Γιατί χρειαζόμαστε το Athens Pride; Το «Πρωινό» του Λιάγκα έχει την απάντηση…
Όταν ο δημόσιος τηλεοπτικός λόγος είναι ασύδοτος και χωρίς συναίσθηση ευθύνης.
Περιεχόμενα
- Το Athens Pride, οι διαφημίσεις του στο Μετρό και τα δικαιώματα του Φίτσουλα, με σπεσιαλιτέ την προβατίνα
- Όταν η αστυνομική συντάκτρια δεν θυμάται το ρεπορτάζ της
- Η ηρωική Πετρογιάννη και ο αγωνιζόμενος Κατσαρίδης
- Μια τηλεόραση που δίνει λόγο σε κάθε ομοφοβικό, θεωρεί πως δεν υπάρχει θέμα και μετά καταδικάζει τη βία και απορεί!
- Ο καταπιεσμένος Λιάγκας και η ξεκαρδιστική εκδοχή του στο τι είναι φασισμός
Η τηλεόραση, ο δημόσιος λόγος, ο τηλεοπτικός χρόνος έχουν ευθύνη, βάρος, κανόνες, αισθητική, υποχρέωση εκπαιδευτική και προσοχής σε νομοθεσία, κράτος, λαό και δεν το λέμε με καμιά διάθεση διδακτισμού, αλλά με μια οδυνηρή επίγνωση κάθε καταστρατήγησης τους. Τα τελευταία χρόνια μόλις, κάποια έργα μυθοπλασία και μόνον, όπως οι «Σέρρες» βέβαια του Γιώργου Καπουτζίδη και όχι φυσικά οι εκπομπές, προσέγγισαν τη ομοφυλοφιλική ταυτότητα και συμπεριφορά. Όμως εμείς ανήκουμε σε μια γενιά, που έζησε, όχι πολύ μακριά, αλλά το 2003, την πρώτη ομοφοβική απόφαση του ΕΣΡ, που αφορούσε πρόστιμο για το φιλί δύο αντρών σε σειρά του Χριστόφορου Παπακαλιάτη! Πιο πριν, οι γκέι ήταν ασέξουαλ καρικατούρες στο ελληνικό τάχα «χρυσό» κινηματογράφο, που πάντα βρίσκει χώρο στη μικρή οθόνη, μόνο για να προκαλούν γέλιο και στις σειρές αυτοί που πλαισίωναν την πρωταγωνίστρια ή ήταν ψυχοπαθείς δολοφόνοι στις δραματικές εκδοχές με εγκλήματα. Νομίζαμε πως ο κόσμος μας, η χώρα μας άλλαξε -επιτέλους- ειδικά μετά την υπερψήφιση του νόμου για το γάμο των ομόφυλων Ελλήνων! Λάθος μας! Όσο υπάρχει το «ινφοτέινμεντ», το πάντρεμα «ψυχαγωγίας» και «ενημέρωσης», χωρίς αυτοέλεγχο, νομιμοποιείται η κατακραυγή και η κανονικοποίηση της σιωπής των LGBTQ+, αφού δίνεται λόγος σε όλους τους ομοφοβικούς.
Το Athens Pride, οι διαφημίσεις του στο Μετρό και τα δικαιώματα του Φίτσουλα, με σπεσιαλιτέ την προβατίνα
Σε μια συζήτηση ανεκδιήγητα αναχρονιστική και βεβιασμένα πιεσμένη για διαφωνίες και προβλέψιμες αντιλήψεις που θα γίνουν viral, με τους αλγόριθμους να απογειώνουν τις διαφωνίες και τις ύβρεις, χωρίς αυτό να αποτυπώνεται στα νούμερα της εκπομπής, στο Πρωινό του Λιάγκα, την Παρασκευή, μια μέρα πριν το Athens Pride της Αθήνας, ακούσαμε θέσεις, που νομίσαμε, προς στιγμήν – τι αφελείς αλήθεια!- πως είχαν ξεραστεί από τα σπλάχνα της Ελλάδας του 2006. Η αφορμή δόθηκε με το γεγονός ότι για πρώτη φορά φέτος δεν τοποθετήθηκε διαφήμιση στους σταθμούς του Μετρό!
