ΑΕΚ: Δεν είναι ντροπή, αλλά…
Κάθε φορά που μια ελληνική ομάδα γνωρίζει μια βαριά ήττα στο Τσάμπιονς λιγκ ακούω τα ίδια πράγματα...
Η ΑΕΚ δεν τα κατάφερε απέναντι στην Μάντσεστερ Σίτυ. Έχασε τελικά με 5-1 και όπως εξελίχτηκε το πράγμα μοιάζει και ευχαριστημένη αν κρίνω από τις δηλώσεις του προπονητή και των παικτών της στο τέλος του ματς.
Άλλα πριν το ματς, άλλα μετά
Κάθε φορά που μια ελληνική ομάδα γνωρίζει μια βαριά ήττα στο Τσάμπιονς λιγκ (αλλά και σε άλλες διοργανώσεις από ομάδες πλούσιες και χαρισματικές) ακούω τα ίδια πράγματα: ότι αυτό είναι το επίπεδο του ελληνικού ποδοσφαίρου, ότι δεν μπορούσε να γίνει τίποτα καλύτερο, ότι τα παιδιά προσπάθησαν, ότι υπήρχε μια στιγμή που η ελληνική ομάδα στάθηκε καλά και σε αυτό πρέπει να επενδύσει, ότι εν τέλει υπάρχει μια διαφορά στο μπάτζετ κι αυτό φάνηκε. Δεν διαφωνώ. Αλλά θα τα έπαιρνα πιο πολύ στα σοβαρά αυτά αν τα άκουγα πριν το ματς. Αν πχ κάποιος έβγαινε κι έλεγε «πάμε στην Αγγλία να παίξουμε κι αν χάσουμε με 5-1 δεν τρέχει και τίποτα» σήμερα θα του έλεγα συγχαρητήρια για την πρόβλεψη και την κατανόηση της πραγματικότητας. Αλλά άλλα άκουγα και άλλα είδα.
Και δεν συμβαίνει με την ΑΕΚ: συμβαίνει πάντα. Ο Μάρκο Νίκολιτς πχ άλλα είπε πριν το ματς. Μιλούσε για σημαντικές πιθανότητες της ΑΕΚ να κάνει αποτέλεσμα, αν εμφανιστεί όπως έπρεπε. Προφανώς κι αυτό υπερβολή ήταν. Αλλά μετά το ματς δεν μας είπε ποτέ γιατί η ΑΕΚ δεν εμφανίστηκε όπως έπρεπε. Σημειωτέων η ΑΕΚ είχε εικοσιένα χρόνια να δεχτεί πέντε γκολ σε ευρωπαϊκό παιγνίδι: τελευταία φορά το είχε πάθει από την Ζενίθ στην Αγία Πετρούπολη. Δεν είναι τυχαίο: χθες τα έκανε σχεδόν όλα λάθος απέναντι σε μια ομάδα που τα λάθη τα τιμωρεί.
Με παιδάκια που παίζουν στο Λιγκ Καπ
Καμία ήττα βέβαια δεν είναι ντροπή στο ποδόσφαιρο. Αυτό που προσωπικά δεν αντέχω είναι τις υπερβολές για να δικαιολογηθούν εμφανίσεις σαφώς κατώτερες του αναμενομένου, όχι από μένα αλλά από τους ανθρώπους της κάθε ελληνικής ομάδας πρώτα από όλα. Ακούω πχ ότι η Μάντσεστερ Σίτυ είναι μια ομάδα που έχει μπάτζετ ένα δισεκατομμύριο ευρώ – μπορεί και μεγαλύτερο. Εγω αυτό που είδα είναι ότι ο αναπληρωματικός του Ερλινγκ Χάλαντ ήταν ένα παιδάκι 17 χρονών: ο Φλόιντ Σάμπα στο Τσάμπιονς λιγκ δεν έχει ξαναπαίξει. Επίσης στην ίδια διοργάνωση δεν έχει ξαναπαίξει ο Αλεν που ξεκίνησε στην βασική ενδεκάδα: είναι Βραζιλιάνος και μόλις 21 χρονών. Μπροστά τους επίσης 21χρονος Ρίκο Λίους και ο επίσης 21χρονος Κουσάνοφ από το Ουζμπεκιστάν (απόκτημα από την Λάνς βέβαια) μοιάζανε βετεράνοι που έχουν δώσει απίστευτες μάχες. Δεν αναφέρομαι επίσης στους παίκτες του Εντσο Μαρέσκα που ήρθαν από τον πάγκο. Ο 20χρονος Βίτορ Ρέις δεν έχει πείρα Τσάμπιονς λιγκ αλλά τουλάχιστον έχει όνομα που θυμίζει ιστορίες από το Μπλεκ και το Αγόρι. Ο 18χρονος Ράιαν ΜακΑϊντο δεν έχει τέτοιο αλλά μια χαρά ξεχαρβάλωσε την αριστερή πλευρά της ΑΕΚ σε δυο φάσεις – η μια έφερε και γκολ. Ο επίσης 18χρονος Κάντεν Μπρεϊθγουέιτ θα έχει να θυμάται την βραδιά για πάντα: μπήκε και στην αποστολή και στο γήπεδο. Ο Ράγιαν Αιτ Νουρι τουλάχιστον στο Τσάμπιονς λιγκ έχει ξαναπαίξει: μια φορά.
Διαβάστε περισσότερα στο karpetshow.gr
