Ο Κριστιάνο αποκαθηλώνει τον Ρονάλντο
Δεν είναι ασέβεια προς έναν σπουδαίο να γράφει κανείς την κυνική αλήθεια. Ασέβεια είναι αυτό που κάνει ο Κριστιάνο στο δημιούργημά του.
Περιεχόμενα
Το ματς στο εντυπωσιακό NRG Stadium έχει μόλις λήξει και ο Κριστιάνο Ρονάλντο βαδίζει σκεπτικός, με το κεφάλι σκυμμένο, γνωρίζοντας πως εκατοντάδες κάμερες είναι στραμμένες πάνω του. Ανταλλάσσει ανόρεκτα κάποια συγχαρητήρια με συμπαίκτες και αντιπάλους, καθώς κατευθύνεται προς το σκοτεινό τούνελ της εξόδου. Δεν ακούει καν, τους συμπαίκτες του, οι οποίοι μαζεύονται στο κέντρο του γηπέδου για να ευχαριστήσουν τους Πορτογάλους φιλάθλους για τη συμπαράσταση. Βαδίζει μόνος και μοιάζει σαν το τούνελ να τον κατάπιε…
Όπως, άλλωστε, έκανε στη συντριπτική διάρκεια του ματς εναντίον του Κονγκό. Η πρεμιέρα της Πορτογαλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026, κάθε άλλο παρά ονειρική ήταν για εκείνον. Τι κι αν έσπασε το ρεκόρ του γηραιότερου παίκτη που ξεκινά στη βασική 11άδα; Ίσως από τα δεκάδες ρεκόρ που έχει σπάσει, αυτό να μην έπρεπε να το αγγίξει. Γιατί είναι ένα ρεκόρ που σηματοδοτεί το τέλος, όχι την αρτιότητά του κατόχου.
Την ώρα που όλοι οι συνάδελφοι αστέρες του Κριστιάνο έκαναν θόρυβο στην πρεμιέρα τους στο Μουντιάλ (Μέσι με χατ τρικ, οι Μπαπέ και Χάλαντ με δύο γκολ) η μηχανή του Πορτογάλου super star δεν έπαιρνε μπρος με τίποτε.
Αυτή η ξέπνοη εμφάνιση του Κριστιάνο θα επανέφερε και πάλι μια συζήτηση που γίνεται έπειτα από κάθε συμμετοχή της Πορτογαλίας σε μεγάλη διοργάνωση -έπειτα από το Euro του 2016 το οποίο και κατέκτησε: Είναι ο Κριστιάνο διορισμένος στην 11άδα με αμετάκλητο βούλευμα; Γιατί, κανείς προπονητής δεν τολμά να μην τον ξεκινήσει. Και όταν αυτό συμβαίνει, ρωτήστε τον Φερνάντο Σάντος να σας πει τι γίνεται!
«Τα στερνά τιμούν τα πρώτα»
Αυτό το γνωμικό του -κάποτε- σοφού λαού μας δίνει ακριβώς τον τόνο στην περίπτωση του Κριστιάνο. Ο τρόπος με τον οποίο ηλικιώνεσαι δίνει αξία -ή και απαξία, σε ό, τι έχεις πετύχει στη ζωή σου.
Ο Ρονάλντο μοιάζει με έναν τύπο αυτοκαταστροφικό, ο οποίος μανιωδώς και συστηματικώς ισοπεδώνει ό, τι ο ίδιος έχτιζε τόσα χρόνια. Και μάλιστα, με τη συνέργεια του περιβάλλοντός του και του τεχνικού επιτελείου της Εθνικής Πορτογαλίας. Γιατί θα μπορούσαν να του εξηγήσουν πως είναι καλύτερο για όλους να μην συνεχίζει να κουβαλά στους ταλαιπωρημένους ώμους του μια ευθύνη που πλέον δεν του αναλογεί… Να συμφωνούσαν σε μια φόρμουλα να αγωνίζεται ως αλλαγή -όταν οι αντίπαλοι θα έχουν κουραστεί, καμουφλάροντας έτσι τη φθορά του χρόνου.
Θα μπορούσε ως άλλος «Ελ Σιντ*» να τρομοκρατεί τους αμυντικούς, άμα τη εμφανίσει, μπαίνοντας ως αλλαγή στο 80ο λεπτό. Αντί αυτού, ο Κριστιάνο μοιάζει δέσμιος της μενταλιτέ του που σφυρηλατήθηκε με τα επιτεύγματα μιας άλλης εποχής, μιας άλλης ηλικίας. Και αυτό, μπορεί να ισχυριστεί ένας θεατρολόγος, είναι ο ορισμός της ύβρις.
Έτσι, ο Κριστιάνο μοιάζει με κλασικό ήρωα που προσπαθεί να νικήσει το ανίκητο. Σαν τον Διγενή στα Μαρμαρένια Αλώνια. Και αν ο πλανήτης θαύμασε τον τρόπο με τον οποίο το σώμα του υπάκουε το μυαλό του στα 37 και στα 38 του, τώρα όλοι γνωρίζουν πως ο Ρονάλντο ξεκίνησε έναν αγώνα εκ προοιμίου χαμένο: Αυτό εναντίον της φυσικής φθοράς που διέπει το οτιδήποτε στον πλανήτη.
Διαβάστε επίσης
Με τη φθορά αναπόφευκτη και μη έχοντας ένα πορτρέτο α λα Ντόριαν Γκρέι** στο πατάρι, ο Κριστιάνο φθίνει μουτζουρώνοντας το άλλοτε τέλειο προφίλ του.
Ο Κριστιάνο Ρονάλντο πέρασε μια ζωή χτίζοντας τον «μυθικό» Ρονάλντο, μιας μηχανής παραγωγής γκολ και τροπαίων. Στα 41 του, όμως, μοιάζει να συμβαίνει το εξής παράδοξο: ο Κριστιάνο να γίνεται ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον Ρονάλντο. Γιατί τα στερνά είναι αυτά που τιμούν τα πρώτα.
* Στο επικό φινάλε της κινηματογραφικής ταινίας «Ελ Σιντ» (1961), οι στρατιώτες του δένουν όρθιο το νεκρό σώμα του αήττητου στρατηλάτη πάνω στο άλογό του. Έτσι, όταν εμφανίζεται καβάλα στο άλογό του, στο πεδίο της μάχης, σκορπά τον πανικό στους εχθρούς, χαρίζοντας τη νίκη. Αν και κινηματογραφικά αξεπέραστη, η σκηνή αυτή ανήκει καθαρά στη σφαίρα της μυθοπλασίας.
** Ο Ντόριαν Γκρέι είναι ήρωας του μυθιστορήματος «Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι» (Όσκαρ Ουάιλντ), ένας πανέμορφος και αθώος νεαρός ευγενής στο βικτοριανό Λονδίνο. Ένας καλλιτέχνης, ο Μπάζιλ Χόλγουορντ, γοητεύεται από την ομορφιά του και του ζωγραφίζει ένα εκπληκτικό πορτρέτο.
Διαβάστε επίσης
Ο Ντόριαν εύχεται να μπορούσε να παραμείνει για πάντα νέος και όμορφος, και να γερνάει αντί γι’ αυτόν ο πίνακας. Όταν η ευχή του πραγματοποιείται, το φυσικό του πρόσωπο παραμένει αψεγάδιαστο, αλλά είναι το πρόσωπο στο πορτρέτο που παραμορφώνεται, αποτυπώνοντας τα γηρατειά και τη σαπίλα της ψυχής του. Έτσι, κρατά το πορτρέτο του κρυμμένο στη σοφίτα.
