Χρυσαυγή Ατσιδάκου: Θέλω περισσότερες από τις γυναίκες που σήμερα μας λένε τι χρειάζεται να αλλάξει να μπορούν αύριο να παίρνουν οι ίδιες τις αποφάσεις

Χρυσαυγή Ατσιδάκου: Θέλω περισσότερες από τις γυναίκες που σήμερα μας λένε τι χρειάζεται να αλλάξει να μπορούν αύριο να παίρνουν οι ίδιες τις αποφάσεις

Η συμβολαιογράφος και διαπιστευμένη διαμεσολαβήτρια μιλά για τη συμμετοχή των γυναικών στην πολιτική, τις προκλήσεις της Τεχνητής Νοημοσύνης και την προστασία της οικογένειας. Η παρουσία της στις Βρυξέλλες, οι κοινωνικές πρωτοβουλίες της και οι προσωπικές επιλογές που καθόρισαν τη διαδρομή της.

Η απόφαση να ασχοληθεί κανείς με τα κοινά δεν συνοδεύεται πάντοτε από την επιθυμία να διεκδικήσει ένα δημόσιο αξίωμα. Για ορισμένους ανθρώπους, η συμμετοχή στην πολιτική και την κοινωνική ζωή ξεκινά από την ανάγκη να συμβάλουν στην αντιμετώπιση προβλημάτων που συναντούν στην καθημερινότητά τους. Και συχνά, αυτή η διαδρομή αποδεικνύεται εξίσου απαιτητική με την ανάληψη μιας θεσμικής θέσης.

Η Χρυσαυγή Ατσιδάκου έχει επιλέξει να συνδυάζει την επαγγελματική της δραστηριότητα με την ενεργό συμμετοχή σε κοινωνικές και πολιτικές πρωτοβουλίες. Συμβολαιογράφος, διαπιστευμένη διαμεσολαβήτρια και νομικός με εξειδίκευση στα ηλεκτρονικά μέσα και τις τηλεπικοινωνίες, διατηρεί το δικό της συμβολαιογραφικό γραφείο, ενώ παράλληλα είναι μητέρα δύο παιδιών.

Η δραστηριότητά της επικεντρώνεται σε ζητήματα που απασχολούν τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία, από τη γυναικεία επιχειρηματικότητα και την ισότιμη συμμετοχή των γυναικών στην πολιτική μέχρι την πρόληψη της ενδοοικογενειακής βίας, την προστασία των παιδιών και την υποστήριξη οικογενειών που μεγαλώνουν παιδιά με αναπηρία.

Έχει συμμετάσχει σε δράσεις της ευρωπαϊκής εκστρατείας «Ένα στα Πέντε» για την πρόληψη της παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης, σε πρωτοβουλίες ενημέρωσης για τον καρκίνο του μαστού, καθώς και στην Πολιτική Ακαδημία «Εκλογές, Γυναικεία Υπόθεση: Εμείς οι Γυναίκες στην Πρώτη Γραμμή», με στόχο την ενθάρρυνση περισσότερων γυναικών να συμμετέχουν ενεργά στη δημόσια ζωή.

Η παρουσία της αποκτά και ευρωπαϊκή διάσταση. Πριν λίγες μέρες βρέθηκε  στις Βρυξέλλες όπου εκπροσώπησε την Ελλάδα και τη Νέα Δημοκρατία στο συνέδριο του EPP Women -του ευρωπαϊκού λαϊκού κομματος-, όπου στο επίκεντρο βρέθηκαν η ενδυνάμωση των γυναικών, η ανταλλαγή καλών πρακτικών και η ενίσχυση της παρουσίας τους στα κέντρα λήψης αποφάσεων.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η προσωπική της προσέγγιση απέναντι στην πολιτική. Η ίδια αποκαλύπτει ότι έχει δεχθεί προτάσεις για υποψηφιότητες και θέσεις με έντονη δημόσια παρουσία, τις οποίες επέλεξε να μην αποδεχθεί. Μια παραδοχή που αναδεικνύει τις σύνθετες αποφάσεις που καλούνται να πάρουν οι γυναίκες όταν η επαγγελματική εξέλιξη, η οικογένεια και η συμμετοχή στα κοινά διεκδικούν ταυτόχρονα τον χρόνο και την προσοχή τους.

Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η Χρυσαυγή Ατσιδάκου μιλά για τις ευκαιρίες και τους κινδύνους που δημιουργεί η Τεχνητή Νοημοσύνη, τις ανισότητες που εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν οι γυναίκες στην αγορά εργασίας, την ανάγκη ενίσχυσης της οικονομικής τους ανεξαρτησίας, αλλά και τις πολιτικές που θεωρεί αναγκαίες για την ουσιαστική προστασία των παιδιών και των οικογενειών.

Screenshot

Παράλληλα, αναφέρεται στις εμπειρίες που αποκόμισε από την επαφή της με γυναίκες που έχουν βιώσει βία, με γονείς παιδιών με αναπηρία και με ανθρώπους που αντιμετωπίζουν καθημερινές δυσκολίες, εξηγώντας πώς αυτές οι συναντήσεις επηρέασαν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται την κοινωνική προσφορά.

Για την ίδια, η ουσιαστική συμμετοχή των γυναικών στη δημόσια ζωή δεν εξαντλείται στην αριθμητική τους εκπροσώπηση. Συνδέεται με τη δυνατότητα να επηρεάζουν τις αποφάσεις, να διαμορφώνουν πολιτικές και να συμβάλλουν ενεργά στις αλλαγές που επιθυμούν να δουν στην κοινωνία.

Μια αντίληψη που συνοψίζεται και σε μια προσωπική της επιθυμία: να μεγαλώσουν η κόρη και ο γιος της σε μια κοινωνία όπου η παρουσία μιας γυναίκας στην ηγεσία ενός δήμου, στη διαχείριση της οικονομίας ή ακόμη και στην πρωθυπουργία θα θεωρείται κάτι απολύτως φυσικό.

Η Τεχνητή Νοημοσύνη δημιουργεί νέες επαγγελματικές ευκαιρίες, αλλά και νέους κινδύνους. Πιστεύετε ότι θα συμβάλει στην ουσιαστική ισότητα των φύλων ή υπάρχει ο κίνδυνος να διευρύνει τις υπάρχουσες ανισότητες;

Η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί να ανοίξει πόρτες που μέχρι χθες ήταν κλειστές. Μπορεί όμως και να μεταφέρει παλιές προκαταλήψεις σε συστήματα που αποφασίζουν ταχύτερα και σε μεγαλύτερη κλίμακα. Το αποτέλεσμα θα εξαρτηθεί από τις επιλογές μας: ποιος σχεδιάζει αυτά τα συστήματα, με ποια δεδομένα και με ποιον έλεγχο.

Η μελέτη της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας και του NASK το 2025 είναι αποκαλυπτική: στις χώρες υψηλού εισοδήματος, το 9,6% της γυναικείας απασχόλησης βρίσκεται στην υψηλότερη κατηγορία έκθεσης στην παραγωγική Τεχνητή Νοημοσύνη, έναντι 3,5% της ανδρικής. Αυτό δεν είναι πρόβλεψη αντίστοιχων απολύσεων. Είναι όμως σαφής λόγος να επενδύσουμε εγκαίρως στην επανεκπαίδευση των γυναικών.

Ως νομικός με εξειδίκευση στα ηλεκτρονικά μέσα και τις τηλεπικοινωνίες, θεωρώ κρίσιμο να υπάρχουν έλεγχοι για διακρίσεις στις προσλήψεις, στις αμοιβές και στην επαγγελματική εξέλιξη, καθώς και ουσιαστική ανθρώπινη εποπτεία. Ταυτόχρονα, μια μικρή επιχειρηματίας μπορεί να αξιοποιήσει την Τεχνητή Νοημοσύνη για να οργανώσει την επιχείρησή της και να προσεγγίσει νέες αγορές.  Αν οι γυναίκες δεν είναι παρούσες σε όλη αυτή τη διαδρομή: στη χρήση, στον σχεδιασμό και στη λήψη αποφάσεων, τότε οι υπάρχουσες ανισότητες θα παγιωθούν και στον ψηφιακό κόσμο με τρόπο μη αναστρέψιμο.

Έχετε συμμετάσχει σε πρωτοβουλίες για την ενίσχυση της παρουσίας των γυναικών στον χώρο της τεχνολογίας. Τι χρειάζεται να αλλάξει ώστε περισσότερες Ελληνίδες να αποκτήσουν ενεργό ρόλο στην ψηφιακή οικονομία;

Χρειάζεται να συνδέσουμε την ενθάρρυνση με μια πραγματική επαγγελματική διαδρομή. Ένα κορίτσι που ενδιαφέρεται για την πληροφορική πρέπει να μπορεί να βρει υποστήριξη στο σχολείο, πρόσβαση στις σπουδές, μια πρώτη ευκαιρία εργασίας και προοπτική εξέλιξης.

