Το χαμένο φεστιβάλ της τοξικότητας

Μεγάλωσαν οι πιθανότητες του Ολυμπιακού να κατακτήσει την Ευρωλίγκα μετά τον αποκλεισμό του ΠΑΟ; Σαφώς και μεγάλωσαν. Όχι γιατί αν είχε προκριθεί ο ΠΑΟ θα κέρδιζε και την διοργάνωση: κανείς δεν μπορεί να το πει αυτό. Αλλά γιατί ο αποκλεισμός του Παναθηναϊκού επιτρέπει στον Γιώργο Μπαρτζώκα -και στον Ολυμπιακό γενικότερα- να συγκεντρωθεί στην δουλειά. Και η δουλειά του στο Final 4 της Αθήνας είναι να παίξει το μπάσκετ που ξέρει. Και το οποίο φέτος περισσότερο ίσως από κάθε άλλη φορά απαιτεί το μυαλό όλων να είναι στο παιγνίδι και μόνο σε αυτό.

Λάθος η ανάθεση

Τώρα που ο Παναθηναϊκός αποκλείστηκε θέλω να επισημάνω κάτι: ότι η Ευρωλίγκα έκανε μια τεράστια κουταμάρα που έδωσε το Final 4 της διοργάνωσης στον Παναθηναϊκό και στην Αθήνα. Δεν είναι η πρώτη φορά που πάρθηκε μια τέτοια απόφαση – να φιλοξενηθεί δηλαδή το Final 4 στο γήπεδο μιας ομάδας που συμμετέχει στην διοργάνωση και που έχει και πιθανότητες την διοργάνωση να την κερδίσει. Το έχουμε δει πολλές φορές και το έχουμε δει και πρόσφατα. H Μπαρτσελόνα το 2003, η Μακάμπι το 2004, ο ΠΑΟ το 2007, η Φενέρ το 2017 υπήρξαν επί της ουσίας διοργανώτριες του Final 4 κι όταν το διοργάνωσαν το κέρδισαν κιόλας. Επίσης όταν το Final 4 δόθηκε στο Βελιγράδι ή στο Κάουνας κανείς δεν απέκλειε την πιθανότητα να βρεθούν στο Βελιγράδι η Παρτιζάν ή ο Ερυθρός Αστέρας και στο Κάουνας η Ζαλγκίρις. Αλλά αν αυτές οι αναθέσεις ήταν συζητήσιμες, η εφετινή ήταν εντελώς λάθος. Γιατί εκτός από τον ΠΑΟ που ήταν διεκδικητής, διεκδικητής είναι και ο Ολυμπιακός. Και η διοργανωτική δυσκολία θα ήταν τεράστια αν έφταναν και οι δυο σε αυτό: καμία πόλη δεν πρέπει να ζήσει μια τριήμερη αναστάτωση για την φιλοξενία μιας διοργάνωσης στην οποία μπορεί να έχουνε εμφύλιο πόλεμο. Όταν μάλιστα υπάρχουν σε όλη την Ευρώπη (κι όχι μόνο) γήπεδα και πόλεις για να την φιλοξενήσουν. Πέραν όλων των άλλων η ίδια η ανάθεση δημιουργεί κι ένα πλήθος από σενάρια συνωμοσίας, που μπορεί να ακούγονται κατά την διάρκεια της σεζόν, τα οποία είναι μεν γελοιότητες πλην όμως δεν χρειάζονται.

Διαγωνισμός καφρίλας

Ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη Μιχάλης Χρυσοχοϊδης και οι συνεργάτες του πρέπει να ανακουφίστηκαν μετά τον αποκλεισμό του ΠΑΟ – κακά τα ψέματα. Σε ένα πρώτο επιχειρησιακό σχέδιο που είχε κυκλοφορήσει είχε γίνει γνωστό ότι η αστυνομία θα μεθόδευε ένα νέο μοίρασμα των εισιτηρίων: αυτοί που τα έχουν ήδη αποκτήσει θα διαπίστωναν πως δεν μπορούν να καθίσουν στις θέσεις τους, αφού η αστυνομία ήθελε μακριά και αντικριστά τους οπαδούς των δύο ελληνικών ομάδων. Αυτό φυσικά θα αποτελούσε μάλλον την μικρότερη αναστάτωση. Αδυνατώ ειλικρινά να φανταστώ το πως θα πήγαινε και θα έφευγε από το γήπεδο όλος αυτός ο κόσμος χωρίς οι γύρω περιοχές του ΟΑΚΑ να γίνουν πεδίο μάχης. Όχι ότι τώρα δεν υπάρχει αυτός ο κίνδυνος. Αλλά με λίγη κινητοποίηση της αστυνομίας ως προς την φύλαξη των διαδρομών κάπως το πράγμα θα τσουλήσει. Σε περίπτωση παρουσίας των οπαδών και των δύο στο κλειστό του ΟΑΚΑ δεν ξέρω τι θα συνέβαινε. Η μάλλον ξέρω κάτι που είναι απολύτως βέβαιο: πλησιάζοντας στην έναρξη της διοργάνωσης η ένταση θα ξεπερνούσε οτιδήποτε έχουμε ζήσει μέχρι τώρα. Θα έβαζαν το χέρι τους και τα κανάλια που άλλο που δεν θέλουν. Θα υπήρχε διαγωνισμός καφρίλας στα Social Media. Θα ήταν αδύνατο να ασχοληθούν οι ίδιες οι ομάδες πρώτα από όλα με το μπάσκετ. Μιλάμε για μια χώρα που πέρυσι σταμάτησαν οι τελικοί της Α1 για να πάνε οι πρόεδροι των ομάδων σε συνάντηση με τον Υφυπουργό Αθλητισμού για να συμφωνήσουν πράγματα που παντού, αλλά όχι εδώ, είναι αυτονόητα.

