Θανάσης Σκουρτόπουλος: Ένα μάθημα ζωής μέσα από τον αναπάντεχο θάνατό του

Δεν υπάρχει πιο ποιητικός θάνατος από εκείνον στις επάλξεις. Όταν είσαι αφοσιωμένος σε μια μεγάλη ιδέα, μια μεγάλη αγάπη ή αρχή που ξεπερνά τα στενά όρια του εαυτού σου, μετατρέπεσαι αυτομάτως σε έναν ταπεινό υπηρέτη αυτής της αρχής/ αγάπης/ ιδέας. Είμαι ο πρώτος που αν επέλεγα έναν θάνατο, αυτός θα ήταν κατά τη διάρκεια μιας αγαπημένης μου ασχολίας: Να γράφω ένα κείμενο. Αυτομάτως, αυτές είναι οι πρώτες σκέψεις που πλημμύρισαν το μυαλό μου παρακολουθώντας την πορεία του Θανάση Σκουρτόπουλου.

Συμπερασματικά, θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς πως αυτό κρύβει μια δουλοπρέπεια. Ο ταπεινός υπηρέτης, άβουλος και υποτακτικός. Αλλά εδώ δεν μιλάμε για ένα αφεντικό – φυσικό πρόσωπο, αλλά για κάτι που ξεπερνά τη φυσική παρουσία. Ο Σκουρτόπουλος ζούσε και ανέπνεε για το μπάσκετ, πατρίδα του ήταν η κάθε ομάδα που προπονούσε, ο κάθε αγώνας -με μεγάλη δημοσιότητα ή και καθόλου, έμοιαζε για εκείνον με αυτόν της επιβίωσης.

Το όνομά του δεν έγινε σύνθημα στα χείλη των οπαδών των ομάδων που προπονούσε ή συνοδευτικό βρισιάς από τους αντιπάλους, τα πρωτοσέλιδα μπορεί να μην ήταν πολλά, αλλά εκείνος, ανέβηκε τη σκάλα της προπονητικής όσο πιο μεθοδικά μπορούσε. Έκανε το αγροτικό σε πόλεις και συνοικίες, έφτασε ως βοηθός να κατακτά τρόπαια με την ΑΕΚ, ανέβηκε στο κορυφαίο σκαλοπάτι για Έλληνα προπονητή όταν και έγινε ο κόουτς της Εθνικής ομάδας μπάσκετ, την οποία οδήγησε στο Μουντομπάσκετ της Κίνας.

Ακόμη και η αποτυχία στη συγκεκριμένη διοργάνωση, δεν αποστερεί τη δικαίωση των κόπων ενός ανθρώπου που ακολούθησε μέχρι τέλους το πάθος του. Ίσως έτσι, με αυτές τις σκέψεις, η μεγάλη πίκρα του αναπάντεχου θανάτου κρύβει μια μικρή γλύκα στα χείλη όλων όσων θέλουν να κάνουν έναν αναστοχασμό της ζωής τους.

Η Μογγολία έμελλε να είναι η τελευταία του πατρίδα. Εκεί τον έφτασε η μεγάλη του αγάπη για το μπάσκετ, εκεί κόπηκε και το νήμα μιας larger-than-life ζωής που ο ίδιος επέλεξε να ζήσει και την έζησε στο φουλ.