Σχεδόν έρωτας: Η πιο πειστική μορφή μιας σχέσης που δεν υπήρξε ποτέ
Screenshot

Σχεδόν έρωτας: Η πιο πειστική μορφή μιας σχέσης που δεν υπήρξε ποτέ

Έντονες συζητήσεις, βλέμματα που υπόσχονται περισσότερα, εξομολογήσεις που δημιουργούν οικειότητα και συναντήσεις που διαρκώς αναβάλλονται

Υπάρχουν ιστορίες που μοιάζουν με έρωτα, αποκτούν τη συναισθηματική ένταση μιας σχέσης, αλλά δεν φτάνουν ποτέ να γίνουν πραγματικότητα. Γιατί κάποιοι άνθρωποι ερωτεύονται την πιθανότητα περισσότερο από την ίδια τη σχέση; Και γιατί όσα δεν ζήσαμε μπορούν να μας απασχολούν περισσότερο από εκείνα που τελείωσαν;

Το τραπέζι είχε στρωθεί για δύο. Δύο ποτήρια κρασί, ένα κερί που έκαιγε αργά και ένα κινητό ακουμπισμένο δίπλα στο πιάτο. Εκείνος είχε πει ότι θα ερχόταν. Όχι ακριβώς με τη βεβαιότητα ενός ανθρώπου που έχει αποφασίσει, αλλά με εκείνη την ενθουσιώδη προθυμία που κάνει κάθε επιφύλαξη να μοιάζει περιττή. Είχαν προηγηθεί εβδομάδες συζητήσεων, μηνύματα που έφταναν αργά τη νύχτα, προσωπικές εξομολογήσεις και μια αμοιβαία έλξη που δεν χρειαζόταν ιδιαίτερες εξηγήσεις.

Λίγο πριν από την ώρα της συνάντησης, το κινητό φωτίστηκε. Κάτι είχε προκύψει. Θα της εξηγούσε. Θα το κανόνιζαν σύντομα.

Εκείνη δεν θύμωσε αμέσως. Άλλωστε, οι άνθρωποι έχουν υποχρεώσεις, δυσκολίες και απρόοπτα. Το πρόβλημα δεν ήταν η αναβολή. Ήταν ότι ακολούθησε άλλη μία, ύστερα μια περίοδος σιωπής και τελικά μια αόριστη διαβεβαίωση πως τίποτα δεν είχε αλλάξει.

Μόνο που είχαν αλλάξει σχεδόν τα πάντα.

Δεν είχαν υπάρξει ζευγάρι. Δεν είχαν μοιραστεί καθημερινότητα, δεν είχαν αντιμετωπίσει τις συνηθισμένες δυσκολίες μιας σχέσης, ούτε είχαν προλάβει να ανακαλύψουν τις πραγματικές τους ασυμβατότητες. Κι όμως, εκείνη αισθανόταν σαν να είχε χάσει κάτι σημαντικό.

Το παράδοξο ήταν ότι δυσκολευόταν ακόμη και να εξηγήσει τι ακριβώς είχε χάσει.

Ίσως επειδή υπάρχουν ιστορίες που δεν τελειώνουν με έναν χωρισμό. Τελειώνουν πριν καν αποκτήσουν αρχή.

Όταν η προσδοκία γίνεται πιο ισχυρή από την πραγματικότητα

Στη σύγχρονη ερωτική ζωή, ένα από τα πιο ενδιαφέροντα φαινόμενα δεν είναι η δυσκολία των ανθρώπων να δημιουργήσουν σχέσεις, αλλά η ευκολία με την οποία μπορούν να δημιουργήσουν την αίσθηση μιας σχέσης χωρίς να την έχουν πραγματικά επιλέξει.

Δύο άνθρωποι γνωρίζονται, επικοινωνούν συχνά, ανταλλάσσουν προσωπικές πληροφορίες και αναπτύσσουν μια οικειότητα που άλλοτε απαιτούσε πολύ περισσότερο χρόνο. Η επικοινωνία γίνεται μέρος της καθημερινότητάς τους. Ένα μήνυμα το πρωί, μια φωτογραφία από τη δουλειά, μια συζήτηση πριν από τον ύπνο. Μικρές κινήσεις που δημιουργούν την εντύπωση ότι ο ένας έχει ήδη αποκτήσει θέση στη ζωή του άλλου.