Σύμφωνα με τη Eurostat, το 2025 οι γυναίκες αποτελούσαν μόλις το 19,5% των ειδικών πληροφορικής και επικοινωνιών στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Στην Ελλάδα, οι ειδικοί αυτών των κλάδων, γυναίκες και άνδρες μαζί, αντιστοιχούσαν στο 2,5% των εργαζομένων, έναντι 5% στην ΕΕ. Έχουμε επομένως διπλή πρόκληση: να μεγαλώσουμε το ανθρώπινο δυναμικό της τεχνολογίας και να εξασφαλίσουμε ουσιαστική συμμετοχή των γυναικών.

Αυτόν τον προσανατολισμό είχαν πρωτοβουλίες όπως το «Women in Tech» Πιστεύω σε αμειβόμενες θέσεις πρακτικής, σε δίκτυα καθοδήγησης και σε προγράμματα επανένταξης για γυναίκες που διέκοψαν την εργασία τους λόγω φροντίδας. Η κατάρτιση πρέπει να είναι προσβάσιμη και σε μια εργαζόμενη μητέρα στην περιφέρεια. Και η επιτυχία της να μετριέται στις προσλήψεις και στην εξέλιξη που ακολουθούν. Το μήνυμα προς κάθε νέα γυναίκα είναι απλό: η τεχνολογία μας αφορά όλες και χρειάζεται και τη δική μας «ματιά» ώστε να υπηρετήσει τις ίσες ευκαιρίες και την ισότητα εν γένει.

Μέσα από τις επισκέψεις σας σε υπηρεσίες και δομές υποστήριξης γυναικών που έχουν υποστεί βία, ποιες ανάγκες διαπιστώσατε ότι παραμένουν ακάλυπτες και τι θεωρείτε ότι πρέπει να αλλάξει;

Η επαφή με τις υπηρεσίες, όπως τα Γραφεία Ενδοοικογενειακής Βίας της Ελληνικής Αστυνομίας, δίνει συγκεκριμένο περιεχόμενο στη συζήτηση για την προστασία. Για μένα, το κρισιμότερο ζητούμενο είναι η συνέχεια και η ταχύτητα: τι συμβαίνει τις πρώτες ώρες μετά την καταγγελία, πού θα μείνει η γυναίκα, πώς θα προστατευθούν τα παιδιά της, πώς θα αποκτήσει εισόδημα.

Στην Ελλάδα έχουν γίνει σημαντικά βήματα με τα εξειδικευμένα αστυνομικά γραφεία, το Panic Button και τους ασφαλείς χώρους προσωρινής φιλοξενίας. Η επόμενη απαίτηση είναι η σταθερή συνεργασία αστυνομίας, δικαιοσύνης, υπηρεσιών υγείας και κοινωνικής φροντίδας, με σαφή ευθύνη κάθε υπηρεσίας για κάθε υπόθεση. Θεωρώ ακόμη προτεραιότητα την ασφαλή στέγαση, την έγκαιρη νομική και ψυχολογική υποστήριξη και τη σύνδεση με την εργασία. Ιδιαίτερη μέριμνα χρειάζονται και οι γυναίκες με αναπηρία και όσες αντιμετωπίζουν γλωσσικά ή γεωγραφικά εμπόδια. Η προτροπή «μίλα» πρέπει να συνοδεύεται από μια αξιόπιστη απάντηση: «υπάρχει τρόπος να είσαι ασφαλής όχι μόνο σήμερα, αλλά και την κάθε επόμενη ημέρα».

Screenshot

Έχετε δώσει ιδιαίτερη έμφαση στην πρόληψη της παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης, συμμετέχοντας και σε δράσεις της ευρωπαϊκής εκστρατείας «Ένα στα Πέντε». Πόσο ενημερωμένοι είναι σήμερα οι γονείς και τι περισσότερο πρέπει να γίνει;

Από τις συζητήσεις μας στις δράσεις του «Ένα στα Πέντε», η αίσθησή μου είναι ότι πολλοί γονείς σήμερα είναι ενημερωμένοι και θέλουν να μάθουν πώς να προστατεύσουν τα παιδιά τους. Υπάρχει όμως μια δύσκολη αλήθεια που οφείλουμε να πούμε καθαρά. Ένα παιδί μπορεί να κακοποιείται σεξουαλικά μέσα στο ίδιο του το σπίτι, από τον ίδιο του τον πατέρα ή την ίδια του τη μητέρα.

