Η ιστορία του πρώτου ελληνικού αμαξιού έχει δάκρυα, ιδρώτα, γραφειοκρατία και γυναικεία χέρια
Η Στέλλα και ο Παύλος Κεραμπός, πίσω από το Keraboss Super K, διηγούνται την ιστορία ενός ονείρου που χρειάστηκε επιμονή, αγάπη και χιλιάδες ώρες δουλειάς για να αποκτήσει πινακίδες. Και συναρμολογείται αποκλειστικά από γυναικεία χέρια.
Περιεχόμενα
Τη Στέλλα την είδα στο TikTok και με συνεπήρε ο τρόπος της. Στα βίντεο της παρουσιάζει το πρώτο αυτοκίνητο ελληνικής κατασκευής, πίσω από το οποίο βρίσκονται η ίδια και ο άντρας της, και λέει πόσο δύσκολο ήταν να το βγάλουν στην αγορά. Όταν πήγα να τους βρω, επιβεβαίωσα την αίσθηση μου. Καταρχάς, μπήκα σ’ ένα συνεργείο που όλοι του οι τοίχοι ήταν καλυμμένοι με πίνακες. «Ο Παύλος ζωγραφίζει», μου εξήγησε η Στέλλα βλέποντάς με να κοιτάω έκπληκτη γιατί, είναι αλήθεια, δεν έχω ξαναμπεί σε συνεργείο-γκαλερί. Κάτω από τους πίνακες, τα αυτοκίνητά τους, τζιποειδή και ιδιαίτερα, με έκαναν να σκέφτομαι βόλτες σε νησιά, road trips και Κυριακές όπου μετράω χιλιόμετρα έχοντας πλάι μου την Αθηναϊκή ακτογραμμή.
Αυτοί οι δύο είναι περίπτωση, σκέφτηκα ενώ μου ετοίμαζαν καφέ για να τους πάρω συνέντευξη.
Πίσω από το αυτοκίνητο, ένα love story
Ο Παύλος και η Στέλλα γνωρίστηκαν πριν από 28 χρόνια, «μια ωραία Πρωτομαγιά στο Ναύπλιο και ήταν όλα σημαδιακά», όπως λέει η Στέλλα, που τότε ήταν μόλις είκοσι ετών. Ο Παύλος ασχολούνταν ήδη με τα αυτοκίνητα, είχε το μεγαλύτερο κατασκευαστικό πορτφόλιο και είχε πάντα τα πιο ιδιαίτερα αμάξια στην κατοχή του. Του είχε πάρει ο πατέρας του ένα αμάξι από 16 χρονών και έτρεχε σε αγώνες από το 1966. Γεννήθηκε, όπως λέει, με το τιμόνι στα χέρια.
Η Στέλλα ονειρευόταν από μικρή να έχει ένα Mini Cooper, από εκείνα τα παλιά, τα κλασικά και όταν γνώρισε τον Παύλο, της έδωσε ένα κάμπριο μίνι που είχε κατασκευάσει. «Όλα στη ζωή είναι προδιαγεγραμμένα», μου λέει και γελάει. Οι σπουδές της είναι στα οικονομικά και την ιστορία τέχνης, δεν είχε καμία σχέση με τα αμάξια, δεν οδηγούσε καλά-καλά, μέχρι που βρέθηκε δίπλα του.
Οδύσσεια με φόντο νόμους και υπουργεία
Κάποιος φίλος κάποτε είπε στον Παύλο ότι, μετά από τόσες κατασκευές που έχει κάνει, θα έπρεπε να κατασκευάσει και το δικό του αμάξι. Παρόλο που αρχικά αποπήρε τον φίλο του, γιατί ήξερε ότι το κράτος δεν έχει το πλαίσιο για κατασκευή αμαξιών, αποφάσισε ότι τελικά θα το προσπαθήσει.
Η κατασκευή του ελληνικού αμαξιού τους ξεκίνησε το 2008: «Όταν φτιάξαμε το αυτοκίνητο και πήρε μπροστά, τρελαθήκαμε. Ήταν η πιο ωραία στιγμή της ζωής μας. Μετά είπαμε, να δούμε τώρα πώς θα το βγάλουμε στον δρόμο, πώς θα πωλείται. Εκεί άρχισε το πάρτι», θυμάται η Στέλλα.
Ένα αμάξι, για να βγει στην αγορά και στους δρόμους, πρέπει να ταξινομείται και να παίρνει νούμερα: «Την πρώτη φορά που πήγαμε στο Υπουργείο, πήγαμε με μεγάλη χαρά. Το είδαν, τους άρεσε, και μετά μας είπαν: δεν υπάρχει νομοθεσία. Εκείνη τη στιγμή νιώθεις τα όνειρά σου να γκρεμίζονται. Αλλά είναι και θέμα χαρακτήρα και οράματος να συνεχίσεις την προσπάθεια».