Και κάπου εκεί γεννιέται μια ιδιαίτερη μορφή συναισθηματικής σύνδεσης.

Δεν υπάρχει απαραίτητα συμφωνία για το τι είναι αυτή η σχέση. Δεν έχουν διατυπωθεί κοινές προσδοκίες ούτε έχει ξεκαθαριστεί αν οι δύο άνθρωποι επιθυμούν το ίδιο πράγμα. Παρ’ όλα αυτά, η επανάληψη της επικοινωνίας δημιουργεί μια αίσθηση συνέχειας.

Η ψυχολόγος Dorothy Tennov περιέγραψε το 1979, στο βιβλίο της Love and Limerence, την έννοια της limerence, μιας κατάστασης έντονης ερωτικής προσήλωσης που μπορεί να συνοδεύεται από επίμονες σκέψεις, εξιδανίκευση και ισχυρή ανάγκη ανταπόκρισης.

Η limerence δεν ταυτίζεται με την αγάπη ούτε αποτελεί από μόνη της ψυχική διαταραχή. Προσφέρει, όμως, ένα ενδιαφέρον πλαίσιο για να κατανοήσουμε γιατί η αβεβαιότητα μπορεί να ενισχύσει την ερωτική προσήλωση.

Όταν δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα τι αισθάνεται ο άλλος, ο νους προσπαθεί να συμπληρώσει τα κενά. Αναλύει λέξεις, θυμάται λεπτομέρειες, αναζητά σημάδια και συχνά αποδίδει μεγαλύτερη σημασία σε μικρές κινήσεις απ’ όση πραγματικά έχουν.

Η προσδοκία αποκτά δική της δυναμική.

Και μερικές φορές, η ιστορία που δημιουργείται μέσα μας γίνεται πιο συναρπαστική από εκείνη που θα μπορούσε να υπάρξει στην πραγματικότητα.

Η γοητεία των ανθρώπων που δεν είναι ποτέ εντελώς διαθέσιμοι

Υπάρχει μια ιδιαίτερη κατηγορία ερωτικών γνωριμιών στις οποίες η επιθυμία φαίνεται αμοιβαία, αλλά η εξέλιξη παραμένει διαρκώς αβέβαιη.

Ο ένας εκφράζει ενδιαφέρον, επιδιώκει την επικοινωνία, κάνει σχέδια και αφήνει να εννοηθεί ότι θέλει να γνωρίσει καλύτερα τον άλλον. Όταν όμως παρουσιάζεται η ευκαιρία να πραγματοποιηθούν όσα έχουν συζητηθεί, η συμπεριφορά του αλλάζει.

Οι εξηγήσεις μπορεί να είναι πολλές. Επαγγελματικές υποχρεώσεις, προσωπικά προβλήματα, συναισθηματική σύγχυση, μια προηγούμενη σχέση που δεν έχει ολοκληρωθεί ή απλώς η απουσία πραγματικής πρόθεσης.

Δεν είναι απαραίτητο ότι πρόκειται για συνειδητή εξαπάτηση.

Ένας άνθρωπος μπορεί να αισθάνεται έλξη χωρίς να είναι διαθέσιμος για σχέση. Μπορεί να απολαμβάνει την επικοινωνία, αλλά να δυσκολεύεται με την εγγύτητα. Μπορεί ακόμη να πιστεύει όσα λέει τη στιγμή που τα λέει, χωρίς να έχει αναλογιστεί αν είναι διατεθειμένος να τα πραγματοποιήσει.

Αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο στοιχείο αυτών των ιστοριών.

Η απουσία συνέπειας δεν σημαίνει πάντοτε απουσία συναισθήματος. Σημαίνει, όμως, ότι το συναίσθημα δεν μετατρέπεται σε πράξη.

Και για τον άνθρωπο που περιμένει, αυτή η διάκριση έχει μεγαλύτερη σημασία από οποιαδήποτε εξήγηση.

Γιατί μια σχέση δεν μπορεί να στηριχθεί αποκλειστικά σε όσα κάποιος αισθάνεται, εφόσον αυτά δεν αποκτούν ποτέ θέση στην πραγματική ζωή.