«Είναι εμπορική συνδιαλλαγή, διαφήμιση που πληρώνεται;» ρητορικά αναρωτήθηκε με πάθος ο κύριος Τάσος Τεργιάκης για να συνεχίσει «είμαστε όλοι ίσοι σε αυτόν τον τομέα; Είναι ίσος ο κυρ-Παντελής που θα διαφημίσει τις τέντες του ή το ψητοπωλείο “Ο Φίτσουλας” με το gay pride στην αφίσα; Είναι ίσο διαφημιστικά; Γιατί απορρίπτεται λοιπόν η διαφήμιση του ψητοπωλείου “Ο Φίτσουλας” και να μην απορριφθεί η διαφήμιση για το gay pride;». Ο κύριος Τεργιάκης κόπτεται για τα εμπορικά δικαιώματα του Φίτσουλα και θα πρέπει να αναρωτηθεί, στη συνέχεια και γιατί το μετρό φιλοξενεί αφίσες για τον καρκίνο του μαστού, την αιμοδοσία ή τη βία κατά των γυναικών και όχι προσφορές σε κεμπάπ, προβατίνα ντίλιβερι και προσφορά στα κουφώματα αλουμινίου. Και βέβαια δεν το κάνει, διότι η απάντηση είναι απλή, πέρα απ’ την απλοϊκότητα του ισοπεδωτικού επιχειρήματος. Διότι, δεν ανήκουν στην ίδια κατηγορία!
Διαβάστε επίσης
Όταν η αστυνομική συντάκτρια δεν θυμάται το ρεπορτάζ της
Μα έρχεται η κυρία Γιώτα Κηπουρού, αστυνομική συντάκτρια και μέλος του πάνελ για πει πως «ό,τι ήθελαν τους έχει δοθεί», αντί του σωστού, «έχει κερδηθεί» και από ποιον; Από άλλους Έλληνες πολίτες σε εξίσου Έλληνες πολίτες; Και συνεχίζει λέγοντας «για ποιο λόγο, λοιπόν, μιλάμε για έναν κοινωνικό αγώνα που δίνουν; Ποιος είναι ο κοινωνικός αγώνας;». Μα ενάντια σε άτομα σαν αυτά που ομιλούν στη μικρούτσικη μας οθόνη, αυτή τη στιγμή βέβαια! Και η αστυνομική συντάκτρια διατρανώνει μη γνωρίζοντας το ίδιο της το ρεπορτάζ «πότε έφαγαν τελευταία φορά ξύλο (σ.σ; οι LGBTQ+ πολίτες), στον δρόμο; Αν έτρωγαν ξύλο στο δρόμο οι άνθρωποι αυτοί (σ.σ: οι LGBTQ+ πολίτες, επαναλαμβάνουμε) δεν θα είχαν τώρα το δικαίωμα να περάσουν τόσο όμορφα αύριο το απόγευμα».
Υπενθυμίζουμε πως τις τελευταίες δεκαπέντε μέρες, καταγράφηκαν στο αστυνομικό δελτίο που υπηρετεί η κυρία Κηπουρού δύο περιστατικά άγριων επιθέσεων σε ανθρώπους επειδή είναι τρανς ή επειδή θεωρήθηκαν γκέι. Στις 22 Μαΐου 2026, μια 47χρονη τρανς γυναίκα δέχθηκε επίθεση στην περιοχή της Καλλιθέας, όπου τέσσερις νεαροί την εξύβρισαν, της πέταξαν αυγά, την παρέσυραν με αυτοκίνητο και, ενώ βρισκόταν τραυματισμένη στο οδόστρωμα, ένας από αυτούς της έριξε υγρό στα γεννητικά όργανα. Συνελήφθησαν τέσσερα άτομα ηλικίας 19 και 20 ετών, που θεώρησαν «πλάκα» όλο αυτό!