Το Συμβούλιο της Ευρώπης εκτιμά ότι στο 70% έως 85% των περιπτώσεων το παιδί γνωρίζει τον άνθρωπο που το κακοποιεί. Αυτό το ποσοστό αφορά τον ευρύτερο κύκλο των οικείων προσώπων. Ειδικότερα για την οικογένεια, στις 30.000 μαρτυρίες που συγκέντρωσε η αρμόδια ανεξάρτητη επιτροπή στη Γαλλία, το 81% των περιστατικών που περιγράφηκαν αφορούσε σεξουαλική βία μέσα στην οικογένεια.

Θα ήθελα να το δούμε για μια στιγμή με τα μάτια του παιδιού. Πόσο δύσκολο είναι να πεις τι σου συμβαίνει όταν ο άνθρωπος που σε κακοποιεί είναι ο γονιός από τον οποίο εξαρτάσαι; Γι’ αυτό, μαζί με την ενημέρωση των γονέων, χρειάζεται κάθε παιδί να ξέρει σε ποιον μπορεί να μιλήσει έξω από το σπίτι του. Και ο εκπαιδευτικός, ο παιδίατρος, ο φίλος, ο γείτονας ή ο προπονητής στον οποίο θα μιλήσει πρέπει να ξέρει πώς να το ακούσει και πώς να ζητήσει άμεσα τη συνδρομή των αρμόδιων υπηρεσιών.

Μέσα από τις δράσεις σας ήρθατε σε επαφή με οικογένειες που μεγαλώνουν παιδιά με αναπηρία. Ποιες δυσκολίες σάς ανέδειξαν οι ίδιοι οι γονείς και ποιες παρεμβάσεις θεωρείτε προτεραιότητα;

Στις συζητήσεις «Μεγαλώνοντας παιδιά με αναπηρία», που συνδιοργανώσαμε στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη, αυτό που κράτησα είναι πόση δουλειά αναλαμβάνει καθημερινά ο ίδιος ο γονιός. Να βρει πού θα απευθυνθεί για αξιολόγηση, να συντονίσει τις θεραπείες με το σχολείο, να εξασφαλίσει τη μετακίνηση του παιδιού και να μπορέσει να παραμείνει και ο ίδιος στην εργασία του. Κι ενώ προσπαθεί να τα προλάβει όλα σήμερα, σκέφτεται ήδη το αύριο. Πώς θα ζήσει το παιδί του με τη μεγαλύτερη δυνατή αυτονομία όταν ενηλικιωθεί;

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έκανε συγκεκριμένα βήματα και στα δύο αυτά μέτωπα. Τον Ιούλιο του 2026, ύστερα από την πιλοτική εφαρμογή της, θεσμοθετήθηκε σε μόνιμη βάση η Πρώιμη Παιδική Παρέμβαση. Αφορά παιδιά έως έξι ετών με αναπηρία ή αναπτυξιακές δυσκολίες, καθώς και παιδιά με αυξημένη πιθανότητα εμφάνισής τους. Μια ομάδα διαφορετικών ειδικοτήτων σχεδιάζει μαζί με την οικογένεια την υποστήριξη που ταιριάζει στο συγκεκριμένο παιδί. Έχει σημασία η γνώμη των ίδιων των οικογενειών. Στην αξιολόγηση του προγράμματος, το 91% των γονέων και κηδεμόνων που απάντησαν δήλωσε ότι οι επαγγελματίες έλαβαν πολύ ή πάρα πολύ υπόψη τις απόψεις και τις ανάγκες τους.

Για την ανεξάρτητη διαβίωση, ο Προσωπικός Βοηθός καθιερώθηκε επίσης ως μόνιμη υπηρεσία πανελλαδικής εμβέλειας. Το ίδιο το άτομο με αναπηρία επιλέγει τον βοηθό του και οργανώνει τη στήριξη που χρειάζεται για να μετακινηθεί, να σπουδάσει, να εργαστεί ή να βγει με τους φίλους του. Και σε ένα ζήτημα που ταλαιπωρεί τις οικογένειες, την πιστοποίηση της αναπηρίας, η αίτηση στα ΚΕΠΑ μπορεί πλέον να γίνεται ηλεκτρονικά, ενώ καταργήθηκε το παράβολο τόσο για την αξιολόγηση όσο και για την ένσταση.

