Τι θα δούμε απόψε στο μουντιάλ: Παγκόσμια μέρα Ρονάλντο
Το πως βλέπουν τον Ρονάλντο οι Πορτογάλοι το καταλαβαίνεις ακόμα και από τον τρόπο που συζητάνε για αυτόν.
Πριν λίγες μέρες, όταν την ίδια βραδιά έκαναν ντεμπούτο η Εθνική Αγγλίας και η Πορτογαλία του Κριστιάνο Ρονάλντο, είχα γράψει ότι είναι οι δύο ομάδες οι οποίες για διαφορετικούς λόγους σε κάθε διοργάνωση που παίρνουν μέρος τελευταία προκαλούν τις μεγαλύτερες συζητήσεις. Από το πόσες είναι οι συζητήσεις και από το σε τι τόνους γίνονται καταλαβαίνεις και το ποια θα είναι η πορεία των ομάδων. Η Αγγλία μετά την πρεμιέρα της κόντρα στην Κροατία και την επιβλητική της νίκη με 4-2 συζητήσεις δεν προκαλεί και δεν υπάρχει καλύτερο σημάδι από αυτό ότι όλα πάνε καλά. Αντιθέτως οι συζητήσεις για τον Κριστιάνο δίνουν και παίρνουν. Κι όχι μόνο στην Πορτογαλία.
Τον συζητούν πολύ και όχι άδικα
Πριν λίγες μέρες ο Νέβες, συμπαίκτης του Κριστιάνο Ρονάλντο, έκανε μια δήλωση η οποία έχει κάτι τις το αυτονόητο. Είπε πολύ απλά ότι ο Ρονάλντο δεν βρίσκεται στην κατάσταση που βρισκόταν πριν από λίγα χρόνια. Νομίζω ότι κάνεις άνθρωπος δεν διαφωνεί με αυτού του τύπου την εκτίμηση. Αλλά αυτό έγινε λόγος για να γίνει στην Πορτογαλία ντόρος και πρωτοσέλιδα. Όχι ότι είχαμε κάποιο τύπου εθνικό διχασμό: η πλειοψηφία του κόσμου παραμένει συντριπτικά υπέρ του Ρονάλντο. Αλλά το ότι τόλμησε να πει ο Νένες ό,τι είπε έγινε είδηση κι ας είπε ο καλός αυτός ποδοσφαιριστής κάτι για το οποίο δεν υπάρχει καμία αντίρρηση.
Το πως βλέπουν τον Ρονάλντο οι Πορτογάλοι το καταλαβαίνεις ακόμα και από τον τρόπο που συζητάνε για αυτόν. Ο Σέρχιο Κριθίνας, διευθυντής εδώ και χρόνια της εφημερίδας Record αλλά και σχολιαστής στην πορτογαλική τηλεόραση, πριν λίγες μέρες απηύθυνε έκκληση στον προπονητή Ρομπέρτο Μαρτίνεθ να σταματήσει να κάνει το καλό παιδί και να πάρει επιτέλους μια απόφαση που όπως είπε «μπορεί να δυσαρεστήσει αρκετούς στην Πορτογαλία αλλά είναι απαραίτητη καθώς δουλειά ενός προπονητή είναι να παίρνει αποφάσεις που έχουν να κάνουν με το καλό της ομάδας κι όχι με τα social media. Ο Πορτογάλος δημοσιογράφος δεν ανέφερε καν το όνομα του Ρονάλντο και αυτό από μόνο του δείχνει πόσο σύνθετο είναι το πρόβλημα: πάλι καλά που δεν βγήκε το συμπέρασμά ότι το είπε για τον Νέβες!
