Είδαμε δέκα λεπτά πραγματικού Γιαμάλ στο μουντιάλ

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά του μουντιάλ που βλέπουμε είναι ότι για την ώρα δεν έχει προδώσει τις προσδοκίες κανένας από τους αληθινά μεγάλους σταρ του καιρού μας: ήταν εξαιρετικοί στο ντεμπούτο τους και ο Μέσι και ο Mπαπέ, και ο Μπέλιγχαμ και ο Χάρι Κέιν – ο Κριστιάνο Ρονάλντο είναι μια ιδιαίτερη πλέον περίσταση. Από αυτό το προσκλητήριο δεν μπορούσαν να λείπουν ένας παλιός και ένας νέος, δηλαδή ο Μο Σαλάχ που οδήγησε την Αίγυπτο σε νίκη κόντρα στην Νέα Ζηλανδία και ο Γιαμάλ που πήρε από το χέρι τους Ισπανούς και έδιωξε το άγχος τους επιτρέποντάς τους να διαλύσουν την Σαουδική Αραβία του Γιώργου Δώνη. Για να το πω λίγο διαφορετικά όποιος σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο δεν έχει σούπερ σταρ έτοιμους να βγουν μπροστά έχει και προβλήματα άλυτα: είναι η ιστορία του Βελγίου, που απογοητεύει, αλλά και της Ουρουγουάης που πληρώνει απουσίες και ντεφορμαρίσματα. Αλλά ας τα πάρουμε με την σειρά.

Ξεκίνησαν και οι Ισπανοί

Ξεκινώντας στην βασική ενδεκάδα της Ισπανίας εναντίον της Σαουδικής Αραβίας, ο Γιαμάλ άνοιξε το σκορ και απλοποίησε την δουλειά των συμπαικτών του παίζοντας στα πρώτα δέκα λεπτά σαν αυτά να ήταν τα δέκα τελευταία του τελικού και να έπρεπε να τα δώσει όλα. Σε αυτά έδειξε όλο το ρεπερτόριο του: ντρίμπλες, σέντρες, ένα σουτ άουτ και βέβαια ως κερασάκι στην τούρτα ένα γκολ – το πρώτο γκολ της Ισπανίας στο τουρνουά και το πρώτο δικό του. Το βρήκε βγαίνοντας σαν κρυφός φορ στο δεύτερο δοκάρι με ένα πλασεδάκι με το δεξί – για μαγείες με το αριστερό θα υπάρξει χρόνος. Ο Γιαμάλ είχε κάνει ένα σύντομο πέρασμα στην αναμέτρηση με το Πράσινο Ακρωτήριο, δεν είναι ακόμα εντελώς έτοιμος, αλλά η Ισπανία απόλαυσε την επιστροφή του σταρ της και φάνηκε μεταμορφωμένη σε σχέση με το ντεμπούτο του. Ο Ογιαριζαμπαλ πέτυχε δύο γκολ, απαντώντας στην κατηγορία ότι η Ισπανία δεν έχει φορ αλλά και σε κάποιες επικρίσεις μετά την κακή του εμφάνιση την περασμένη Δευτέρα, και ένα αυτογκόλ της Σαουδικής Αραβίας βοήθησε τους Ισπανούς να φτάσουν στο τελικό 4-0 στο δεύτερο ημίχρονο. Ο Λουίς Ντε λα Φουέντε άλλαξε τέσσερις παίκτες σε σχέση με το πρώτο ματς (εκτός από τους Γιαμάλ, εμφάνισε στην αρχική ενδεκάδα και τους Πέδρο Πόρο, Ντάνι Όλμο και Άλεξ Μπαένα, βγάζοντας τους Γιορέντε, Φαμπιάν Ρουίθ, Φεράν Τόρες και Γκάβι) ενώ άλλαξε και τον σχηματισμό, προτιμώντας από το 4-3-3 ένα πιο λογικό 4-2-3-1 που επέτρεψε στην ομάδα του να έχει πολλά χαφ ικανά να κινούνται ανάμεσα στις γραμμές απέναντι σε μια ομάδα που ήταν κομμάτι δεδομένο ότι θα περιμένει στα τελευταία τριάντα μέτρα. Αυτό που κυρίως έδειξαν οι Ισπανοί είναι αυτό που τους έχει χαρίσει και τον τίτλο του φαβορί: αναφέρομαι στην ευκολία στο να ανοίγουν μια κλειστή άμυνα.

Ένα φεστιβάλ λαθών

Το 2-2 που έφερε το Πράσινο Ακρωτήρι με τη Ουρουγουάη δεν τους επιτρέπει βέβαια να πανηγυρίσουν μια πρόκριση από τώρα: θεωρητικά ο όμιλος είναι ανοιχτός αφού όλοι έχουν κάνει βαθμούς. Ωστόσο είναι φανερό ότι αν η Ισπανία συνεχίσει από εκεί που σταμάτησε χθες δεν θα έχει σοβαρά προβλήματα με την Ουρουγουάη του Μπιέλσα που αν στο πρώτο ματς κόντρα στη Σαουδική Αραβία είχε προβλήματα στην επίθεση, χθες είχε σοβαρά προβλήματα στην άμυνα. Ο Μπιέλσα ήθελε αυτή την φορά πρέσινγκ ψηλά και κατοχή μπάλας αλλά εξαιρουμένων μερικών προσπαθειών του Βαλβέρδε με σουτ από μακριά η Ουρουγουάη δεν δημιούργησε κινδύνους και βρέθηκε να χάνει με 0-1 στο 21΄ όταν ο Πίνια βρήκε ένα γκολ από τα σπάνια – το πρώτο νομίζω με χτύπημα φάουλ σε αυτό το μουντιάλ.