Η ψυχολογία του «ίσως»

Ένα από τα πιο παράξενα χαρακτηριστικά της ανθρώπινης επιθυμίας είναι ότι η αβεβαιότητα δεν την αποδυναμώνει πάντοτε. Κάποιες φορές την ενισχύει.

Η ψυχολογική έρευνα έχει δείξει ότι, υπό ορισμένες συνθήκες, η αβεβαιότητα σχετικά με το ενδιαφέρον ενός πιθανού συντρόφου μπορεί να αυξήσει την ερωτική έλξη. Σε μια γνωστή μελέτη του 2011, οι Erin Whitchurch, Timothy Wilson και Daniel Gilbert διαπίστωσαν ότι γυναίκες που δεν γνώριζαν πόσο τους άρεσαν ορισμένοι άνδρες ανέφεραν μεγαλύτερη έλξη σε σύγκριση με άλλες συνθήκες του πειράματος.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η αβεβαιότητα λειτουργεί πάντοτε ελκυστικά ή ότι αποτελεί συνταγή για τον έρωτα. Δείχνει, ωστόσο, πόσο σύνθετη μπορεί να γίνει η σχέση ανάμεσα στην επιθυμία και στην ανάγκη για επιβεβαίωση.

Όταν κάποιος εκδηλώνει ενδιαφέρον και στη συνέχεια απομακρύνεται, η προσοχή μπορεί να μετατοπιστεί από το ίδιο το πρόσωπο στην προσπάθεια κατανόησης της συμπεριφοράς του.

Γιατί άλλαξε; Τι συνέβη; Μήπως ειπώθηκε κάτι λάθος; Μήπως χρειάζεται χρόνο;

Η αναζήτηση απαντήσεων μπορεί να διαρκέσει περισσότερο από την ίδια τη γνωριμία.

Κάθε καινούργιο μήνυμα αποκτά ιδιαίτερη σημασία, επειδή φαίνεται να επιβεβαιώνει ότι η ιστορία δεν έχει τελειώσει. Κάθε νέα σιωπή δημιουργεί αμφιβολίες.

Έτσι, η σχέση παραμένει ψυχολογικά ενεργή ακόμη και όταν πρακτικά δεν εξελίσσεται.

Το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται πλέον μόνο στον άνθρωπο, αλλά και στο ενδεχόμενο να αποκατασταθεί η αρχική υπόσχεση.

Οι ερωτικές ιστορίες που δεν δοκιμάστηκαν ποτέ

Ένας πραγματικός έρωτας αναγκάζεται κάποια στιγμή να εγκαταλείψει την ιδανική του μορφή.

Οι άνθρωποι συναντιούνται κουρασμένοι, διαφωνούν, απογοητεύονται, αντιμετωπίζουν υποχρεώσεις και ανακαλύπτουν πλευρές του άλλου που δεν είχαν φανταστεί.

Η καθημερινότητα αφαιρεί αναπόφευκτα κάτι από τη γοητεία της προσδοκίας, αλλά προσφέρει τη δυνατότητα μιας βαθύτερης γνωριμίας.

Ο σχεδόν έρωτας, αντίθετα, μπορεί να παραμείνει ανέπαφος από αυτή τη διαδικασία.

Δεν χρειάζεται να αντιμετωπίσει την πλήξη, τις διαφορετικές συνήθειες, τις δύσκολες συζητήσεις ή τις μικρές απογοητεύσεις της συμβίωσης. Δεν δοκιμάζεται από την πραγματικότητα και, επομένως, δεν αποκαλύπτει ποτέ πλήρως τις αδυναμίες του.

Ο άνθρωπος που δεν γνωρίσαμε αρκετά μπορεί να διατηρήσει για χρόνια μια ιδανική εικόνα στη μνήμη μας.

Δεν ξέρουμε πώς θα συμπεριφερόταν σε μια πραγματική κρίση. Δεν γνωρίζουμε αν θα ήταν τρυφερός στην καθημερινότητα, αν θα σεβόταν τις ανάγκες μας ή αν θα μπορούσαμε να συνυπάρξουμε χωρίς συγκρούσεις.

Γνωρίζουμε μόνο την εκδοχή του που πρόλαβε να μας δείξει.

Και συχνά συμπληρώνουμε τα υπόλοιπα με όσα θα θέλαμε να είναι.