Για μένα, η επόμενη προτεραιότητα είναι η συνέχεια της στήριξης, όπου κι αν ζει η οικογένεια. Το παιδί χρειάζεται έγκαιρη παρέμβαση, συνέχεια στις θεραπείες, προσβάσιμο σχολείο και, μεγαλώνοντας, δυνατότητες εργασίας και υποστηριζόμενης διαβίωσης. Και ο γονιός χρειάζεται φροντίδα για τον ίδιο. Να έχει κάποιον να τον καθοδηγήσει στις υπηρεσίες, πρόσβαση σε ψυχολογική υποστήριξη και τη δυνατότητα να ξεκουραστεί ή να πάει στη δουλειά του γνωρίζοντας ότι το παιδί του έχει τη φροντίδα που χρειάζεται.

Έχετε συναντηθεί με γυναίκες επιχειρηματίες και επαγγελματίες από διαφορετικούς κλάδους. Ποιο είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο που εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν οι γυναίκες στην προσπάθειά τους να αποκτήσουν οικονομική ανεξαρτησία;

Θα ξεχώριζα την άνιση κατανομή της φροντίδας. Πίσω από αυτήν υπάρχει κάτι πολύ συγκεκριμένο για την επαγγελματική ζωή μιας γυναίκας. Πόσο από τον χρόνο της μπορεί πραγματικά να διαθέσει η ίδια; Μια γυναίκα μπορεί να έχει τις γνώσεις, την εμπειρία και μια εξαιρετική επιχειρηματική ιδέα. Για να την κάνει πράξη, όμως, χρειάζεται χρόνο να ετοιμάσει ένα σχέδιο, να συναντήσει έναν πελάτη, να διεκδικήσει χρηματοδότηση. Όταν είναι εκείνη που θα φύγει από τη δουλειά κάθε φορά που αρρωσταίνει το παιδί ή που θα συνοδεύσει τον ηλικιωμένο γονιό στον γιατρό, αυτές οι ώρες αθροίζονται. Και μαζί τους αθροίζονται οι ευκαιρίες που αναβάλλονται.

Τα στοιχεία της Eurostat δείχνουν ότι υπάρχει πρόοδος. Στην Ελλάδα, η διαφορά ανάμεσα στα ποσοστά απασχόλησης ανδρών και γυναικών μειώθηκε από 18,8 ποσοστιαίες μονάδες το 2024 σε 17,4 το 2025. Την ίδια χρονιά εργαζόταν το 62,3% των γυναικών ηλικίας 20–64 ετών στη χώρα μας, ενώ το χάσμα απασχόλησης στην Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν 9,6 μονάδες. Έχουμε ακόμη σημαντική απόσταση να καλύψουμε.

Ως μητέρα δύο παιδιών και ως συμβολαιογράφος που ίδρυσε και διοικεί το δικό της γραφείο, γνωρίζω τι σημαίνει να έχεις ευθύνη απέναντι στην οικογένειά σου, στους ανθρώπους που εργάζονται μαζί σου και στους πελάτες που σε εμπιστεύονται. Γι’ αυτό θεωρώ ουσιαστικό βήμα της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας την επέκταση της ειδικής παροχής προστασίας της μητρότητας στις ελεύθερες επαγγελματίες, στις αυτοαπασχολούμενες και στις αγρότισσες. Για εννέα μήνες, οι δικαιούχοι λαμβάνουν κάθε μήνα ποσό ίσο με τον κατώτατο μισθό. Για μια γυναίκα που μόλις απέκτησε παιδί και εξακολουθεί να έχει επαγγελματικές υποχρεώσεις, αυτή η οικονομική ασφάλεια έχει αξία.

Το επόμενο βήμα είναι να μπορεί μια γυναίκα να σχεδιάζει και την επόμενη μέρα. Αυτό σημαίνει παιδικούς σταθμούς με ωράρια που ανταποκρίνονται στην εργασία των γονέων, στήριξη για τη φροντίδα των ηλικιωμένων και πιο ισότιμο μοίρασμα των ευθυνών στο σπίτι. Για τη γυναίκα που επιχειρεί σημαίνει επίσης πρόσβαση σε κεφάλαιο με διαφανή κριτήρια και σε επαγγελματικά δίκτυα που μπορούν να τη φέρουν σε επαφή με τον πρώτο της πελάτη ή επενδυτή.

