Γιώργος Βαρδινογιάννης: Σούπερ ήρωας, αλλά μιας άλλης εποχής
Ο «καπετάν Γιώργης», όπως τον αποκαλούσαν οι φίλοι του, ήταν μια περιπέτεια για το ελληνικό ποδόσφαιρο και ο πρώτος σίγουρα σούπερ σταρ πρόεδρος στην ιστορία του ελληνικού επαγγελματικού ποδοσφαίρου.
Ο Γιώργος Βαρδινογιάννης έφυγε από την ζωή σε ηλικία 90 ετών την περασμένη Παρασκευή το πρωί. Τον τελευταίο μήνα είχε αρκετά προβλήματα – κατά κάποιο τρόπο ησύχασε. Ο «καπετάνιος», όπως όλοι τον ήξεραν από την πρώτη κιόλας στιγμή που εμφανίστηκε στην ελληνική κοινωνική σκηνή και κυρίως στο ελληνικό ποδόσφαιρο, υπήρξε ο μακροβιότερος πρόεδρος της ιστορίας του Παναθηναϊκού κι όπως αγαπούσε να λέει για αυτό – και όχι για άλλες του επιχειρηματικές δραστηριότητες – θα ήθελε να τον θυμάται ο κόσμος.
Διάβασα πολλά αυτές τις μέρες με αφορμή το αντίο του. Κατάλαβα κάτι. Όταν φεύγει ένας τέτοιος παράγοντας είναι μάλλον εύκολο να αναφέρεις πολλές ιστορίες με αυτόν πρωταγωνιστή – ειδικά αν τον έχεις ζήσει. Είναι όμως πολύ δύσκολο να κάνεις κατανοητό σε όσους δεν τον γνώρισαν ποιος ήταν και γιατί σημάδεψε μια εποχή. Οι μνήμες είναι εύκολες, η αποτίμηση όχι η πιο απλή. Κυρίως γιατί οι άνθρωποι που σημαδεύουν εποχές, όταν οι εποχές αλλάζουν κάπως αλλάζουν και οι ίδιοι – εννοώ αλλάζει η ίδια η εικόνα τους. Συνήθως γλυκαίνει. Όπως περίπου και οι αναμνήσεις που έχουμε από διάφορες περιπέτειες.
Ο «καπετάν Γιώργης», όπως τον αποκαλούσαν οι φίλοι του, ήταν μια περιπέτεια για το ελληνικό ποδόσφαιρο και ο πρώτος σίγουρα σούπερ σταρ πρόεδρος στην ιστορία του ελληνικού επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Σήμερα θα τον λέγαμε «παράγοντα παλιάς κοπής», όταν όμως εμφανίστηκε (και σίγουρα στα 15 πρώτα χρόνια της παρουσίας του στον ΠΑΟ) ήταν υπόδειγμα πρωτοπορίας και αποτελεσματικότητας: ένα είδος μοντέλου διοίκησης από μόνος του.
Όταν η οικογένεια Βαρδινογιάννη με την θεσμοθέτηση του επαγγελματικού ποδοσφαίρου το 1980 απέκτησε τον ΠΑΟ με εντολή του Βαρδή Βαρδινογιάννη με την ομάδα ασχολήθηκε ο μπον βιβέρ της οικογένειας Γιώργος. Τον Παναθηναϊκό τον διοίκησε για περισσότερα από είκοσι χρόνια με ένα στενότατο κύκλο συνεργατών (ο πιο κοντινός εκ των οποίων ήταν ο κ Μάνος Μαυροκουκουλάκης) και του αφιερώθηκε ολοκληρωτικά. «Εγινα Παναθηναϊκός λόγω του Λινοξυλάκη και του Βουτσαρά, που ήταν κρητικοί. Είχα διαρκείας εισιτήριο από την δεκαετία του ’70 κι όταν έγινα πρόεδρος ασχολούμουν με την ομάδα νύχτα μέρα. Κοιμόμουν μερικές φορές στο γήπεδο της Λεωφόρου κι αποφάσιζα για όλα εγώ» έχει πει. Μερικές φορές μπορεί και να αποφάσιζε για πολλά που δεν είχαν να κάνουν με τον ΠΑΟ αποκλειστικά: για την ΕΠΟ, την ΕΠΑΕ, τους Γενικούς Γραμματέας Αθλητισμού, τους Υφυπουργούς Αθλητισμού ίσως και για τέσσερις – πέντε ομάδες που τον καιρό της παντοδυναμίας του (ειδικά τα χρόνια του ΄80) ήθελαν σχέσεις σχεδόν αποκλειστικά μαζί του.
Διαβάστε περισσότερα στο karpetshow.gr