Αυτό εξηγεί γιατί μια σχέση που διήρκεσε χρόνια μπορεί να ξεπεραστεί ευκολότερα από μια γνωριμία λίγων εβδομάδων. Στην πρώτη περίπτωση, υπάρχουν αναμνήσεις που περιλαμβάνουν και τις δυσκολίες. Στη δεύτερη, υπάρχει συχνά μια ανοιχτή πιθανότητα, την οποία τίποτα δεν πρόλαβε να διαψεύσει οριστικά.

Δεν μας λείπει απαραίτητα ο άνθρωπος που γνωρίσαμε.

Μπορεί να μας λείπει εκείνος που φανταστήκαμε ότι θα μπορούσε να γίνει.

Η οικειότητα χωρίς ευθύνη

Οι ψηφιακές επικοινωνίες έχουν μεταβάλει σημαντικά τον τρόπο με τον οποίο αναπτύσσονται οι ερωτικές γνωριμίες.

Σήμερα είναι δυνατόν δύο άνθρωποι να γνωρίζουν λεπτομέρειες της καθημερινότητάς τους χωρίς να έχουν περάσει ουσιαστικό χρόνο μαζί.

Μπορούν να ανταλλάσσουν σκέψεις, φωτογραφίες, μουσική, προσωπικές αναμνήσεις και ακόμη και εξομολογήσεις που δεν έχουν μοιραστεί με ανθρώπους του στενού τους περιβάλλοντος.

Αυτή η μορφή επικοινωνίας μπορεί να οδηγήσει σε πραγματική οικειότητα. Μπορεί, όμως, να δημιουργήσει και μια παραπλανητική αίσθηση εγγύτητας, όταν δεν συνοδεύεται από αντίστοιχη διάθεση για πραγματική συνάντηση και αμοιβαία δέσμευση.

Η διαφορά δεν βρίσκεται στην ποιότητα των συζητήσεων.

Βρίσκεται στη σχέση ανάμεσα στις λέξεις και στις πράξεις.

Ένας άνθρωπος μπορεί να γνωρίζει τις μεγαλύτερες ανασφάλειές μας και παρ’ όλα αυτά να μην είναι πρόθυμος να αφιερώσει χρόνο για να μας συναντήσει. Μπορεί να θυμάται μια σημαντική ημερομηνία, αλλά να αποφεύγει να καθορίσει την επόμενη συνάντηση.

Η προσωπική εξομολόγηση, όσο συγκινητική κι αν είναι, δεν αποτελεί από μόνη της απόδειξη συναισθηματικής διαθεσιμότητας.

Η πραγματική οικειότητα απαιτεί κάτι περισσότερο από πρόσβαση στον εσωτερικό κόσμο του άλλου.

Απαιτεί συνέπεια, αμοιβαιότητα και τη δυνατότητα να υπάρχουμε ο ένας στη ζωή του άλλου πέρα από τις στιγμές που αυτό είναι εύκολο.

Γιατί δυσκολευόμαστε να αποχωριστούμε κάτι που δεν είχαμε;

Στους συνηθισμένους χωρισμούς υπάρχει, τουλάχιστον θεωρητικά, ένα αναγνωρίσιμο τέλος.

Δύο άνθρωποι αποφασίζουν να χωρίσουν, ένας από τους δύο αποχωρεί ή μια σύγκρουση οδηγεί στην ολοκλήρωση της σχέσης.

Στον σχεδόν έρωτα, αντίθετα, το τέλος συχνά δεν ανακοινώνεται.

Η επικοινωνία περιορίζεται σταδιακά. Οι συναντήσεις αναβάλλονται. Οι απαντήσεις γίνονται λιγότερο συγκεκριμένες. Κάποια στιγμή, ο ένας άνθρωπος συνειδητοποιεί ότι περιμένει κάτι που ο άλλος δεν έχει πλέον την πρόθεση να πραγματοποιήσει.

Αλλά επειδή δεν έχει υπάρξει σαφής αποχαιρετισμός, παραμένει η αίσθηση ότι η ιστορία θα μπορούσε να συνεχιστεί.

Η ψυχολόγος Pauline Boss έχει μελετήσει την έννοια της αμφίσημης απώλειας, περιγράφοντας καταστάσεις στις οποίες η απουσία σαφούς τέλους δυσκολεύει τη διαδικασία του πένθους. Παρότι η θεωρία της αναπτύχθηκε για ευρύτερες και συχνά πολύ σοβαρότερες μορφές απώλειας, η ιδέα της ασάφειας βοηθά να κατανοήσουμε γιατί ορισμένες ερωτικές απομακρύνσεις αφήνουν τόσο επίμονα ερωτήματα.