Για μένα, η οικονομική ανεξαρτησία αρχίζει από κάτι πολύ προσωπικό. Να μπορεί μια γυναίκα να πει «αυτό θέλω για τη ζωή μου» και να έχει το δικό της εισόδημα, τον χρόνο και την ελευθερία να το κάνει πράξη. Αυτό θέλω και για την κόρη μου. Όταν θα αποφασίσει τι θέλει να διεκδικήσει, να έχει την ίδια ελευθερία επιλογής που θέλω και για τον γιο μου.

Και αυτό αφορά ολόκληρη τη χώρα. Πίσω από κάθε επιχειρηματική ιδέα που μένει στα χαρτιά επειδή μια γυναίκα δεν βρήκε χρόνο, στήριξη ή κεφάλαιο, υπάρχει κάτι που χάνουμε όλοι. Μπορεί να είναι μια επιχείρηση που θα έδινε δουλειά στον τόπο της ή μια λύση σε ένα πρόβλημα που η ίδια γνωρίζει από πρώτο χέρι. Η πολιτική έχει ευθύνη να δώσει σε αυτή τη γυναίκα μια δίκαιη ευκαιρία να δοκιμάσει την ιδέα της. Το πού μπορεί να φτάσει, ας το δείξει η ίδια.

Screenshot

Έχετε αναπτύξει πρωτοβουλίες για την πρόληψη του καρκίνου του μαστού και την υποστήριξη γυναικών που αντιμετωπίζουν σοβαρές δυσκολίες. Τι σας έχει διδάξει η επαφή μαζί τους και πού θεωρείτε ότι χρειάζεται μεγαλύτερη κρατική μέριμνα;

Ότι η φροντίδα πρέπει να χωρά ολόκληρη τη ζωή της γυναίκας: την αγωνία της, την οικογένεια, την εργασία, την εικόνα που έχει για το σώμα της. Με δράσεις όπως το «Καρκίνος του Μαστού: προλαμβάνω και συνεχίΖΩ» και το «Άγγιγμα Ζωής» επιχειρήσαμε να συνδέσουμε την ενημέρωση με την έμπρακτη παρουσία δίπλα στις γυναίκες.

Εδώ υπάρχει ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα δημόσιας πολιτικής που αξίζει να αναδειχθεί. Σύμφωνα με την ανακοίνωση του Υπουργείου Υγείας της 13ης Οκτωβρίου 2026, στον πρώτο κύκλο του «ΠΡΟΛΑΜΒΑΝΩ» έκαναν ψηφιακή μαστογραφία 1.267.026 γυναίκες και περισσότερες από 6.000 διαγνώστηκαν έγκαιρα με καρκίνο του μαστού σε αρχικό στάδιο. Ο νέος κύκλος αφορά περίπου 2,39 εκατομμύρια δικαιούχους, ηλικίας 45–74 ετών. Είναι μια σημαντική κατάκτηση της πολιτικής πρόληψης που προώθησε η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.

Η συνέχεια απαιτεί έγκαιρη διερεύνηση των ευρημάτων, πρόσβαση στη θεραπεία και ψυχοκοινωνική υποστήριξη. Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζονται οι γυναίκες στα νησιά, στην περιφέρεια και όσες δυσκολεύονται να μετακινηθούν ή να απουσιάσουν από την εργασία. Η δωρεάν εξέταση αποκτά πλήρη αξία όταν η γυναίκα μπορεί πράγματι να φτάσει σε αυτήν και να έχει συνέχεια στη φροντίδα της.

Μέσα από την Πολιτική Ακαδημία «Οι εκλογές είναι γυναικεία υπόθεση» επιχειρήσατε να ενθαρρύνετε περισσότερες γυναίκες να ασχοληθούν με τα κοινά. Γιατί, κατά τη γνώμη σας, εξακολουθούν να διστάζουν να διεκδικήσουν θέσεις πολιτικής ευθύνης;

Θα ξεκινούσα από τους όρους με τους οποίους καλούνται να συμμετάσχουν. Η πολιτική απαιτεί χρόνο, δημόσια έκθεση, οικονομικούς πόρους και πρόσβαση σε δίκτυα. Όταν αυτά κατανέμονται άνισα, επηρεάζουν και την απόφαση μιας γυναίκας να διεκδικήσει. Προστίθεται συχνά η πίεση να αποδείξει επανειλημμένα την επάρκειά της, ενώ κρίνεται και για την εμφάνιση ή την οικογενειακή της ζωή.

