είναι:
“Να προσέχεις. Να προσέχεις το βλέμμα περισσότερο απ’ τα λόγια.”
Πόση αλήθεια κρύβεται μέσα σε λίγες λέξεις. Ο καθένας μπορεί να ισχυρίζεται ό,τι θέλει, να δίνει υποσχέσεις, να λέει πολλά λόγια… Η πραγματικότητα βρίσκεται στις πράξεις και η ειλικρίνεια στο βλέμμα. Ακόμα και ο μεγαλύτερος υποκριτής θα προδωθεί από τη γλώσσα του σώματός του και κυρίως από τη ματιά του.
Επέλεξα αγαπημένο απόσπασμα από το έργο της “Kυριακή απόγευμα στη Βιέννη” και θα ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας…
Της θύμιζε κατά τις συνεδρίες τους εκείνο το ωραίο του Νίτσε: «Μ’ αρέσει εκείνος που η ψυχή του είναι πιο βαθιά απ’ την πληγή του». Να δουλέψουμε με τις πληγές μας αλλά να μην τις γλείφουμε∙ κινδυνεύουμε να διαστρέψουμε τις ηδονές μας. Η ψυχή είναι πανίσχυρη. Μην κολλάς! Μην κολλάς ούτε στην ψυχανάλυση, προορίζεται μονάχα για τις πληγές, για την ψυχή σου θα προχωρήσεις πιο πέρα, στην πνευματική περιπέτεια. Για να σου δώσω να καταλάβεις, είναι σαν να πηγαίνεις σε έναν ορθοπεδικό γιατί έσπασες το πόδι σου. Ο ορθοπεδικός θα σου γιατρέψει το κάταγμα, δε θα σου μάθει όμως ούτε να βαδίζεις, ούτε ποιο δρόμο θα περπατήσεις, ούτε πολύ περισσότερο τον προορισμό. Η ευθύνη σου είναι αμεταβίβαστη. Αν κάτσεις εκεί να σου χαϊδεύουν, να σου κάνουν μασάζ στο σπασμένο πόδι σου, θα ατροφήσεις, θα μείνεις ακίνητη. Ο δρόμος είναι αποκλειστικά δικός σου. Πολύ δύσκολο αυτό αλλά τίποτα σαγηνευτικότερο. Ετοιμάσου να με εγκαταλείψεις πριν παραλύσεις στο ντιβάνι μου. Να μην εμπιστεύεσαι με την πρώτη τα συναισθήματά σου, ούτε αγαπώ, ούτε δεν αγαπώ να λες εύκολα. Τα ένστικτα ξέρουν θαυμάσια να προσποιούνται πως είναι συναισθήματα ή να εκλογικεύουν την παρουσία τους με δήθεν πνευματικές ιδέες. Μην νομίζεις καν ότι συμπονάς τον άλλον όσο νομίζεις. Πάρα πολλές φορές συμπονούμε από ταύτιση, όχι από ανθρωπιά. Παίρνουμε το δράμα του άλλου μέσα μας, φανταζόμαστε πως είμαστε εμείς που μας συμβαίνει και μ’ αυτή τη μετάθεση υποφέρουμε επειδή υποφέρουμε για μας. Συχνά δηλαδή η λύση για κάποιον είναι αυτολύπη. Θέλω να πω δεν είναι ο άλλος το θέμα της στενοχώριας μας, αιτία είναι η ιδέα μας ότι ίσως συμβεί αυτό σε μας και προληπτικά το ζούμε. Πάλι ο εγωκεντρισμός κάνει παιχνίδι, πολύ δύσκολα συμπάσχουμε με τα παθήματα του όντως άλλου, πάρα πολύ δύσκολα τον καταλαβαίνουμε. Πώς να σου το πω; Δε γίνομαι εγώ εσύ, κάνω εσένα εγώ…Εκείνο που έλεγαν οι αρχαίοι, πως «πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος», στην πραγματικότητα των συναισθημάτων, εγώ σου λέω πως μέτρον πάντων: Εγώ. Ο πλησίον είναι τρομερά απόμακρη γη. Για να μη σου πω ανύπαρκτη…Η ουτοπία του άλλου! Μακάρι, και πιθανόν να υπερβάλλω.
Άλλο μετουσιώνω ένα πάθος μου, άλλο το εκλογικεύω. Η μετουσίωση είναι αγώνας και κάποτε υπέρβαση, η εκλογίκευση είνα πρόφαση εν αμαρτίαις. Μην κρίνεις από τις πράξεις αυτές καθαυτές, δεν εξηγούν πάντα την ουσία τους. Να γυρεύεις την κρυμμένη πρόθεση, εκεί υπάρχει η εντιμότητα, η καθαρότητα ή όχι της καρδιάς. Ένας υπέρμετρα εγωιστής μπορεί να διαλέξει για επίδειξη το ρόλο αγίου. Να ζει με σκληρή άσκηση, να κινείται με εντυπωσιακή ευσέβεια, να μοιράζει περιουσίες στην ελεημοσύνη. Όμως σκοπός του δεν είναι η συμπόνοια, είναι η προβολή, η επίδειξη, ένας αυτοθαυμασμός∙ ένας θρίαμβος στον δικό του κύκλο.
Να προσέχεις. Να προσέχεις το βλέμμα περισσότερο απ’ τα λόγια.