Η Στέλλα και ο Παύλος μπήκαν σε έναν αγώνα αλληλογραφίας και ανταλλαγής μηνυμάτων με δημόσιους φορείς. Αυτό το πάρε-δώσε τράβηξε οκτώ χρόνια: «Φαντάζεστε τι επένδυση έχουμε κάνει εμείς; Οικονομική και ψυχολογική; Τη ζωή μας έχουμε δώσει», λέει η Στέλλα. Σε μια ύστατη προσπάθεια, πήραν τη φωτογραφία του αμαξιού τους και πήγαν στον ίδιο τον υπουργό φορολογικής πολιτικής τότε. Του είπαν: «Αυτό είναι δικό μας». Τους ρώτησε ποιο πρόβλημα υπάρχει και οι σύμβουλοί του εκεί τού εξήγησαν ότι δεν υπάρχει φορολογική ρύθμιση. Εκείνος έδωσε εντολή να ξεκινήσει η αλλαγή στο πλαίσιο και τον Δεκέμβρη του 2021 βγήκε η νομοθεσία. Έτσι κατάφεραν να ταξινομήσουν τα πρώτα τους αυτοκίνητα και να κάνουν τις πρώτες πωλήσεις.
Το να συνεχίσουν την παραγωγή, όμως, δεν ήταν εύκολο. Έπρεπε να ανασυγκροτήσουν ξανά τις δυνάμεις και τους πόρους τους, καθώς τα αυτοκίνητα αυτά είναι χειροποίητα, μικρής παραγωγής και δεν είναι απλό πράγμα να έχεις μια ροή στην παραγωγή τους: «Η Κίνα βγάζει κάθε 60 δευτερόλεπτα ένα αυτοκίνητο. Εμείς, για να κατασκευάσουμε το επόμενο, πρέπει να πουλήσουμε το προηγούμενο», λέει η Στέλλα, επισημαίνοντας ότι ούτε ΕΣΠΑ υπάρχει γι’ αυτά ούτε κρατική επιδότηση.
Είχαν την τύχη, όμως, να έχουν καλούς συνεργάτες που τους βοήθησαν ώστε να στήσουν έναν μικρό μηχανισμό παραγωγής: «Είναι πολύ σημαντικό το ότι κάποια στιγμή στην πορεία του ταξιδιού σου βλέπεις ότι ο αλτρουισμός υπάρχει στον κόσμο. Δικοί μας άνθρωποι βάλανε τις δικές τους δυνάμεις, την τεχνική τους, τη δουλειά τους. Στην Ελλάδα έχουμε πάρα πολύ ικανούς ανθρώπους», αναφέρει η Στέλλα.
Πώς ορίζουμε την ελληνική κατασκευή σ’ ένα αμάξι;
Όπως μου εξηγούν, ο κατασκευαστής ορίζεται από το σασί του. Τα μηχανικά μέρη, ο κινητήρας δηλαδή, προέρχονται από μεγάλες αυτοκινητοβιομηχανίες με τις οποίες συνεργάζονται, κάτι που ισχύει για όλες τις μάρκες. Για την κατασκευή του, όμως, δουλεύουν πάρα πολλές αμιγώς ελληνικές εταιρείες και το 90% του αυτοκινήτου έχει ελληνική υπογραφή. Ως προς τα χαρακτηριστικά του, είναι αυτόματο, εξαιρετικά σταθερό και άκαμπτο, κάτι που χαρακτηρίζει την προσεγμένη κατασκευή του. Το αμάξωμά του είναι πολυεστερικό, ένα υλικό που χρησιμοποιείται και στα σκάφη, ενώ το σασί του είναι γαλβανιζέ. Πρόκειται για δύο υλικά που δεν σκουριάζουν και δεν σαπίζουν. Αυτό το καθιστά μακροβιότατο και υπερανθεκτικό, ειδικά σε χρήση σε μέρη όπως τα νησιά για παράδειγμα.
Αυτό το υλικό, όμως, ο πολυεστέρας, δεν ενδείκνυται σε μαζική παραγωγή. Όπως μου εξηγούν, για να γίνει ένα αμάξωμα όπως του αμαξιού τους, θέλει πολύ χρόνο να στεγνώσει. Οι ίδιοι πάντως έχουν καταφέρει να φτάσουν σε έναν γρήγορο, για τα δεδομένα μιας χειροποίητης κατασκευής, χρόνο ολοκλήρωσης του αμαξώματος. Εκείνο που τους καθυστερεί και πάλι είναι το κράτος, που δεν διευκολύνει τη γρήγορη παράδοση του αυτοκινήτου στους αγοραστές.
Γιατί αυτό το αμάξι και όχι ένα άλλο;
Ο Παύλος σχεδίασε το αμάξι και, όπως σημειώνει, το κίνητρό του ήταν καθαρά θέμα αισθητικής και έμπνευσης: «Και η ζωγραφική και τα αυτοκίνητά μου θέλω να μη θυμίζουν κάτι, να είναι ιδιαίτερα. Ήθελα πάντα όλα μου τα πράγματα να είναι μοναδικά».
