Βασίλης Σπανούλης: Μεγάλος ακόμη και στο αντίο

Το πλήρωμα του χρόνου έφτασε και είναι αμείλικτο για πολλοστή φορά. Ο Βασίλης Σπανούλης στα 33 του, ανακοίνωσε ότι σταματάει να είναι πιστός στρατιώτης της Εθνικής ομάδας μπάσκετ. Ο νεότερος κρίκος της μαγικής τριάδας που σήκωσε το βάρος της κληρονομιάς των Γκάλη και Γιαννάκη, αποχωρεί σαν ηγέτης. Θα μπορούσε να προστάτευε τον εαυτό του, το σώμα του και τα συμβόλαια του από τα 30 του, κάνοντας διακοπές τα καλοκαίρια. Όχι όμως ο Σπανούλης. Εκείνος τα έδωσε όλα για την «επίσημη αγαπημένη» και πολλές φορές το πλήρωσε ακριβά με σοβαρούς τραυματισμούς και δύσκολες σεζόν λόγω κόπωσης. Αυτό το τίμημα δεν θα το ξεπεράσει ποτέ καμία επιτυχία ή αποτυχία, καμία νίκη ή ήττα. Αυτό είναι απλά τρέλα για το παιχνίδι.

Γράψτε λάθος. Υπάρχει η βραδιά που οι αστέρες του NBA υποκλίθηκαν στον «Kill-Bill» και την ελληνική dream-team. Ήταν 1η Σεπτεμβρίου του 2006, όταν ο LeBron James έβλεπε την πλάτη του Σπανούλη, στην Σαϊτάμα της Ιαπωνίας. Ο Έλληνας γκάρντ με 22 πόντους οδήγησε την ελληνική ομάδα στην μεγαλύτερη νίκη της ιστορίας της, με σκορ 101-95. Αυτά βλέπει ο Jordan και γελάει με τους υποτιθέμενους διαδόχους του στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Και πόσες άλλες τέτοιες στιγμές και διακρίσεις; 3 μετάλλια (1 χρυσό και 1 χάλκινο ευρωπαϊκό, καθώς και 1 ασημένιο παγκόσμιο), δύο 5ες θέσεις σε Ολυμπιάδες, αλλά και αποτυχίες. Άλλωστε κανείς δεν έχει συμβόλαιο με την επιτυχία. Με την προσπάθεια όμως είναι στο χέρι σου να έχεις και ο Σπανούλης είχε και με το παραπάνω.

Τη βραδιά λοιπόν που ένας μύθος λέει αντίο σε εθνικό επίπεδο, ένας άλλος μύθος οδηγεί τους Ισπανούς στον τελικό, αφού πρώτα μας απέκλεισε. Εμείς δεν μπήκαμε στην τετράδα, θα παίξουμε τουλάχιστον σε Προολυμπιακό τουρνουά του χρόνου το καλοκαίρι και η επόμενη μέρα ξεκινά, έστω και χωρίς τον φυσικό ηγέτη αυτής της ομάδας. Ο Σπανούλης μαθημένος σε δύσκολες αποφάσεις, άνοιξε το δρόμο της ανανέωσης για την Εθνική. Και το έκανε με τον δικό του τρόπο. Αντί να απολαμβάνει τη νεογέννητη κόρη του, έτρεχε στα γήπεδα με την Εθνική ομάδα της χώρας του, για να ακούει την παπάρα του κάθε εποχιακού πανηγυρτζή και παντογνώστη. Αυτός όμως ήταν ο «Kill-Bill». Ο τελευταίος της τριάδας που μας οδήγησε ξανά στην κορυφή. Απλά ο κορυφαίος των τελευταίων χρόνων. Ένας ηγέτης που ήταν πρώτα πιστός στρατιώτης.