Η Πόλη Unplugged: Φάγαμε τον κόσμο στο Athens Street Food Festival

Ήταν Σάββατο μεσημέρι, είχα λυσσάξει από την πείνα και ήμουν στο Γκάζι. Δεν υπήρχε δεύτερη σκέψη, πήγα κατευθείαν στο παλιό αμαξοστάσιο του ΟΣΥ, εκεί όπου στήνεται κάθε χρόνο το Athens Street Food Festival. Ένα event-θεσμός πλέον για την Αθήνα, που μαζεύει δεκάδες street food concepts, στήνοντας ένα πραγματικό γευστικό χάος μέσα σε βιομηχανικό σκηνικό. Από μικρά pop-up kitchens μέχρι πιο πειραγμένα food brands, η λογική είναι μία, να δοκιμάσεις πράγματα που δεν θα έβρισκες εύκολα αλλού.

Τεράστιες ουρές για ασιατικό, ψαγμένο φαγητό

Μπορεί να ήταν και τυχαίο, αλλά την ώρα που έφτασα, οι μεγαλύτερες ουρές είχαν δημιουργηθεί μπροστά από τις ασιατικές γεύσεις. Στο γιαπωνέζικο OKORO δοκίμασα τα Takoyaki, ένα από τα πιο χαρακτηριστικά street σνακ της ψαραγοράς Osaka, που είναι σφαιρικές μπουκιές ζύμης γεμισμένες παραδοσιακά με κομμάτια χταποδιού και διάφορες γαρνιτούρες.

Στο Akira που κλείνει δέκα χρόνια παρουσίας, η ιαπωνική κουζίνα παντρευεται με σύγχρονες street food τεχνικές και τολμηρούς γευστικούς συνδυασμούς. Αδιανόητη ουρά κι εκεί, κι επειδή έπρεπε να επιλέξω μεταξύ ουράς αποφάσισα να στηθώ στο Kuchisabishii για ramen που λατρεύω. Οι περισσότεροι βέβαια εκεί δοκίμαζαν ένα πιάτο που είχε φτιαχτεί μόνο για το φεστιβάλ, τα χειροποίητα dumplings με wagyu μοσχάρι.

Σάντουιτς και μπέργκερ αλλιώς

Η street food κουλτούρα έχει πάει την τέχνη του σάντουιτς σε άλλο επίπεδο και όλο αυτό το βλέπεις συγκεντρωμένο στο φεστιβάλ. Μπέργκερ, μπριοσάκια και φραντζολάκια μετατρέπονται μπροστά σου σε καμβάδες δημιουργίας. Επελεξα το Avit χωρίς να ξέρω ότι είναι vegan, το έμαθα στην πορεία και ήταν η καλύτερη επιλογή για να διαπιστώσω ότι το plant-based φαγητό μπορεί να πείσει και τον πιο ορκισμένο κρεατοφάγο ότι τρώει κρέας. Εγώ δηλαδή που έφαγα σάντουιτς Philly Cheesesteak δεν κατάλαβα ότι τρώω αρτόκαρπο, νόμιζα ότι τρώω κρέας. Ο αρτόκαρπος για να ξέρετε, είναι ο καρπός ενός τροπικού δέντρου από περιοχές του Ειρηνικού και της Νοτιοανατολικής Ασίας και αποτελεί βασική τροφή σε πολλές τροπικές χώρες. Όταν μαγειρευτεί, η υφή του θυμίζει ψωμί ή πατάτα, σ’ εμένα πάντως θύμισε κοτόπουλο. Τον συνόδευαν με σως καπνιστού ανανά και δεν έχω λόγια για το πόσο νόστιμο ήταν όλο αυτό.

Στο Both Burger and Buns ανάρπαστο έγινε το bao με πάπια, αλλά κάποιοι ορκίζονταν στο Wagyu pastrami σαντουιτς του, το οποίο είχε φτιαχτεί αποκλειστικά για το φεστιβάλ.

Κεμπάμπ και σουβλάκι αλλιώς

Σε ένα φεστιβάλ γεμάτο fusion, ασιατικά twists, λατινοαμερικάνικες γεύσεις και πειραματικές κουζίνες, το σουβλάκι έχει περίεργη θέση. Δεν είναι αυτό που τραβάει πρώτα τον κόσμο, γιατί όλοι κυνηγάνε να δοκιμάσουν κάτι διαφορετικό. Παρ’ όλα αυτά, οι πιο σύγχρονες καντίνες και τα street grills που συμμετέχουν δείχνουν ότι ούτε το σουβλάκι μένει πίσω.

Στο The Bear, που μάλλον έχει εμπνευστεί από την ομότιτλη σειρά το όνομα του, ο σεφ Τίμος Ζαχαράτος βασίζει το μενού του στην ελληνική κουλτούρα και στις εμβληματικές της γεύσεις, όπως η γουρουνοπούλα και ο γύρος. Η Αθηναική Βρομιά και το πιτόγυρο του ήταν αυτά που προτιμήθηκαν στο φεστιβάλ, από το δικό μου, επιτόπιο γκάλοπ.

Στην ΟΥΡΦΑ, ένα σύγχρονο pop-up concept που κινείται ανάμεσα στην Ελλάδα, την Ανατολία και τη Μέση Ανατολή, οι σεφ Αλέξανδρος Μηλιαράκης και Γιώργος Τσουκαλάς παρουσίασαν στο φεστιβάλ signature πιάτα, όπως το κεμπάπ σχάρας με labneh και ezme, το κοντοσούβλι σε πίτα με τυροκαυτερή και urfa και το κοτόπουλο με ketchup πιπεριάς Φλωρίνης και πίκλες.

Η street εκδοχή του γλυκού

Έχω σκάσει, έχω φάει για δέκα, αλλά βλέπω τις καντίνες με τα γλυκά και αποφασίζω να το τερματίσω. Το Ruby’s The Strawberry Bar είναι από τα πιο φωτογραφημένα spots. Επενδύει σε μια σύγχρονη street food εμπειρία με επίκεντρο τη φράουλα, αξιοποιώντας ελληνικές πρώτες ύλες. Σε ποτήρια γεμάτα φράουλες πέφτει από πάνω λάβα, παγωτό και διάφορα άλλα. Βυθίζεις το κουτάλι μέσα σ’ αυτόν τον παράδεισο και τί να σας λέω τώρα.

Παραδίπλα, το Banana Boy, σε αποκλειστική Pop-Up συμμετοχή για πρώτη φορά στην Ελλάδα, παίρνει τη μπανάνα ως βάση και τη σερβίρει παγωμένη, στην πιο feel-good εκδοχή του street επιδορπίου, με διάφορα toppings από πάνω της.

Εγώ βέβαια κατέληξα στο Sugar Rush, ένα pop-up που στήθηκε αποκλειστικά για το φεστιβάλ. Πρωταγωνιστής το βάσκικο καμμένο cheesecake του, με πλούσια κρεμώδη υφή και ιδιαίτερα topping. Πήρα ένα εντελώς φυστικένιο, με πραλίνα φυστικιού και τριμμένο φυστίκι από πάνω, και το έφαγα όλο χωρίς να μετράω τις θερμίδες. Μετά περπάτησα από το Γκάζι μέχρι την Ομόνοια για να τις κάψω. Και για μια στιγμή σκέφτηκα να γυρίσω πίσω να συνεχίσω να τρώω, πριν το φεστιβάλ βαρέσει λήξη. Άντε μετά να τα βρεις όλα αυτά μαζεμένα. Του χρόνου πάλι.