Διαβάστε επίσης
Ενδιαφέρον έχει και ότι συνέβη με τον Φρανσίσκο Κονσεϊσάο. Πριν το παιχνίδι με το Ουζμπεκιστάν ήταν αυτός που μίλησε στους δημοσιογράφους. Αλλά αντί να μιλήσει για τον αντίπαλο της ομάδας, όλη η συνέντευξη είχε να κάνει με τον Κριστιάνο και κανένα άλλο. Ο Κονσεϊσάο είπε ότι όλοι ζουν για να δουν τον Ρονάλντο να κερδίζει το παγκόσμιο κύπελλο, είπε ότι δεν αισθάνεται υποχρεωμένος να του πασάρει την μπάλα όταν βρίσκεται στο γήπεδο αλλά αισθάνεται τρομερά περήφανος γιατί βρίσκεται μαζί του και ότι όποιος συζητά για το αν ο Κριστιάνο μπορεί να κάνει τη διαφορά είναι απλώς ανίδεος. Τον ρώτησαν επίσης αν ο Ρονάλντο θα ήταν βασικός σε περίπτωση που προπονητής της Εθνικής ήταν ο πατέρας του: ο Φρασκίσκο είπε ότι θα ήταν βασικός όποιος κι αν ήταν ο προπονητής! Όλα αυτά είναι σεβαστά καθώς είναι η γνώμη ενός πολύ καλού ποδοσφαιριστή που συμβαίνει να γνωρίζει και πολύ καλά την εθνική ομάδα της χώρας του. Αλλά αμφιβάλλω αν υπάρχει άλλη ομάδα στον κόσμο αυτή τη στιγμή που να γίνεται τέτοια συζήτηση για ποδοσφαιριστή. Και δεν ξέρω αν αυτές οι συζητήσεις θα σταματήσουν αν όπως περιμένω απόψε σκοράρει. Διότι μου μοιάζει απίθανο ο εγωιστής Κριστιάνο να μην θέλει να κλείσει στόματα: στα είκοσι και πλέον χρόνια που παίζει ποδόσφαιρο δεν κάνει άλλο από το να αντιδρά.
Κίνητρο μάλιστα, ίσως μεγαλύτερο από τους συμπατριώτες του του δίνουν και διάφοροι οι οποίοι σχολιάζουν τα παιχνίδια και δεν φοβούνται να πουν την άποψή τους. Η τοποθέτηση του Τερί Ανρί που είπε ότι στην Πορτογαλία παίζουν περισσότερο με σκοπό να βάλει γκολ ο Ρονάλντο παρά για να κερδίσουν είχε προκαλέσει αίσθηση. Ακολούθησαν όμως κι άλλες. Όπως του Κέβιν Πρινς Μπόατενγκ, που είναι σχολιαστής κι αυτός πλέον, και είπε ότι για το καλό της Πορτογαλίας ο Κριστιάνο πρέπει να αποφασίσει ότι δεν πρέπει να παίζει άλλο. Αν ο Κριστιάνο πήγε στις ΗΠΑ για να κάνει κάποια προσωπικά ρεκόρ και να διεκδικήσει το Παγκόσμιο κύπελλο, νομίζω πως πλέον όποιος τον αμφισβητεί του δίνει ένα επιπλέον κίνητρο. Από την άλλη το ματς με το Ουζμπεκιστάν του Φάμπιο Καναβάρο είναι σίγουρα και κριτήριο για την συνέχειά του στην διοργάνωση. Αν δεν τα καταφέρει κι απόψε δύσκολα ο Μαρτίνεθ θα συνεχίσει να τον στηρίζει: ας μην ξεχνάμε πως και στο Κατάρ, όταν υπήρξε και πάλι ανάλογος θόρυβος, την θέση του στην αρχική ενδεκάδα στα νοκ άουτ την έχασε.
Διαβάστε επίσης
Ο λόγος του Τούχελ
Αντίθετα από ό,τι συμβαίνει με το Ρονάλντο, στο στρατόπεδο των Άγγλων δεν υπάρχει η παραμικρή συζήτηση αυτή τη φορά. Η νίκη κόντρα στην Κροατία με τον τρόπο που ήρθε έχει δημιουργήσει συνθήκες μιας αληθινά απροσδόκητης ηρεμίας. Ο Τούχελ είναι ο μεγάλος μαέστρος, ο στρατηγός. Οι δηλώσεις του μετά το ματς με την Κροατία υπήρξαν το μοναδικό θέμα των πανίσχυρων Αγγλων σχολιαστών που εκθειάζουν την ψυχραιμία του – πολλοί λένε ότι από αυτές καταλαβαίνεις πως είναι και ο καλύτερος προπονητής του τουρνουά.
