Αρντά Τουράν: Ο γιος» του Φατίχ Τερίμ

Η ΑΕΚ ξεκίνησε στο Τσάμπιονς λιγκ με μια νίκη κόντρα στην Λασκ. Χάρη σε αυτή αντιμετωπίζει το αποψινό ματς με την Σαχτάρ Ντόνετσκ στο Λονδίνο ως ένα είδος τελικού. Αν πάρει αποτέλεσμα εύκολα θα χτίσει σε αυτό μεγάλες πιθανότητες πρόκρισής της. Το «τελικός» βέβαια είναι σχετικό. Ούτε αν κερδίσει περνά στην επόμενη φάση σίγουρα, ούτε αν χάσει αποκλείεται: απλά αν κάνει αποτέλεσμα είναι συνεπής σε ένα πλάνο πρόκρισης που είχε φανεί όταν είχε γίνει η κλήρωση. Ολοι τότε λέγαμε – και σωστά – πως το ματς με την Λασκ είναι το πιο εύκολο που η ΑΕΚ θα έχει εντός έδρας και το ματς με την Σαχτάρ το πιο εύκολο που η ΑΕΚ θα έχει εκτός έδρας. Η ΑΕΚ έκανε την δουλειά της κόντρα στην Λασκ. Χρειάζεται να κάνει το ίδιο κι απόψε. Αλλά το εμπόδιο είναι πιο ψηλό.

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Το τελευταίο ραντεβού της Σαχτάρ με ελληνική ομάδα ήταν το καλοκαίρι του 2025. Την βρήκε ο ΠΑΟ στα προκριματικά του Europa League και την απέκλεισε στα πέναλτι μετά από δυο λευκές ισοπαλίες με πρωταγωνιστή τότε τον Ντραγκόφσκι. Δεκαπέντε μήνες μετά η Σαχτάρ έχοντας σε γενικές γραμμές τους ίδιους παίκτες, είναι μια διαφορετική ομάδα. Ο λόγος της αλλαγής της έχει τουρκικό ονοματεπώνυμο: λέγεται Αρντά Τουράν.

Οκτώ είναι ίδιοι

Για να καταλάβετε πόσο λίγο έχει αλλάξει η Σαχτάρ ως προς το υλικό της σκεφτείτε ότι οκτώ από τους παίκτες που είχαν αγωνιστεί τον Αύγουστο του 2025 κόντρα στον ΠΑΟ ήταν και στην βασική ενδεκάδα της στην πρεμιέρα της στο εφετινό Τσάμπιονς λιγκ κόντρα στην PSV στο Αϊντχόβεν. Και τα δυο ματς είχαν λήξει ισόπαλα – αυτό με τον ΠΑΟ 0-0, αυτό στην Ολλανδία 1-1. Και στα δυο ματς ήταν βασικός τερματοφύλακας Ρίζνικ και στα δυο ματς στην άμυνα ήταν οι Βινίσιους Τομπάιας, Μποντάρ, Ματβιένκο, και ο επικίνδυνος για τις επιθετικές του πρωτοβουλίες Πέντρο Ενρίκε και στα δύο στα χαφ έπαιξαν οι Μάρλον Γκόμες και Οτσερέτκο. Και κόντρα στον ΠΑΟ και κόντρα στην PSV φορ ήταν ο Καούα Ελίας. Οι τρεις διαφορετικοί παίκτες είναι ο Ιζάκε Σίλβα αντί του Μπονταρένκο στα χαφ και οι δυο εξτρέμ: ο Μεντόσα που παίζει φέτος στα δεξιά αντί του Νέβερτον και ο Σαντάνα που βρίσκεται τώρα στα αριστερά αντί του Άλισον, που όπως κι ο Νέβερτον είναι στον πάγκο. Αλλά ενώ όλα είναι ίδια, όλα είναι διαφορετικά. Εκείνη η Σαχτάρ έπαιζε πολύ από τα αριστερά, είχε πάντα στο μυαλό της το πως δεν θα δεχτεί γκολ, αγαπούσε την κατοχή της μπάλας. Η τωρινή είναι μια ομάδα πιο άναρχη, αλλά και πιο παραγωγική και κυρίως πιο σκληρή: με την PSV οι παίκτες της πήραν έξι κίτρινες κάρτες. Ο Τουράν ως παίκτης ήταν καλλιτέχνης. Ως προπονητής θέλει ένταση.

Με καλές επιρροές

Ο Τουράν δέχτηκε να πάει στην Σαχτάρ παρά τον πόλεμο κι αυτό τον έκανε εξαιρετικά δημοφιλή στα μάτια των οπαδών της ομάδας. Για τα τουρκικά ΜΜΕ, ο Τουράν είναι το ανερχόμενο αστέρι της τουρκικής προπονητικής. Μετά την εξαιρετική του θητεία στην Εγιούπσπορ και την άμεση κατάκτηση του πρωταθλήματος Ουκρανίας με τη Σαχτάρ δείχνει έτοιμος για μεγάλη καριέρα.

