Καλώς τον, τον Κριστιάνο
Αν υπάρχει κάποιος που κάνει καριέρα χρόνια τώρα αντιδρώντας είναι ο Κριστιάνο.
Ο Κριστιάνο Ρονάλντο θα μπορούσε να έχει σκοράρει μόλις στο 4ο λεπτό του ματς της Πορτογαλίας με το Ουζμπεκιστάν: το γύρισμα του Νούνο Μέντεζ ήταν εξαιρετικό – δεν έφτασε στη μπάλα για λίγο. Γνωρίζοντας πως οι τηλεοπτικές κάμερες καταγράφουν κάθε του κίνηση γύρισε κι έδειξε με τα χέρια ότι του έλειψε κάτι ελάχιστο για να είναι εκεί που πρέπει. Την δεύτερη φορά στο γύρισμα του Ζοάο Κανσέλο αυτή τη φορά ήταν: το γκολ του ήρθε μόλις στο 6ο λεπτό – δεν είναι το ωραιότερο της καριέρας του αλλά είναι αυτό που έχει βάλει τις πιο πολλές φορές. Είναι ένα γκολ σέντερ φορ: αυτό που χρειάζεται είναι να είσαι εκεί την στιγμή που πρέπει. Να είσαι δηλαδή ο Ρονάλντο.
Μια από τις λίγες βεβαιότητες που είχα κατά την διάρκεια του φετινού μουντιάλ ήταν ότι ο Κριστιάνο θα έβρισκε γκολ σε αυτό το δεύτερο παιγνίδι του. Την είχα για τρεις λόγους. Ο πρώτος έχει να κάνει με την διοργάνωση: σε αυτή που παρακολουθούμε όλοι οι μεγάλοι σκόρερς έχουν βάλει την υπογραφή τους: αυτός ειδικά δεν θα μπορούσε να λείπει. Ο δεύτερος λόγος είναι όλα όσα προηγήθηκαν. Αν υπάρχει κάποιος που κάνει καριέρα χρόνια τώρα αντιδρώντας είναι ο Κριστιάνο. Πολύ συχνά τις κριτικές και την αμφισβήτηση (των ξένων κυρίως) την έχει ανάγκη: όλα αυτά του δίνουν το κίνητρο να αντιδρά σαν γεννημένος πρωταγωνιστής. Αν μετά το κακό του πρώτο ματς τον αντιμετώπιζαν όλοι με κατανόηση και συμπάθεια, λέγοντας πως είναι άξιος συγχαρητηρίων για την τεράστια προσπάθειά του να είναι χρήσιμος στην ομάδα της χώρας του σε ηλικία 41 χρόνων το δεύτερο παιγνίδι του ίσως ήταν χειρότερο από το πρώτο. Αλλά όσο τον αντιμετωπίζουμε κουνώντας του το δάχτυλο είναι βέβαιο ότι θα πεισμώνει: βλέπει τον κόσμο διαιρεμένο σε εχθρούς του και φίλους του – δηλαδή όλο δικό του. Παίζει κατά κάποιο τρόπο και για τους δυο: για να είναι περήφανοι για αυτόν όσοι τον αγαπούν και να εκτίθενται όσοι δεν τον αντέχουν. Ο τρίτος λόγος είχε να κάνει με το ίδιο το παιγνίδι των Πορτογάλων: ήμουν βέβαιος ότι θα συνέχιζαν να τον ψάχνουν και να παίζουν για αυτόν γιατί αυτό κάνουν χρόνια τώρα και δεν μπορεί ξαφνικά να αλλάξουν τρόπους. Αυτό έκαναν και χθες.
Διαβάστε επίσης
Το δικό του ρεκόρ
Κι ο Κριστιάνο μου φάνηκε προετοιμασμένος για τα γκολ του – το λέω κρίνοντας από τους πανηγυρισμούς. Στο πρώτο αφού κοιτάζοντας την κάμερα μας θυμίσει ποιος είναι, στην συνέχεια τρέχει στον πάγκο, πανηγυρίζει με τους συμπαίκτες του, είναι σαν να τους λέει πως δεν είναι κομπάρσοι στο σόου του, αλλά ότι τους έχει ανάγκη και τους ευχαριστεί. Στο δεύτερο το παλκοσένικο των πανηγυρισμών το κρατά αποκλειστικά για τον εαυτό του. Αν το πρώτο του γκολ είναι ένα εξαιρετικό τελείωμα μέσα από την μικρή περιοχή στο οποίο δείχνει την ικανότητα του να κινείται χωρίς την μπάλα και να φτάνει σε αυτή όταν όλοι την κοιτάζουν, το δεύτερο είναι σαφώς πιο όμορφο: η κάθετη κίνηση του προκαλεί την υπέροχη πάσα του Μπρούνο Φερνάντεζ και το πλασέ του στην αριστερή γωνία είναι βασανιστικό για την αντίπαλη άμυνα όσο και υπέροχο για όποιον την φάση την παρακολουθεί. Μετά ένα τερματοφύλακας με το παράξενο όνομα Αμπντουβόχιντ Νεμάτοφ που αγωνίζεται για μια κάποια Νασάφ του στερεί με τρεις επεμβάσεις του το χατ τρικ αλλά αυτό δεν τον δυσαρεστεί και ιδιαίτερα.