Τι είπε ο Γερμανός; Τίποτα το πραγματικά σπάνιο. Είπε ότι στο ημίχρονο του ματς δεν είπε στους παίκτες του σχεδόν τίποτα – παρά μόνο ότι θέλει να τους δει να παίζουν καλύτερα. «Καθόμουν στα αποδυτήρια σιωπηλός, δίνοντάς τους λίγο χρόνο να σκεφτούν. Μετά τους είπα να ηρεμήσουν», είπε ο 52χρονος προπονητής. «Τους είπα να προσέξουν τα νεύρα τους και τους είπα ότι έπρεπε να παίξουμε με τον δικό μας τρόπο. Θα μπορούσαμε να χάσουμε, αλλά έπρεπε να παίξουμε με τον δικό μας τρόπο. Τους είπα ότι η αντίληψή μου για την ομάδα, αυτό που έχω στο μυαλό μου αυτό τον καιρό μετά από πολλές μέρες δουλειάς, δεν θα άλλαζε εξαιτίας του αποτελέσματος όποιο κι αν ήταν. Τους είπα ότι ήθελα να είναι θαρραλέοι, συγκεντρωμένοι και να βγαίνουν άφοβα στην επίθεση. Και ότι ήθελα να είναι ενωμένοι: να παίζουν σαν φίλοι. Ήθελα να προσπαθήσουν, τουλάχιστον να προσπαθήσουν. Δεν ήταν μια μακροσκελής ομιλία, αλλά μια ενθαρρυντική προσπάθεια. Τους είπα ότι ως αρχηγός του προπονητικού επιτελείου, τους μεταφέρω την εμπιστοσύνη όλων μας, ότι δεν υπήρχε τίποτα να ανησυχούν, κι ότι χρειάζεται απλώς να προσπαθήσουν και να κερδίσουν. Δεν φώναξα, απλώς κάθισα εκεί, απέναντί τους. Και τους κοίταξα όλους».
Ψηλότερο το εμπόδιο, αλλά…
Οι δηλώσεις προκάλεσαν ντελίριο – ήταν σαν ο Τούχελ να είναι ροκ σταρ και να έβγαλε ένα νέο τραγούδι που έγινε επιτυχία. Όταν οι Αγγλοι ενθουσιάζονται με κάτι τέτοια μην τους φοβόσαστε καθόλου. Να τους φοβόσαστε όταν οι σχολιαστές τους αρχίζουν να συζητάνε για το ποια ενδεκάδα πρέπει να κατεβάσει ο προπονητής της Εθνικής τους, ποιο σύστημα είναι το καλύτερο, για το αν αδικούνται ποδοσφαιριστές, για το αν έπρεπε να παίζουν άλλοι κτλ κτλ. Η Γκάνα είναι πιο αθλητική ομάδα από την Κροατία: αυτή τη φορά το εμπόδιο θα είναι πιο δύσκολο. Αλλά η αγγλική ηρεμία, η φόρμα του Χάρι Κέιν, η σοφία του Ντέγκλαν Ράις, η όρεξη του Μπέλιγχαμ και ο μεγάλος πάγκος, όλα αυτά δηλαδή που είδαμε στην πρεμιέρα τους, δεν είναι δυνατόν να εξαφανιστούν αμέσως. Οι Αγγλοι θα είναι καλοί.
Η βραδιά έχει επίσης ένα δραματικό Κροατία – Παναμάς, με τον Μόντρις και τους υπόλοιπους να έχουν υποχρέωση νίκης κι ένα Κολομβία – Κονγκό στο οποίο θα ξαναδούμε τον Χάμες, τον Ντίαζ και τον Σουάρεζ. Δηλαδή ποδόσφαιρο…