Οι Τούρκοι χαίρονται με το άκρως επιθετικό στυλ παιχνιδιού που έχουν οι ομάδες του και που βασίζεται σε μια εξαιρετικά επιθετική εφαρμογή ενός 4-3-3 με δυο δημιουργούς στη μεσαία γραμμή και τρεις κυνηγούς που συνεργάζονται χωρίς να επιστρέφουν πολύ, αλλά αλλάζοντας και θέσεις. Ο Τουράν σίγουρα έχει επηρεαστεί από τους προπονητές που είχε ως παίκτης. Ο ίδιος λέει ότι έχει κρατήσει το πάθος για την νίκη που του κόλλησε ο Ντιέγκο Σιμεόνε στην Ατλέτικο Μαδρίτης, την αγάπη για την επίθεση που μοιράστηκε με τον Λουίς Ενρίκε στην Μπαρτσελόνα, αλλά κυρίως το πόσο σημαντικό είναι να χειρίζεσαι χαρακτήρες – πράγμα που ζηλεύει στον «ποδοσφαιρικό πατέρα του» Φατίχ Τερίμ.

Που είναι αυτός που προμοτάρει την επιστροφή του στην Τουρκία και στην Εθνική. Πράγμα για το οποίο ο Τουράν ρωτήθηκε και χθες κι απάντησε διπλωματικά: «είναι τιμή το ενδιαφέρον, αλλά είμαι νέος πολύ για ομοσπονδιακός» είπε. Μόνο κακό βέβαια δεν είναι για την ΑΕΚ να έχει στο μυαλό του να πει το ναι και να είναι το αποψινό του ματς το τελευταίο με την Σαχτάρ όπως οι τουρκικές εφημερίδες γράφουν.

Νέος, δημοφιλής, φωνακλάς

Στην Ουκρανία, η πρόσληψή του στη Σαχτάρ αντιμετωπίστηκε αρχικά με σκεπτικισμό και αμφιβολίες: θεωρούσαν ότι είναι πολύ νέος για να διαδεχτεί τον Πούσιτς. Ο Τουράν τους κέρδισε όλους με την ευθύτητα του, τα αποτελέσματα του και το ταπεραμέντο του στον πάγκο. Δεν έχει κανένα πρόβλημα να αποδώσει δημοσίως ευθύνες στους παίκτες του, έχει δημιουργήσει έναν ισχυρό συναισθηματικό δέσιμο με τον κόσμο μιλώντας συχνά με θαυμασμό για την αντίσταση των Ουκρανών στους Ρώσσους, αρέσει γιατί δεν είναι σοβαροφανής (καμιά φορά παίζει και στα «διπλά» της προπόνησης) και κυρίως γιατί κοουτσάρει σαν προπονητής μπάσκετ χειρονομώντας και φωνάζοντας. Κάπως έτσι ξύπνησε την Σαχτάρ, κέρδισε το πρωτάθλημα κι έφτασε ένα βήμα από το να αγωνιστεί στον τελικό του Conference League: αποκλείστηκε με δυο ήττες από την Κρύσταλ Πάλας.

Πέρα από αυτά είναι βέβαιο ότι έχει εξελίξει τους παίκτες που αποτελούν το (πλούσιο) υλικό της ομάδας: στην πλειοψηφία τους είναι νεαροί Βραζιλιάνοι στους οποίους ο Τουράν τραβάει χαλινάρι αναγνωρίζοντας ωστόσο το ταλέντο τους. Η Σαχτάρ είναι από τις ομάδες που συνδυάζουν την πειθαρχία με την ελευθερία των παικτών στην επίθεση. Αυτά που ο Τουράν έμαθε από τον Σιμεόνε και τον Τερίμ δηλαδή. Και που παίζει για το γκολ με τρεις φουνταριστούς, όπως η Μπαρτσελόνα του Λουίς Ενρίκε κάποτε. Βέβαια ευτυχώς για την ΑΕΚ δεν λέγονται Μέσι, Νεϊμάρ και Σουάρεθ.

Μπορεί η ΑΕΚ

Η ΑΕΚ έχει παρόλα αυτά μια καλή ευκαιρία να κάνει αποτέλεσμα. Έχει διαφορετική απόδοση εντός και εκτός έδρας, αλλά έδρα αντιπάλου στην προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχει. Στο Στάνφορντ Μπριτζ οι οπαδοί της ΑΕΚ μπορεί να είναι απόψε περισσότεροι από τους Ουκρανούς και τους αδιάφορους οπαδούς της Τσέλσι που αν θέλουν μπορούν να δουν το ματς αποκτώντας εισιτήρια σε τιμή ευκαιρίας. Ο Νίκολιτς δεν θα έχει τον Βάργκα και τον Κουτέσα – η ταχύτητα του δεύτερου θα του ήταν χρήσιμη. Λογικά θα ξεκινήσει τον Ζίνι εκτός αν παίξει με ένα κυνηγό (τον Γιόβιτς) και ένα χαφ παραπάνω. Δεν το έχει κάνει ποτέ αλλά πάντα είναι μια καλή στιγμή. Και έχει παίκτες (Γκατσίνοβιτς, Βιτάλις, Καϊρίνεν κτλ) που μια χαρά μπορεί να σταθούν δίπλα στον Μάριν και στον Μάγερ που δικαίως δεν λείπουν ποτέ. Για να δούμε τι θα δούμε.