Τους ρωτάω γιατί δεν σχεδίασαν ένα αμάξι πόλης.
«Κάναμε αυτό που μας αρέσει», απαντούν. «Την ανάγκη για αμάξια πόλης υπάρχουν εκατοντάδες μοντέλα για να την καλύψουν. Η σκέψη ήταν ότι έπρεπε να είναι εντελώς διαφορετικό, να έχει τη δική του ταυτότητα. Σε χίλια αυτοκίνητα να ξεχωρίζει», λέει η Στέλλα.
Πράγματι, το αμάξι τους, αν περάσει μπροστά σου, το δείχνεις με το δάχτυλο και το φωτογραφίζεις. Η ιδιαιτερότητά του ήταν αυτή που τού έδωσε και εμπορική εφαρμογή, ιδιαίτερα στο κομμάτι του τουρισμού: «Όταν βλέπεις το αμάξι, σκέφτεσαι εξοχή, νησί, βουνό, θάλασσα, χωματόδρομο. Είναι ένα αμάξι στο οποίο ο τουρισμός μπορεί να επενδύσει. Και είμαστε περήφανοι που έχει δώσει εισόδημα σε εταιρείες, έρχονται οι ξένοι και θέλουν να οδηγήσουν το Greek Car», σημειώνει η Στέλλα.
Πλέον τους ζητάνε αυτοκίνητα από όλο τον κόσμο, μέχρι κι από την Αυστραλία, ενώ πολλοί ομογενείς είναι πελάτες τους. Μου λένε ότι έχουν πελάτη έναν Αμερικανό, μουσικό παραγωγό στο Hollywood: «Ήρθε ξαφνικά μέσα στην οθόνη του υπολογιστή μου, μας έστειλε μήνυμα, το αγόρασε από την Αμερική και ήρθε να το παραλάβει. “I’m in love with this car”, μας είπε». Μια μέρα μάλιστα τους πήραν από τη Μεγάλη Βρετανία και ζήτησαν το αμάξι για έναν επισκέπτη του ξενοδοχείου. Ήθελε αυτό το συγκεκριμένο αμάξι για να πάει βόλτα στην Αθηναϊκή Ριβιέρα.
«Από πού είναι ο επισκέπτης;» ρώτησε η Στέλλα.
«Από το Μπάκινχαμ», της απάντησαν.
Συναρμολόγηση γένους θηλυκού
Με τεράστια έκπληξη διαπιστώνω ότι τη συναρμολόγηση των αυτοκινήτων την κάνει η Στέλλα και μόνο η Στέλλα. Το είχα υποψιαστεί βλέποντας τα χέρια της, αλλά δεν περίμενα να μου πει ότι το συναρμολογεί από την αρχή μέχρι το τέλος. Και όμως, όλη μέρα συναρμολογεί το αμάξωμα με πάθος και αφοσίωση. Η ίδια το αποκαλεί εμμονή: «Δεν με ενδιαφέρει κάτι άλλο, μόνο αυτό. Ξέρετε τι είναι, όταν μετά από όλα αυτά τα χρόνια μπαίνω στο αυτοκίνητο, κάπου είμαι, και λέω “Θεέ μου, ευχαριστώ πολύ”; Είναι σαν εκείνη την πρώτη μέρα που βάλαμε το κλειδί και πήρε μπρος».
Βλέποντάς τους μαζί, διαπιστώνω πόσο πολύ αλληλοσυμπληρώνονται.
«Αν δεν ήταν η Στέλλα, δεν θα προχωρούσε όλο αυτό», ομολογεί ο Παύλος. «Τώρα έχει φτάσει να συναρμολογεί. Εκεί που δεν είχε ιδέα, ξαφνικά έγινε ειδικός, έρχονται μηχανικοί 40 και 50 ετών και τη ρωτάνε τι πρέπει να κάνουν».
Αυτό που ονειρεύονται τώρα είναι κάποια στιγμή το αμάξι τους να ανοίξει τα φτερά του και να πάει έξω: «Δεν σχεδιάσαμε ένα αμάξι για να σώσουμε την Ελλάδα, σχεδιάσαμε ένα αμάξι που θα κάνει υπερήφανη την Ελλάδα. Και θέλαμε να δώσουμε και μια απάντηση στους ξένους, που ρωτούσαν τι αυτοκίνητα κατασκευάζετε στην Ελλάδα, και απαντούσαμε: κανένα» αναφέρει η Στέλλα.
«Για την Ελλάδα ρε γαμώτο το κάναμε, όπως είπε και η Βούλα Πατουλίδου», προσθέτει ο Παύλος.
Θα το επιχειρούσαν, άραγε, ξανά αν ήξεραν πόσα εμπόδια θα έβρισκαν στον δρόμο τους;
«Εάν γυρνούσαμε τον χρόνο πίσω, θα το ξανακάναμε» μου λένε με μια φωνή.