Για να ισοφαρίσει η Ουρουγουάη χρειάστηκαν ένα σωρό συμπτώσεις. Υπήρξε ένας μυϊκός τραυματισμός του Αρκάνχο, ενός μέσου που αγωνίζεται στην πορτογαλική Λίγκα με την Τοντέλα. Ο Νορβηγός διαιτητής Έσκας δεν διέκοψε τον αγώνα και ο Βαλβέρδε εκμεταλλεύτηκε την κατάσταση για να κάνει μια σέντρα: ο Σίντνι Καμπράλ έστειλε άθελά του την μπάλα στο δοκάρι κι αυτή τυχαία κατέληξε στον Αραούχο, ο οποίος σκόραρε όπως και εναντίον της Σαουδικής Αραβίας αυτή τη φορά με κεφαλιά ψαράκι. Ο κόουτς Μπουμπίστα καθυστέρησε την αλλαγή του τραυματία Αρκάνχο και η Ουρουγουάη το εκμεταλλεύτηκε: ένας εξαιρετικό συνδυασμό μεταξύ των Ουγκάρτε, Αραούχο και Κανόμπιο στο τελευταίο λεπτό των καθυστερήσεων του πρώτου ημιχρόνου έφερε το 2-1 – ο Μπιέλσα πανηγύρισε την απόφαση του να ξεκινήσει τον εξτρέμ της Φλουμινένσε, αντί του απογοητευτικού Ντάργουιν Νούνιες που είδαμε στον πρώτο αγώνα. Το Πράσινο Ακρωτήριο παραπονέθηκε για έλλειψη fair play, αλλά το λάθος το έκανε ο προπονητής του. Ωστόσο ένα άλλο λάθος διαμόρφωσε το τελικό αποτέλεσμα: το έκαναν στο 61΄ ο Ολιβέρα και ο Μουσιάλα – ο πρώτος γύρισε την μπάλα στα τυφλά, ο δεύτερος βγήκε βόλτα αφήνοντας την εστία κι ο Ελιο που μόλις είχε μπει στο ματς ισοφάρισε. Και το Πράσινο Ακρωτήρι ζει το παραμύθι του.

Ο τρόμος των Βέλγων

Αντίθετα το Βέλγιο ζει ένα τρόμο. Μετά την ισοπαλία με την Αίγυπτο, μια δεύτερη ισοπαλία αυτή τη φορά με το Ιράκ περιπλέκει τα πράγματα. Υπάρχει πάντα η δυνατότητα νίκης πρόκρισης με την Νέα Ζηλανδία, αλλά το θέμα είναι ότι για την ώρα δεν υπάρχει σοβαρή επιθετική απόδοση. Ο Λουκάκου επιλέχτηκε για βασικός αφού έσωσε τον βαθμό στο ματς με τους Αιγύπτιους αλλά αυτή την φορά ήταν κάτω από τα στάνταρ του – το ίδιο και ο Ντε Μπρόιν, παρά τα μαγικά κοντρόλ του: οι δυο συνεχίζουν στα αμερικάνικα γήπεδα την απογοητευτική σεζόν τους. Λίγα είδαμε κι από τους Σαλεμάκερς και Τροσάρ, ενώ από την πλευρά του Ιράν υπάρχει αληθινό πατριωτικό πάθος. Οι Αμερικανοί ταλαιπωρούν τους Ιρακινούς με διάφορους τρόπους δυσκολεύοντας την διαμονή και τα ταξίδια τους αλλά αυτοί δεν το βάζουν κάτω: χθες παίζοντας και για μισή ώρα με παίκτη παραπάνω μετά την αποβολή του Νγκόι θα πρεπε να ρισκάρουν κάτι για να κερδίσουν αλλά δεν το έκαναν. Είχαν πολύ καλύτερη απόδοση στο πρώτο ημίχρονο όταν και ακυρώθηκε ένα γκολ του Ταρέμι από το VAR – οφσάιντ υπήρχε, αλλά η κομπίνα που έφερε το γκολ ήταν εξαιρετική. Στον όμιλο θα γίνει χαμός καθώς θεωρητικά ακόμα και οι Νεοζηλανδοί έχουν ελπίδες. Χθες προηγήθηκαν στο ματς με την Αίγυπτο, αλλά ο Σαλάχ στο last dance του σε παγκόσμιο κύπελλο είχε άλλα σχέδια. Ένα δικό του γκολ στο 62΄ γύρισε το ματς. Κι έδωσε στην Αίγυπτο μια προσωρινή πρωτιά στον όμιλο που μοιάζει πολύ με πρόκριση.