Πώς αποχαιρετά κανείς κάτι που δεν απέκτησε ποτέ συγκεκριμένη μορφή;

Πώς εξηγεί στους φίλους του ότι στενοχωριέται για έναν άνθρωπο με τον οποίο δεν υπήρξε ζευγάρι;

Και πώς πείθει τον εαυτό του να σταματήσει να περιμένει, όταν δεν του έχει ειπωθεί ποτέ ξεκάθαρα ότι δεν υπάρχει τίποτα να περιμένει;

Η δυσκολία δεν είναι πάντοτε η απώλεια του άλλου.

Είναι η ανάγκη να αποχωριστούμε μια εκδοχή του μέλλοντος που είχαμε ήδη αρχίσει να φανταζόμαστε.

Το πιο ενδιαφέρον ερώτημα δεν είναι γιατί απομακρύνθηκε

Όταν μια ερωτική γνωριμία παραμένει μετέωρη, η σκέψη συχνά περιστρέφεται γύρω από τη συμπεριφορά του άλλου.

Γιατί έδειξε τόσο ενδιαφέρον; Γιατί έκανε σχέδια; Γιατί μίλησε με τόση οικειότητα; Γιατί απομακρύνθηκε ακριβώς τη στιγμή που η γνωριμία θα μπορούσε να εξελιχθεί;

Οι απαντήσεις ενδέχεται να είναι πολλές και συχνά δεν θα γίνουν ποτέ γνωστές.

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε με βεβαιότητα τις προθέσεις ενός ανθρώπου μόνο από την ασυνέπεια της συμπεριφοράς του. Ούτε κάθε απομάκρυνση αποδεικνύει χειριστικότητα, φόβο δέσμευσης ή συναισθηματική ανωριμότητα.

Υπάρχουν άνθρωποι που αλλάζουν γνώμη. Άλλοι που συνειδητοποιούν ότι δεν επιθυμούν τελικά μια σχέση. Και άλλοι που δυσκολεύονται να εκφράσουν μια δυσάρεστη αλήθεια.

Το ουσιαστικό ερώτημα, όμως, ίσως βρίσκεται αλλού.

Γιατί επιμένουμε να αναζητούμε την εξήγηση μιας συμπεριφοράς, όταν η ίδια η συμπεριφορά μάς έχει ήδη δείξει τι μπορούμε να περιμένουμε;

Η απάντηση δεν είναι απλή.

Μερικές φορές επιμένουμε επειδή αισθανθήκαμε κάτι σπάνιο. Άλλοτε επειδή δυσκολευόμαστε να δεχτούμε ότι μια τόσο έντονη επικοινωνία μπορεί να μην είχε την ίδια σημασία και για τους δύο.

Και κάποιες φορές επειδή η αποδοχή της πραγματικότητας απαιτεί να εγκαταλείψουμε όχι μόνο τον άλλον, αλλά και τη δική μας ερμηνεία όσων συνέβησαν.

Η διαφορά ανάμεσα στο να σε επιθυμούν και στο να σε επιλέγουν

Η επιθυμία είναι ένα συναίσθημα που μπορεί να εμφανιστεί ξαφνικά, να είναι έντονο και να μεταβληθεί εξίσου γρήγορα.

Η επιλογή, αντίθετα, προϋποθέτει μια μορφή απόφασης.

Κάποιος μπορεί να αισθάνεται έλξη, να θαυμάζει έναν άνθρωπο, να απολαμβάνει την επικοινωνία μαζί του και να τον σκέφτεται συχνά, χωρίς να θέλει να δημιουργήσει σχέση.

Αυτό δεν ακυρώνει απαραίτητα όσα αισθάνεται.

Αλλά δεν δημιουργεί και την υποχρέωση του άλλου να περιμένει μέχρι το συναίσθημα να μετατραπεί σε κάτι περισσότερο.