Θα σας πω όμως και κάτι προσωπικό: έχω διστάσει μπροστά σε προτάσεις, από υποψηφιότητες σε εκλογικές αναμετρήσεις, μέχρι θέσεις με εξωστρέφεια και έντονη δημόσια παρουσία, που θα με έφερναν μπροστά. Γι’ αυτό δεν θεωρώ αυτονόητο ότι μια γυναίκα που δεν αναλαμβάνει μια θέση δεν έχει φιλοδοξία ή αυτοπεποίθηση. Μια άρνηση μπορεί να είναι μια απολύτως συνειδητή επιλογή.

Με την Πολιτική Ακαδημία «Εκλογές, Γυναικεία Υπόθεση: Εμείς οι Γυναίκες στην Πρώτη Γραμμή» επιδιώξαμε να δώσουμε γνώση, επαφή και ενθάρρυνση.

Σε μια γυναίκα που σκέφτεται να κάνει το βήμα στην πολιτική θα έλεγα κάτι που θέλω να ακούσω κι εγώ η ίδια. Αν περιμένουμε την τέλεια στιγμή, μπορεί να περιμένουμε για πάντα. Πάντα θα υπάρχει μια υποχρέωση στη δουλειά, ένας άνθρωπος που μας χρειάζεται, μια αμφιβολία για το αν θα τα καταφέρουμε. Έχω πει κι εγώ «όχι» σε προτάσεις που θα με έφερναν στην πρώτη γραμμή. Ξέρω τι σημαίνει να ζυγίζεις μια τέτοια απόφαση. Κι αν κάποια στιγμή αναρωτηθείς «μήπως τώρα είναι αργά;», σκέψου τι φέρνεις μαζί σου σήμερα που δεν είχες πριν από δέκα χρόνια. Ξέρεις καλύτερα τι θέλεις να αλλάξεις, για ποιους ανθρώπους και γιατί. Αυτή η εμπειρία έχει θέση στην πολιτική. Κι από εκεί και πέρα, αυτό που θα έλεγα και σε εκείνη και σε μένα είναι : αν υπάρχει κάτι που θέλεις να προσφέρεις, τόλμησε. Κι ας φοβάσαι. Κι ας μην είναι όλα στη θέση τους.

Screenshot

Συμμετέχετε στις πρωτοβουλίες του EPP Women και έχετε εκπροσωπήσει τη Γραμματεία σε ευρωπαϊκές συναντήσεις. Ποιες πρακτικές άλλων ευρωπαϊκών χωρών θεωρείτε ότι θα μπορούσαν να εφαρμοστούν αποτελεσματικά και στην Ελλάδα;

Κάθε φορά που συναντιόμαστε στα συνέδρια και στις ακαδημίες του EPP Women, η μία γίνεται πηγή έμπνευσης για την άλλη. Συχνά, αυτό που παίρνω μαζί μου από μια συνάντηση είναι μια συζήτηση με μια γυναίκα από άλλη χώρα, που μου εξηγεί τι δοκίμασαν στον τόπο της, ποια δυσκολία συνάντησαν και τι άλλαξε τελικά για τους ανθρώπους που ήθελαν να στηρίξουν. Εκεί αρχίζω κι εγώ να σκέφτομαι πώς θα μπορούσε μια τέτοια ιδέα να λειτουργήσει στην Ελλάδα.

Στη Γαλλία, για παράδειγμα, τα τοπικά κέντρα προστασίας μητέρας και παιδιού δίνουν στην οικογένεια ένα σταθερό σημείο αναφοράς από την εγκυμοσύνη μέχρι τα πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού. Στη Γερμανία, ένας εργαζόμενος μπορεί, υπό προϋποθέσεις, να μειώσει προσωρινά το ωράριό του για να φροντίσει έναν δικό του άνθρωπο στο σπίτι. Και οι δύο πρακτικές απαντούν σε μια αγωνία που γνωρίζουν καλά και οι ελληνικές οικογένειες. Όταν αλλάζουν οι ανάγκες στο σπίτι, πού βρίσκεις τον χρόνο και τη στήριξη για να ανταποκριθείς;

Η ευρωπαϊκή εμπειρία μάς δίνει ιδέες· οι άνθρωποι που ζουν αυτές τις δυσκολίες εδώ μπορούν να μας πουν τι χρειάζεται να προσαρμόσουμε για να έχουν αποτέλεσμα.