Μίσος και μόνο μίσος

Σε μια τέτοια κατάσταση έντασης, τοξικότητας, ακραίων συμπεριφορών από όσους χαίρονται να είναι στην επικαιρότητα για οτιδήποτε άλλο εκτός από το ίδιο το παιγνίδι, θα παρακολουθούσαμε μια διοργάνωση που το μπάσκετ θα ήταν το λιγότερο σημαντικό. Θα αναρωτιόμασταν πως αυτή η διοργάνωση θα αρχίσει και πως θα τελειώσει. Θα ζούσαμε τρεις μέρες που, ενώ θα έπρεπε να είναι μέρες γιορτής, θα ήταν απλά μέρες φόβου για τα χειρότερα. Θα υπήρχε η μεγαλύτερη παραγωγή διαδικτυακής βίας στην ιστορία του κόσμου – κι ο Θεός θα έπρεπε να βάλει το χέρι του για να μην είχαμε και βία πραγματική: δύσκολα θα το έκανε γιατί κι αυτός μας έχει βαρεθεί. Σε περίπτωση παρεκτροπών θα ξεκινούσε μετά ένας δεύτερος γύρος αντιπαραθέσεων που δεν ξέρω πόσο θα κρατούσε. Όχι δεν με νοιάζει το ρεζιλίκι της χώρας: αν μια χώρα δεν μπορεί να διοργανώσει ένα Final 4 καλά να πάθει και να γίνει ρεζίλι. Αλλά όλα τα άλλα ομολογώ πως πλέον δεν τα αντέχω: απορώ μάλιστα με την όρεξη ανθρώπων μεγαλύτερων από 20 χρονών να τσακώνονται. Αλλά υπάρχουν και είναι χιλιάδες. Και θα ήταν αδύνατο να ελεγχεί το μίσος τους. Θρέφονται νομίζεις από αυτό.

Ποτέ δεν ξέρεις

Σε ένα τέτοιο σκηνικό θα ήταν δύσκολο για τον Ολυμπιακό που θέλει να παίζει μπάσκετ να το κάνει όσο καλύτερα μπορεί – όπως δηλαδή πρέπει να κάνει για να κερδίσει την διοργάνωση. Τα νεύρα του Μπαρτζώκα θα ήταν πάλι απερίγραπτα – θυμηθείτε τι έγινε πέρυσι στο Ντουμπάι. Δεν είναι απλό για καμία ομάδα να αντέξει μια τέτοια ένταση κι επειδή ο Ολυμπιακός θα ήταν και φιλοξενούμενος θα ήταν και πιο δύσκολη η αντιμετώπιση της αποστολής: ο ΠΑΟ θα έπαιζε με την πίεση που γεννά η υποχρέωση της κατάκτησης της κούπας στην έδρα σου (αυτή την κουβαλούσε φέτος από την αρχή και εν μέρει τον κατέστρεψε) και ο Ολυμπιακός θα έπαιζε με την υποχρέωση να κερδίσει για να μην κατηγορηθεί από τον κόσμο του για προδοσία ή για κάτι άλλο ανάλογο. Το μπάσκετ θα είχε πάει στην άκρη: θα μιλούσαν όλοι για πολέμους, μάχες, ιερές υποσχέσεις και άλλες τέτοιες κουταμάρες. Ευτυχώς το φολκλόρ της οπαδίλας μάλλον το γλυτώσαμε.

Δεν θα είναι απλή η διοργάνωση και τώρα. Σαφώς και ο Ολυμπιακός θα έχει τα άγχη του. Σίγουρα το βασικό ζητούμενο θα είναι και φέτος να έχει καθαρό μυαλό, προσήλωση, ενέργεια. Αλλά για να κερδίσει μια διοργάνωση. Όχι για να γυρίσει νικητής από ένα πεδίο μάχης.

Θα τα καταφέρει; Θα το δούμε. Αλλά τουλάχιστον θα πάρει μέρος σε μια διοργάνωση και όχι σε ένα φεστιβάλ τοξικότητας. Στο δρόμο για το ΟΑΚΑ θα ανεβεί στα χιτ παρέιντ η Λιόλιου και «το σπίτι που νοικιάστηκε» και μετά θα αρχίσουν τα παιγνίδια. Κι ο καλύτερος, ο πιο ψύχραιμος, ο πιο ικανός στην διαχείριση του στρες κι αυτός που έχει τους παίκτες του δυο βράδια σε καλύτερη κατάσταση θα κερδίσει. Και η Ευρωλίγκα πρέπει να προσέξει σε ποιόν θα δώσει το επόμενο Final 4. Και να έχει ένα και μόνο κριτήριο: να διεξαχθεί αυτό ως κανονική γιορτή χωρίς καμία πιθανότητα να υπάρξουν οι συνθήκες χάους που στην Αθήνα μάλλον φέτος γλυτώσαμε. Μάλλον λέω, γιατί ποτέ δεν ξέρεις…