Έχει πλέον το δικό του μεγάλο ιστορικό ρεκόρ για να απαντήσει στους επικριτές του: είναι ο πρώτος που έχει σκοράρει σε έξι μουντιάλ στην σειρά. Στην δε συνέντευξη Τύπου, όπου εμφανίζεται για να θυμίσει ειδικά στους δημοσιογράφους ποιος είναι λέει πως τους ξέρει καλά χρόνια τώρα: «όταν κερδίζουμε γράφετε πως είμαι καταπληκτικός, όταν χάνουμε πως είμαι πλέον ένα τίποτα – σε κάθε περίπτωση είμαι ο Κριστιάνο Ρονάλντο» λέει. Και δεν δέχεται να απαντήσει σε ερωτήσεις που έχουν να κάνουν με τον Μέσι ή με το ποιος είναι ο στόχος του στο μουντιάλ: άλλωστε ο στόχος του Κριστιάνο είναι να είναι ο Κριστιάνο.
Η Πορτογαλία κερδίζει με 5-0 το Ουζμπεκιστάν του Φάμπιο Καναβάρο και προκρίνεται. Σκοράρει και ο Νούνο Μέντεζ (γιατί ο Ρονάλντο του επιτρέπει αλτρουιστικά να χτυπήσει ένα φάουλ) και ο Λεάο που θέλει πιο πολύ χρόνο συμμετοχής. Αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες το βασικό είναι ότι για λίγες μέρες θα σταματήσουν οι συζητήσεις για τον Ρονάλντο.
Διαβάστε επίσης
Η παγίδα του Κεϊρόζ
Αντίθετα δεν αποκλείεται να αρχίσουν οι συζητήσεις για την Εθνική Αγγλίας. Η ισοπαλία με την Γκάνα (0-0) με τον τρόπο που προέκυψε μπορεί εύκολα να τις πυροδοτήσει. Η Αγγλία υποφέρει για πάνω από 70 λεπτά το παιγνίδι των μαχητικών Αφρικανών που στον πάγκο τους έχουν ένα γέρο σοφό: ο Κεϊρόζ στήνει στον Τούχελ μια παγίδα από τις δικές του. Βάζει τον Αντζετέι, να κυνηγάει τον Χάρι Κέιν κι όταν αυτός βγαίνει από την περιοχή και ζητά από τον Σίμπου να μην χάσει τον Μπέλιγχαμ από τα μάτια του όταν αυτός πηγαίνει δεξιά και να τον αφήνει στον Πάρτεϊ όταν μπαίνει στην περιοχή. Κατά τα άλλα η ομάδα του είναι συμπαγής και μαχητική χωρίς να νοιάζεται ιδιαίτερα για την επίθεση: παίζει για το βαθμό της ισοπαλίας που της δίνει μια πρόκριση κι αυτόν μπορεί να τον πάρει και με ένα έντιμο 0-0.
Είναι τελικά τόσο απλό να μπλοκάρεις την Αγγλία; Αρκούν δυο προσεκτικά μαρκαρίσματα στους Κέιν και Μπέλιγχαμ για να την απονευρώσουν; Το ίδιο το ματς λέει πως το πράγμα δεν είναι έτσι ακριβώς και πολύ φοβάμαι πως κάπου εδώ μπορεί στο νησί να αρχίσουν οι συζητήσεις γιατί η Αγγλία είναι πραγματικά καλύτερη μετά τις αλλαγές του Τούχελ. Ο Ράιλι έχει μια κεφαλιά στο δοκάρι πριν ο Κέιν σουτάρει άουτ στην μεγαλύτερη ευκαιρία της βραδιάς στο 88΄. Ο Σάκα έχει δυο εξαιρετικές προσπάθειες κι έχει παίξει καλύτερα από τον Γκόρντον. Όταν βγήκε ο Αντερσον για να μπει ο Εζε και να γίνει το σχήμα πιο επιθετικό (ο Τούχελ τελειώνει το ματς με ένα 4-2-1-3 με Ράσφορντ, Σάκα, Κέιν στην επίθεση και τον Ρότζερς πίσω τους) η Αγγλία γίνεται πιο επικίνδυνη: στο τελευταίο δεκάλεπτο κάνει όσες ευκαιρίες δεν έχουμε δει στα πρώτα 70 λεπτά. Την σταματά ο τερματοφύλακας Ασάρε (ο μόνος Γκανέζος που αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Γκάνας) αλλά η ερώτηση με την οποία τελειώνει το ματς είναι από αυτές που προκαλούν συζητήσεις. Φοβήθηκε ο Τούχελ και δεν ρίσκαρε πιο νωρίς; Επαιξε κι αυτός με την βολική ισοπαλία στο μυαλό; Κι εν τέλει είναι τελικά η ομάδα έτοιμη για κάτι μεγάλο ή το καλό δεύτερο ημίχρονο κόντρα στην Κροατία οφείλεται και στο ότι οι Κροάτες είναι γεμάτοι από περήφανα γερατειά; Θα δούμε με ενδιαφέρον τις τοποθετήσεις στο νησί τις επόμενες μέρες.
Κροάτες και Κολομβιανοί
Στο μεταξύ οι Κροάτες με ένα γκολ του Μπούτιμιρ κέρδισαν τον Παναμά και έμειναν ζωντανοί στο κυνήγι της πρόκρισης: γιόρτασαν κι όποιος πρέπει τις 200 συμμετοχές του υπέροχου Μόντριτς τον οποίο αποθέωσαν. Και η Κολομβία πήρε την δική της πρόκριση κερδίζοντας στην Γκουανταλαχάρα το Κονγκό με 1-0 – σκόρερ πάλι ο Μουνιόθ. Οι Κολομβιανοί γκολ πέτυχαν τέσσερα (!) – τα δυο ακυρώθηκαν από το VAR για οφσάιντ εκατοστών και το ένα για φάουλ του Ντίαζ στο ξεκίνημα της φάσης. Είναι καλά οι Κολομβιανοί και περιμένουν τον Ρονάλντο χωρίς άγχος για να παίξουν την πρωτιά. Το κακό για αυτούς είναι ότι άγχος πλέον δεν έχει ούτε αυτός…