Με αυτή την προσδοκία πηγαίνω και στο συνέδριο των Βρυξελλών. Θέλω να μοιραστώ όσα έχουμε κάνει στην Ελλάδα και να επιστρέψω με προτάσεις που μπορούμε να δουλέψουμε εδώ, μαζί με τους δήμους, τους φορείς και τις ίδιες τις οικογένειες. Και στην επόμενη συνάντησή μας, θα ήθελα να μπορώ να πω σε μια συνάδελφο από άλλη χώρα: «Θυμάσαι εκείνη την ιδέα που μου έδωσες στις Βρυξέλλες; Την προσαρμόσαμε στην Ελλάδα και σήμερα βοηθά ήδη οικογένειες». Αυτό θα θεωρούσα το πιο ουσιαστικό αποτέλεσμα της συμμετοχής μου.

Από όλες τις πρωτοβουλίες που έχετε αναλάβει για τις γυναίκες, τα παιδιά και την οικογένεια, ποια σας έχει συγκινήσει περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο και ποιον στόχο θα θέλατε να δείτε να πραγματοποιείται τα επόμενα χρόνια;

Ξέρετε, αυτό που κρατώ περισσότερο είναι οι στιγμές που ένας άνθρωπος πχ μια γυναίκα μάς πλησίαζε και άρχιζε να μας μιλά για τη ζωή της. Για τη δουλειά της, για το παιδί της, για μια δυσκολία που αντιμετώπιζε, για κάτι που ήθελε να αλλάξει.

Εκεί αισθανόμουν την αξία της παρουσίας μας. Γιατί όταν ένας άνθρωπος σου εμπιστεύεται ένα κομμάτι της ζωής του, σου δίνει και μια ευθύνη: να ακούσεις προσεκτικά, να καταλάβεις τι χρειάζεται και να δεις τι μπορείς πραγματικά να κάνεις.

Κάθε τέτοια συνάντηση έδινε νόημα στις δράσεις μας. Μας βοηθούσε να καταλάβουμε καλύτερα πού πρέπει να επιμείνουμε, ποιους ανθρώπους να φέρουμε κοντά, ποια ανάγκη χρειάζεται μια πιο οργανωμένη απάντηση.

Αυτό θέλω να κρατήσω σε όλη τη διαδρομή μου στα κοινά: να παραμένω προσιτή και χρήσιμη.

Για μένα, η εμπιστοσύνη ενός ανθρώπου που σου μιλά για τη ζωή του είναι μεγάλη τιμή. Και το τι κάνεις όμως μετά είναι ακόμα μεγαλύτερη ευθύνη.

Αυτές οι συζητήσεις με έκαναν να θέλω κάτι και κάτι ακόμη και έτσι απαντώ στο δεύτερο σκέλος της ερώτησης. Θέλω περισσότερες από τις γυναίκες που σήμερα μας λένε τι χρειάζεται να αλλάξει να μπορούν αύριο να παίρνουν οι ίδιες τις αποφάσεις. Στην ελληνική Βουλή οι γυναίκες κατέχουν περίπου το 23% των εδρών. Και στις δημοτικές εκλογές του 2023, μόλις 22 από τους 332 δήμους της χώρας εξέλεξαν γυναίκα δήμαρχο.

Η εκπροσώπηση έχει πολύ μεγάλη πρακτική σημασία. Όταν σε ένα δημοτικό συμβούλιο συζητούν το ωράριο ενός παιδικού σταθμού, έχει αξία να βρίσκεται εκεί και μια γυναίκα που ξέρει από τη δική της ζωή τι σημαίνει να σχολάς στις πέντε και ο σταθμός να κλείνει στις τέσσερις. Το ίδιο ισχύει για μια επιχειρηματία που γνωρίζει πόσο δύσκολο είναι να εξασφαλίσεις το πρώτο σου δάνειο.

Τα επόμενα χρόνια θέλω να δω περισσότερες γυναίκες να εκλέγονται, να αναλαμβάνουν δύσκολες αποφάσεις και να έχουν τους πόρους για να τις υλοποιήσουν. Και, ως μητέρα, θέλω η κόρη μου και ο γιος μου να μεγαλώσουν θεωρώντας εξίσου φυσικό να βλέπουν μια γυναίκα να διοικεί τον δήμο τους, να διαπραγματεύεται τον προϋπολογισμό της χώρας ή να ηγείται μιας κυβέρνησης.

Σχετικά άρθρα