Δεν υπάρχουν κατάρες

Ο Αντώνης Καρπετόπουλος πιστεύει ότι είναι ένας φυσιολογικός άνθρωπος – δεν συμφωνούν όλοι. Αποφάσισε χρόνια πριν να πάρει αναβολή από την ωριμότητα, δηλαδή να ασχοληθεί - και επαγγελματικά - με όσα απασχολούν βασικά τους πιτσιρικάδες, δηλαδή σειρές στην τηλεόραση, ταινίες, κόμικς, αθλητικά κυρίως. Απέκτησε τους σωστούς φίλους κυρίως γιατί του άρεσε να κάνει παρέα με μεγαλύτερους και έχει τους ίδιους πάνω από 30 χρόνια πιθανότατα γιατί είναι οι μόνοι που τον ανέχονται. Μεγαλώνοντας σπούδασε, έζησε πολύ στο εξωτερικό. Πήγε στρατό κανονικά στα σύνορα και διατήρησε μια καλή σχέση με την οικογένεια του. Κείμενο με την υπογραφή του πρωτοδημοσιεύτηκε στο Φίλαθλο το 1992. Μετά από πολλές περιπέτειες μακριά στα ξένα επέστρεψε οριστικά στην Ελλάδα το 1998, δούλεψε για πολλούς, και κάποιοι, αν όχι και όλοι, τον πλήρωσαν κι έμειναν και ευχαριστημένοι από τη συνεργασία. Σήμερα εργάζεται στον Sport Fm (όπου κοντεύει να κλείσει τριάντα χρόνια), στην αθλητική εφημερίδα Sportday και στην Alter Ego. Εχει κυκλοφορήσει ένα βιβλίο με τίτλο «Δυσκολότερο από ένα μουντιάλ» και απειλεί ότι θα γράψει κι άλλο. Εχει δουλέψει σε όλα σχεδόν τα τηλεοπτικά κανάλια της χώρας, έχει παίξει σε ταινίες και σήριαλ, συνήθως αλλά όχι πάντα τον εαυτό του. Εχει τιμηθεί με το βραβείο του Ιδρύματος Μπότση το 2025- ισχύει, δεν είναι αστείο. Είχε κάποιες αισθηματικές περιπέτειες που σκόρπισαν γέλιο - ο ίδιος δεν μιλάει για αυτές, κυρίως γιατί έχει μια εξωπραγματική αντοχή στο ποτό. Δεν είναι παντρεμένος, και ελπίζει ότι δεν έχει παιδιά. Είναι βέβαιος πως έχει φύλακα Αγγελο. Πιστεύει ότι η ευτυχία βασίζεται στην ικανότητα να λες ωραία ψέματα, πρώτα από όλα στον εαυτό σου. Λένε πως έχει ταλέντο στη γκρίνια. Οταν το ακούει γκρινιάζει ότι τον αδικούν.