Την 8η Ιουνίου του 2026, συνελήφθησαν τρία δραματικά νεαρά άτομα (ηλικίας 16, 18 και 19) στο Πάρκο του Ζαππείου, τα οποία συμμετείχαν σε επεισόδιο λεκτικής βίας, απειλών και εξυβρίσεων κατά τριών ατόμων, με φράσεις και χειρονομίες που σχετίζονται με τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό ενώ στην ίδια υπόθεση φέρονται να εμπλέκονται και άλλα άτομα. Ακόμη δεν ξεχνάμε στη Θεσσαλονίκη, τον Μάρτιο του 2024 τις 21 συλλήψεις, εκ των οποίων οι 12 ανήλικοι, μετά από μαζική, βίαιη λεκτική επίθεση και προπηλακισμό εναντίον δύο τρανς ατόμων στην Πλατεία Αριστοτέλους. Και για αυτό χρειάζεται -χωρίς την άδεια σας και την γνώμη σας- το pride: για να μη μετατρέπονται σε θηράματα αγέλης μίσους, «οι άνθρωποι αυτοί», δηλαδή οι LGBTQ+, που είναι εξίσου πολίτες με εσάς, κυρία Κηπουρού.
Η ηρωική Πετρογιάννη και ο αγωνιζόμενος Κατσαρίδης
Ο αστυνομικός αναλυτής Σταύρος Μπαλάσκα θέλει και αυτός να έχει συμμετοχή λέγοντας «είναι πολιτικό θέμα; Σιγά μην το πάμε και στη Βουλή! Μιλάτε σοβαρά;»! Ρητορικό κι αυτό το ερώτημα και προφανέστατα όχι! Ο Πάνος Κατσαρίδης παλεύει να ολοκληρώσει μια αντίθετη θέση στον παραολογισμό και η ηρωική Φωτεινή Πετρογιάννη, αντιστέκεται λέγοντας, «όταν οι άνθρωποι αυτοί τρώνε ξύλο ακόμα στον δρόμο, κάποιες φορές η ουδετερότητα δεν είναι θέση. Αυτή η ουδετερότητα είναι ύποπτη».
Και επικίνδυνη όταν η αγέλη ανηλίκων, αλυχτάει, γρυλίζει, δείχνει δόντια και βγάζει αφρούς από σπηλαιώδη στόματα, όχι από πείνα λύκων, αλλά επειδή άλλοι άνθρωποι τολμούν να υπάρχουν, ήσυχα, σε κοντινούς χώρους. Πογκρόμ μέσα στη νύχτα. Όχλος. Βρισιές και κραυγές θανάτου. Κυνηγητό μες στο σκοτάδι με ιαχές και λακτίσματα. Χτυπήματα. Ενέδρες εξω από αυτοσχέδιο καταφύγεια, διάθεση λιντσαρίσματος. Και τα κινητά να σηκώνονται, σαν να ‘μαστε σε ξαφνικά όλοι, σε επεισόδιο του Black Mirror, μόνο που η εφιαλτική δυστοπία είναι γύρω μας και εμείς, φοβισμένοι της κομπάρσοι.
Μια τηλεόραση που δίνει λόγο σε κάθε ομοφοβικό, θεωρεί πως δεν υπάρχει θέμα και μετά καταδικάζει τη βία και απορεί!
Γιατί μπλέκεται η τηλεόραση σ’ όλο αυτό και όχι η δημοσιογραφία, αλλά η σαθρή, πυώδης μίμηση της, καλό – μπογιαντισμένη και φτιασιδωμένη αλλά πάντα ζέχνουσα ηδονική προσκόλληση στη λεπτομέρεια που θα σηκώσει νούμερα. Διότι όλοι αυτοί, οι καλοφωτισμένοι, με τα ατσαλάκωτα ρούχα και τα αρυτίδωτα από έστω μια μικρή απομίμηση έκφρασης άνθρωποι της τηλεόρασης, που την επόμενη καλύπτουν το θέμα, είναι αναστατωμένοι σε κάθε βία! Φρίττουν! Δεν τα μπορούν αυτά! Είναι ξαφνικά με gay, λεσβίες, τρανς, διεμφυλικούς, non binary, κουίρ, ΛΟΑΤΚΙ+ αρκεί να μη προκαλούν βέβαια.
