Η Πόλη Unplugged: Στη Νίκαια κυκλοφορούν ιππότες, νεράιδες και ξωτικά

Έφτασα στον Πολυχώρο Μάνος Λοΐζος στη Νίκαια για το μεσαιωνικό πανηγύρι, με την εντύπωση ότι εδώ θα δω κάτι περίεργους που θέλουν να ντύνονται με μεσαιωνικές στολές. Ήξερα βέβαια την τεράστια λατρεία παγκοσμίως για το φανταστικό. Ένας φίλος μου είχε πει ότι μετά τον «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών» οργανώθηκαν μέχρι και σεμινάρια εκμάθησης της διαλέκτου του Τόλκιν. Ήξερα φυσικά και το LARP που διαδίδεται και στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, όλη αυτή την τρέλα με τα παιχνίδια ρόλων.

Θέλω να πω, τα ήξερα όλα αυτά αλλά ένα Μεσαιωνικό Πανηγύρι στη Νίκαια ακούγεται κάπως. Μέχρι να φτάσεις και να διαπιστώσεις ότι τελικά όλα έχουν θέση ανάμεσά μας.

Καταρχάς, ο Πολυχώρος Μάνος Λοΐζος είναι ένα ιδανικό σημείο για φεστιβάλ. Και το συγκεκριμένο έχει μια πρωτοτυπία που δεν περνά απαρατήρητη. Από την είσοδο κιόλας έβλεπες ανθρώπους με μανδύες, δερμάτινες πανοπλίες, κορσέδες και μπότες. Κάποιοι ήταν συμμετέχοντες, άλλοι επισκέπτες που απλώς μπήκαν στο κλίμα. Για κάποιον που έχει συνηθίσει να παίζει παιχνίδια ρόλων είναι μάλλον οικείο θέαμα, για εμένα που δεν το κάνω, ήταν μια ωραία πινελιά μέσα στα συνηθισμένα.

Το Μεσαιωνικό Πανηγύρι της 7ης και 8ης Μαρτίου μεταμόρφωσε τον χώρο σε ένα μικρό fantasy χωριό. Υπήρχαν θεματικές δραστηριότητες, δρώμενα, παιχνίδια ρόλων και δημιουργικά εργαστήρια για όλες τις ηλικίες. Στους πάγκους μπορούσε κανείς να βρει χειροποίητα κοσμήματα, αντικείμενα εμπνευσμένα από τον Μεσαίωνα, βιβλία, σκίτσα και artworks με αισθητική που θύμιζε παλιούς θρύλους. Ακόμα και ρεπλίκες σπαθιών υπήρχαν. Όπως μου είπαν οι υπεύθυνοι του συγκεκριμένου πάγκου, τα σπαθιά που πουλούν έρχονται από το εξωτερικό και υπάρχει κοινό και στην Ελλάδα που τα συλλέγει.

Ο Αποστόλης Ηλιόπουλος, που βρίσκεται πίσω από τη διοργάνωση του Μεσαιωνικού Πανηγυριού, είχε κάνει πέρσι το Pop Culture Festival. Εκεί γνώρισε ανθρώπους που μοιράζονταν την ίδια αγάπη για τον κόσμο του φανταστικού και τις θεματικές διοργανώσεις. Έτσι γεννήθηκε η ιδέα για κάτι πιο συγκεκριμένο, αφιερωμένο στον Μεσαίωνα: «Στην Ελλάδα τον Μεσαίωνα τον ξέρουμε κυρίως σαν μια σκοτεινή περίοδο, και όντως ήταν. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Εδώ δεν κάνουμε ιστορική αναπαράσταση του τι συνέβαινε τότε. Θα έπρεπε αλλιώς να ψήνουμε ποντικούς», λέει γελώντας. «Θέλαμε να φτιάξουμε κάτι όμορφο και προσιτό για όλους, και για τα παιδιά. Να βάλουμε μέσα το φανταστικό στοιχείο, τους θρύλους και τις παραδόσεις που ταξίδευαν από στόμα σε στόμα και αργότερα μεταμορφώθηκαν, μέσα από την πένα συγγραφέων, σε αυτό που σήμερα λέμε λογοτεχνία του φανταστικού».

Στο κέντρο του χώρου, σε μια μεγάλη πίστα, όποιος ήθελε μπορούσε να ξιφομαχήσει με σπαθιά από αφρολέξ, ενώ το  Σάββατο εμφανίστηκαν και οι Fantasy Choir, μια ελληνική χορωδία που εδώ και χρόνια διασκευάζει τραγούδια με μεσαιωνικό ύφος.

