Ο μοναδικός λόγος για να είμαστε περήφανοι ως Έλληνες

Στη χώρα όπου οι πολιτικοί είναι απλά ηθοποιοί και μάλιστα κομμένοι σε οντισιόν ταινιών του Bollywood, αλλά ο λαός συνεχίζει να τους ψηφίζει και ο εκάστοτε Υφυπουργός Αθλητισμού -με ελάχιστες εξαιρέσεις- επιλέγεται με βάση την μεγαλύτερη δυνατή ασχετοσύνη του με το «άθλημα», υπάρχει κάτι που δεν είναι πυροτέχνημα και παραμένει στην κορυφή εδώ και σχεδόν 30 χρόνια. Κάτι για το οποίο μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι έχουμε πλέον παράδοση, ότι είμαστε «πρώτοι», ότι το κατέχουμε, ότι δεν αντιγράφουμε τους άλλους. Ναι, το ελληνικό μπάσκετ είναι ο μοναδικός λόγος για να είμαστε υπερήφανοι. Όποιος διαφωνεί τον περιμένουν στη γωνία 9 Ευρωλίγκες από Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό, συν 9 ακόμη ευρωπαϊκοί τίτλοι από ΑΕΚ, Άρη, ΠΑΟΚ, Μαρούσι και την γυναικεία ομάδα του Αθηναϊκού, συν 2 χρυσά μετάλλια της Εθνικής ομάδας σε Ευρωμπάσκετ, συν ένα ασημένιο σε Μουντομπάσκετ (μετά από νίκη επί της Αμερικής), συν ένα ασημένιο και ένα χάλκινο σε Ευρωμπάσκετ, συν άπειρες διακρίσεις, τόσο σε συλλογικό όσο και σε εθνικό επίπεδο.

Αν κάποιος συνεχίζει να έχει αντιρρήσεις και πιστεύει ότι πχ. το ποδόσφαιρο ή η Eurovision ή τα Eurogroups είναι λόγοι εθνικής υπερηφάνειας, πάω πάσο (δεν είχε τραπέζι ελεύθερο). Αν και πέρα από τις παραπάνω διακρίσεις, η μεγαλύτερη νίκη του μπάσκετ, είναι τα παιδιά που μεγάλωσαν στα ανοιχτά γήπεδα κάθε περιοχής και αυτά που συνεχίζουν να παίζουν ακόμη και τώρα, στην εποχή των social media και της οκνηρίας. Προφανώς και δεν είναι όλα ειδυλλιακά στο άθλημα, αλλά ποτέ δεν ήταν ένα πυροτέχνημα της μιας χρονιάς. Το 1987 η Εθνική κατέκτησε την 1η θέση στην Ευρώπη και 2 χρόνια μετά έπαιζε πάλι τελικό και βγήκε 2η. Το να ανέβεις στην κορυφή μπορεί να συμβεί, το να διατηρηθείς εκεί ψηλά όμως είναι το πιο δύσκολο. Και το μπάσκετ είναι πάντα εκεί, να ενώνει γενιές και να μας θυμίζει τον Γκάλη, τον Γιαννάκη, τον μεγάλο Άρη που δεν γινόταν να μην τον υποστήριζες κάθε Πέμπτη στην Ευρώπη, μέχρι το εβδομαδιαίο περιοδικό «Τρίποντο» που ήταν κάτι σαν το ίντερνετ της εποχής.

Βλέποντας χθες το βράδυ τον Γιώργο Πρίντεζη να φέρνει την Κωνσταντινούπολη στον Πειραιά και να στέλνει τους συμπαίκτες του στην Μαδρίτη, με μια στιγμή που μόνο το μπάσκετ μπορεί να προσφέρει, συνειδητοποίησα ότι η Ελλάδα θα διεκδικήσει μέσω του Ολυμπιακού τη 10η Ευρωλίγκα της και 4η τα τελευταία 5 χρόνια (δηλαδή εντός οικονομικής κρίσης)! Είναι απλά ασύλληπτο, ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι τα 2 τελευταία ευρωπαϊκά του Ολυμπιακού (2012 και 2013) ήρθαν μετά από τρομερή μείωση του μπάτζετ. Κράτησαν όμως τον παίκτη που άλλαξε την ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ το 2010, όπως αναλύσαμε πρόσφατα. Μιλάμε για τον Μέσι του μπάσκετ. Και μετά το περσινό διάλειμμα, ο «Kill Bill» και η παρέα του, πέτυχαν έναν νέο άθλο. Να αποκλείσουν την πανίσχυρη Μπαρτσελόνα με μειονέκτημα έδρας, πετυχαίνοντας μάλιστα 3 συνεχόμενες νίκες μέσα σε 6 μέρες!

Το Final-4 της Μαδρίτης (15-17/5) θα φέρει αντιμέτωπους στους ημιτελικούς τον Ολυμπιακό με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας και την Φενέρμπαχτσε με την οικοδέσποινα Ρεάλ Μαδρίτης. Με λίγα λόγια τα παιχνίδια της μοίρας φέρνουν τον Βασίλη Σπανούλη να αντιμετωπίζει αρχικά τον Δημήτρη Ιτούδη και στη συνέχεια αν περάσει στον Τελικό, να βρίσκει μπροστά του έναν ακόμη «παλιόφιλο» τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς ή την «Βασίλισσα». Κάθε ομάδα έχει 25% να κατακτήσει τον τίτλο, αλλά πείτε την αλήθεια, ποιος ήθελε να αντιμετωπίσει τον Ολυμπιακό; Η ΤΣΣΚΑ μετά από τις συνεχόμενες αποτυχίες και τα χουνέρια που της σκάρωσαν οι Ερυθρόλευκοι στον τελικό της Πόλης, αλλά και στο Λονδίνο; Η Ρεάλ Μαδρίτης, η οποία πέρσι έχασε επίτηδες από την Ζαλγκίρις για να τον αντιμετωπίσει σε πέντε αγώνες αντί για έναν; Η’ η πρωτάρα και νεόπλουτη Φενέρ; Και μην ξεχνάμε ότι η Ολυμπία Χοψονίδου είναι για τέταρτη φορά έγκυος…