Και όπως λέει – βάση σκαλέτας- η κυρία Κηπουρου «οι άνθρωποι αυτοί θα προβάλλουν για μία ακόμα φορά τη σεξουαλικότητά τους που εμένα με βρίσκει αντίθετη, δεν μου αρέσει, οποιοσδήποτε και να είναι». Και είναι αυτά τα σεσημασμένα τηλεοπτικά άτομα, που κάνουν αστεϊσμούς και αποκαλούν τα τρανς άτομα, τρανσέξουαλ και δεν μπαίνουν καν στον κόπο, να ρωτήσουν αυτά τα άτομα, πως ίσως θα ήθελαν να τα αποκαλούν! Είναι οι ίδιοι, που δώσανε βήμα, υπόσταση και υποστήριξη για να εκφραστεί κάθε ομοφοβικός πολιτικός, παππάς, δήμαρχος, δικηγόρος, τραγουδιστής, περαστικός απ’ έξω από τα στούντιο τους. Είναι οι ίδιοι που εις το όνομα της πολυφωνίας παρουσίαζαν ιερωμένους – μουλάδες να ρίχνουνε κατάρες για το νομοσχέδιο του γάμου των ομοφύλων ατόμων, χωρίς να σέβονται πως δίπλα τος, κάθονταν συνάδελφοι τους, που ετοιμάζονταν να παντρευτούν με την έγκριση του νόμου και το είχαν δηλώσει.
Είναι οι ίδιοι που εκφράζονταν στις εκπομπές τα αρσενικά ονόματα σε θηλυκά και παίζονταν ξεκάθαρα φράσεις όπως η «κουνίστρα» και «ο λίγο οπισθογεμής», οι «αδελφούλες», το «αδελφάτο», ή δήλωναν το απεχθές για τους ομοφυλόφιλους που τολμούν να ζουν, πως «εγώ δηλώνω «καλημέρα σας κτηνοβάτης, καλημέρα σας τερατόφιλος;», καθιστώντας τις life style -τάχα μου!- εκπομπές σε ομοφοβική happy hour! Τι άλλα να λέμε, που μας πιάνει εμετικός ίλιγγος! Φτάνει ως εδώ! Όμως, με αυτόν τον λόγο να εκφράζεται απ’ την τηλεόραση γιατί απορούμε με τους ανήλικους, που εξαπολύουν λιντσαρίσματα θεωρώντας το μέγιστη «μαγκιά»; Τι δεν καταλαβαίνουμε δηλαδή; Και ποιος απ όλους αυτός στα κανάλια αναλαμβάνει την ευθύνη; Αυτονόητη η απάντηση: κανείς!
Ο καταπιεσμένος Λιάγκας και η ξεκαρδιστική εκδοχή του στο τι είναι φασισμός
Και κάπως έτσι στον πλανήτη του Πρωϊνού, ο εκπομπάρχης Γιώργος Λιάγκας αναλαμβάνει να κάνει την ηρωική Πετρογιάννη και τον απηυδισμένο πια Κατσαρίδη να σωπάσουν και να κλείσει το θέμα, αθώος για όποιον Μπέο έχει φιλοξενήσει στις εκπομπές του. Γιατί δεν υπάρχουν επιθέσεις, προβλήματα κοινωνικά για τα LGBTQ+ άτομα, βία και φασισμός κανονικός στις ζωές μας και στο κόσμο. «Υπάρχουν ομοφυλόφιλοι καλλιτέχνες που την οποιαδήποτε αρνητική κριτική που κάνεις» λέει ο εκπομπάρχης – αυθεντία, «δεν την αποδίδουν στο ότι δεν σου αρέσει το έργο τους, αλλά λένε ότι είσαι ομοφοβικός. Αυτό για μένα είναι ο μεγαλύτερος φασισμός που υπάρχει τα τελευταία χρόνια στην ελληνική κοινωνία. Δεν μιλάει κανείς γι’ αυτόν όμως. Άντε μην ανοίξω το στόμα μου τώρα και πω και ονόματα και τους πάρει όλους ο διάολος. Τρεις εβδομάδες μου έμειναν, θα τα πω όλα!». Και πέρασε σε διαφημίσεις!