«Στο εξωτερικό οι άνθρωποι γνωρίζουν πολύ καλύτερα τον Μεσαίωνα», λέει ο Αποστόλης Ηλιόπουλος. «Στην Ελλάδα αυτό έρχεται κυρίως μέσα από ανθρώπους που έχουν ταξιδέψει και έχουν δει τέτοια φεστιβάλ. Υπάρχουν, για παράδειγμα, δάσκαλοι μεσαιωνικής σπαθασκίας που συμμετέχουν σε τουρνουά στο εξωτερικό. Εδώ τώρα κάνουμε την αρχή. Ο κόσμος δεν ξέρει ακριβώς τι θα δει αλλά πιστεύω ότι στο μέλλον θα εξαπλωθεί πολύ περισσότερο».

Ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος, μέλος της ομάδας που οργανώνει δραστηριότητες LARP, είναι γνωστός για το πενθήμερο event που κάθε χρόνο γίνεται στις Σέρρες. Εκεί οι συμμετέχοντες ανεβαίνουν στο βουνό με κοστούμια, ξύλινα σπαθιά και σενάρια περιπέτειας. Στήνουν κάμπινγκ και παίζουν βιωματικά παιχνίδια ρόλων: «Στην Ευρώπη υπάρχουν χώρες όπως η Σουηδία και η Φινλανδία που το έχουν εξελίξει πολύ, μέχρι και master μπορείς να πάρεις στο αντικείμενο», λέει. «Στην Ελλάδα το ενδιαφέρον μεγαλώνει συνεχώς, ιδιαίτερα στην επαρχία. Ίσως γιατί εκεί υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη για δραστηριότητες. Και έρχονται άνθρωποι που δεν το περιμένεις, ακόμα και άνω των εξήντα», σημειώνει.

Ο Έντουαρντ, με τον οποίο φωτογραφίζομαι κρατώντας ένα από τα σπαθιά της συλλογής του, γυρίζει από φεστιβάλ σε φεστιβάλ παρουσιάζοντας μεσαιωνικές ρεπλίκες: σπαθιά, πανοπλίες και άλλα αντικείμενα. Παλιότερα έκανε και αναπαραστάσεις μαχών, αλλά όπως λέει στην Ελλάδα δεν βρήκαν μεγάλη απήχηση.

Η Χρυσηίδα Ασκορδαλάκη ή Lady Firefaey φτιάχνει, όπως λέει, «παραμύθια που φοριούνται». Ξεκίνησε να ράβει μετά την πανδημία, όταν άρχισε να παίζει LARP: «Ήμουν κι εγώ μια φτωχή φοιτήτρια που δεν μπορούσε να αγοράσει κοστούμι και σκέφτηκα: γιατί να μην φτιάξω ένα μόνη μου;». Το ένα έγινε δύο, μετά τρία, και σύντομα άρχισαν να της ζητούν και φίλοι της. Σήμερα έχει δημιουργήσει μια ολόκληρη συλλογή από μεσαιωνικές φορεσιές και ράβει κατά παραγγελία. Της αρέσουν ιδιαίτερα οι νεράιδες και η αισθητική του 18ου αιώνα, με κορσέδες και φούστες που πιστεύει ότι κολακεύουν κάθε σωματότυπο. Τα σχέδιά της βασίζονται σε ιστορικά πατρόν και μουσειακά κομμάτια, ενώ οι τεχνικές ραψίματος κάνουν το ρούχο να κρατάει στο χρόνο: «Επειδή τα φοράω και τρέχω στα LARP στα βουνά και παίζω με σπαθιά και τόξα, πρέπει να αντέχουν».

Ο Χρήστος Θηρίου έχει ένα επώνυμο που, όπως λέει γελώντας, ταίριαξε τυχαία με το καλλιτεχνικό του σύμπαν. Δημιουργεί ασπρόμαυρα σχέδια με πιο σκοτεινή θεματολογία. Το μόνο χρώμα που χρησιμοποιεί είναι το κόκκινο, το χρώμα του αίματος. Το υπόλοιπο το αφήνει στο άσπρο και μαύρο γιατί θέλει ο αναγνώστης και θεατής να φτιάξει στη φαστασία του έναν δικό του κόσμο.

Κοιτάζοντας γύρω, κατάλαβα ότι το φεστιβάλ αυτό δεν ήταν απλώς μια θεματική γιορτή. ‘Ηταν ένα μικρό παράθυρο σε έναν κόσμο που μεγαλώνει σιγά-σιγά και στην Ελλάδα: τον κόσμο του fantasy, των παιχνιδιών ρόλων και της δημιουργικής φαντασίας. Και ίσως τελικά το πιο ενδιαφέρον πράγμα εκεί δεν ήταν τα σπαθιά, οι μανδύες ή οι δράκοι που φαντάζεσαι. Ήταν το πόσο φυσικά χωράνε όλα αυτά μέσα σε μια συνηθισμένη αθηναϊκή γειτονιά.