Η συναισθηματική ωριμότητα δεν βρίσκεται στην ικανότητά μας να προκαλούμε έντονα συναισθήματα. Βρίσκεται, μεταξύ άλλων, στη δυνατότητά μας να αναγνωρίζουμε τι μπορούμε να προσφέρουμε και να το επικοινωνούμε με σαφήνεια.

Αντίστοιχα, η αυτογνωσία δεν σημαίνει ότι παύουμε να ελκόμαστε από ανθρώπους που δεν είναι διαθέσιμοι.

Σημαίνει ότι μπορούμε να αναγνωρίσουμε τη διαφορά ανάμεσα σε μια συναρπαστική πιθανότητα και σε μια σχέση που έχει πραγματικές προϋποθέσεις να υπάρξει.

Δεν είναι απαραίτητο κάθε ερωτική γνωριμία να οδηγεί σε δέσμευση. Ούτε χρειάζεται κάθε έντονο συναίσθημα να αποκτά διάρκεια.

Αρκεί, όμως, να μην παρουσιάζουμε την αβεβαιότητα ως υπόσχεση και την προσωρινή παρουσία ως πρόθεση για κοινό μέλλον.

Ο έρωτας που έμεινε στον μέλλοντα χρόνο

Μερικούς μήνες αργότερα, η γυναίκα της αρχικής ιστορίας βρέθηκε τυχαία μπροστά σε μια παλιά συνομιλία.

Διάβασε ξανά τα μηνύματα που κάποτε την είχαν κάνει να χαμογελάσει. Τις προτάσεις για συναντήσεις, τις προσωπικές εξομολογήσεις, τις μικρές λεπτομέρειες που είχε θεωρήσει σημαντικές.

Δεν αισθάνθηκε θυμό.

Αντιλήφθηκε, όμως, κάτι που της είχε διαφύγει όσο βρισκόταν μέσα στην ιστορία.

Σχεδόν όλα όσα της είχαν δημιουργήσει την αίσθηση μιας ιδιαίτερης σχέσης αφορούσαν το μέλλον.

Θα πήγαιναν κάπου μαζί. Θα συζητούσαν από κοντά. Θα έβρισκαν χρόνο. Θα γνωρίζονταν καλύτερα.

Το παρόν είχε γεμίσει υποσχέσεις για στιγμές που δεν πραγματοποιήθηκαν.

Και ξαφνικά κατάλαβε ότι δεν είχε ερωτευτεί μόνο έναν άνθρωπο. Είχε επενδύσει συναισθηματικά σε μια ιστορία που βρισκόταν διαρκώς ένα βήμα πριν από την πραγματοποίησή της.

Αυτό δεν έκανε τα συναισθήματά της λιγότερο αληθινά. Ούτε σήμαινε ότι όσα είχαν ειπωθεί ήταν απαραίτητα ψέματα.

Σήμαινε απλώς ότι η ένταση μιας σύνδεσης δεν αρκεί για να αποδείξει πως υπάρχει σχέση.

Οι σχεδόν έρωτες έχουν μια παράξενη θέση στη μνήμη μας. Δεν διαθέτουν αρκετές κοινές αναμνήσεις για να γίνουν ολοκληρωμένες ιστορίες, αλλά συχνά αφήνουν αρκετά αναπάντητα ερωτήματα ώστε να μην ξεχνιούνται εύκολα.

Ίσως επειδή οι άνθρωποι δυσκολευόμαστε περισσότερο να αποχωριστούμε όσα δεν προλάβαμε να γνωρίσουμε μέχρι τέλους.

Ίσως επειδή η φαντασία είναι πάντοτε πιο γενναιόδωρη από την πραγματικότητα.

Ή ίσως επειδή, όταν μια ιστορία δεν ολοκληρώνεται, ένα μέρος μας εξακολουθεί να πιστεύει ότι θα μπορούσε να είχε διαφορετική κατάληξη.

Υπάρχει, ωστόσο, μια ουσιαστική διαφορά ανάμεσα σε αυτό που θα μπορούσε να είχε συμβεί και σε εκείνο που συνέβη πραγματικά.

Και η διαφορά αυτή δεν μετριέται από την ένταση των συναισθημάτων, αλλά από τις πράξεις που τα συνόδευσαν.

Γιατί ο σχεδόν έρωτας μπορεί να είναι αληθινός ως συναίσθημα. Εκείνο που δεν υπήρξε ποτέ ήταν η σχέση.

Σχετικά άρθρα