Το «παιγνίδι με παιγνίδι» του Μάρκο Νίκολιτς
Το μυστικό της επιτυχίας.
Περιεχόμενα
Θυμάμαι το περασμένο καλοκαίρι όταν είχε έρθει ο Μάρκο Νίκολιτς στην συνέντευξη Τύπου της παρουσίασής του τον είχαν ρωτήσει τι θέλει να κάνει με την ΑΕΚ. «Να δουλέψω όπως ξέρω και πηγαίνοντας παιγνίδι με το παιγνίδι» είχε πει. Είχε επαναλάβει δυο φορές, χωρίς μάλιστα να του γίνει η σχετική ερώτηση, πως τον ενδιέφεραν πρώτα από όλα τα προκριματικά των ευρωπαϊκών διοργανώσεων, στα οποία η ΑΕΚ είχε τότε την υποχρέωση να πάρει μέρος και ότι με το πρωτάθλημα θα ασχολούταν αργότερα, αλλά και ότι σε αυτό η προσέγγιση θα ήταν ίδια «παιγνίδι με παιγνίδι». Οι παρόντες στη συνέντευξη Τύπου είχαν τονίζει την βεβαιότητα του πως θα η ΑΕΚ θα αρχίσει την σεζόν λίγο δύσκολα αλλά μετά τον Οκτώβριο θα «λυθεί». Είναι αλήθεια ότι αυτό έγινε. Αλλά το μυστικό ήταν εκείνη η εξαγγελία ότι ο ίδιος θα ασχολείται με κάθε παιγνίδι. Αυτό υπήρξε το μυστικό της επιτυχίας του.
Η προφητεία του καλοκαιριού
Δεν ξέρω πόσοι θυμόσαστε πως ξεκίνησε η σεζόν της ΑΕΚ. Τον περασμένο Ιούλιο, λίγο πριν το ματς με την Μπερσεβά στην Νέα Φιλαδέλφεια, που δεν ήταν καθόλου απλό αν και η ομάδα από το Ισραήλ δεν είχε έδρα, η κατάσταση στην ΑΕΚ έμοιαζε κομμάτι περίπλοκη. Στην ΑΕΚ, περισσότερο και από τις αφίξεις παικτών, συζητιούνταν οι αποφάσεις του Χαβιέ Ριμπάλτα (κυρίως): στην εσωτερική της ιεραρχία ο τεχνικός διευθυντής ήταν πολύ πιο ψηλά από τον προπονητή. Αυτός ήταν που αποφάσισε να μείνουν στην άκρη κάποιοι παίκτες που την προηγούμενη σεζόν είχαν αγωνιστεί αρκετά – κάποιοι ήταν και μεγάλες μεταγραφές της νέας διοίκησης. Ο Λαμέλα βρίσκονταν σε διαπραγματεύσεις για να λύσει το συμβόλαιό του – δεν ήταν απλές καθώς έχει προπληρωθεί μέρος της εφετινής σεζόν. Ο Μαρσιάλ έψαχνε ομάδα. Ο Μίτογλου είχε αδρανοποιηθεί γιατί δεν είχε δεχτεί την πρόταση ανανέωσης. Ο Σιμάνσκι στα φιλικά δεν ικανοποιούσε τον Νίκολιτς – παράξενο, αν όχι και ανεξήγητο. Το ίδιο είχε συμβεί και με τον Φερνάντεζ, ενώ ο Ελίασον δεν είχε δηλωθεί στην ευρωπαϊκή λίστα γιατί είχε ζητήσει πάλι να φύγει. Η ΑΕΚ δεν έμοιαζε να ανησυχεί με όλα αυτά, αλλά πολλοί – και οπαδοί της – έβλεπαν μεγάλη σύγχυση. Ο Νίκολιτς όμως είχε στο μυαλό του ένα σχέδιο. Πως θα βασίσει την ομάδα σε παίκτες που είχαν γίνει πρωταθλητές τρία χρόνια πριν. Πόνταρε αμέσως στους παλιούς και σε όσους βρήκε: στον Στρακόσια, στον Μουκουντί, στον Ρότα, στον Πήλιο, στον Μάνταλο, στον Πινέδα, στον Περέιρα, στον Γκατσίνοβιτς, στον Ζίνι, φυσικά στον Κοϊτά που αποδείχτηκε ο παίκτης του. Δεν είναι τυχαίο ότι στην πορεία δεν έχασε κανένα ματς. Και ότι χρησιμοποιήθηκε και σε διαφορετικούς ρόλους.
Διαβάστε περισσότερα στο karpetshow.gr
