Το «Manu» αφηγείται χωρίς να το φωνάζει μια νόστιμη ψαροφαγική ιστορία
Δεν είναι το παν να διαφοροποιείσαι· το πιο σημαντικό είναι να είσαι νόστιμος.
Το είχα σημειώσει εδώ και καιρό να πάω και επιτέλους ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και βρέθηκα στο μικρό, παράξενο και μπλέ «Manu» του Κεραμεικού. Μπλε προφανώς για να προσδιορίζει το χρώμα της θάλασσας.
Αν διαβάσεις στην περιγραφή «Εστιατόριο δημιουργικής κουζίνας με θαλασσινά», εύκολα θα σκεφτείς θάλασσα (πού να την βρεις στο Κεραμεικό), αλλά θα σκεφτείς κιόλας γιατί να πάω να κάνω διαφορετική ψαροφαγία;
Θα πας γιατί στο «Manu» υπάρχει ένας ταπεινός παράξενος τύπος που μπορεί να δημιουργήσει οτιδήποτε έχει σχέση με το ψάρι. Από ράμεν σούπα με θαλασσινά μέχρι την ταπεινή ψαροκροκέτα, από ψητούς γιακάδες ψαριού μέχρι σούσι και από μακαρονάδες θαλασσινών μέχρι τηγανητό κινέζικο ρύζι με τόνο.
Να σταθώ στο ότι μπορεί να βρεις και ψάρι φρικασέ! Βέβαια, θα πείτε, «εστιατόριο μας προτείνεις Ρεμί ή μαγειρικές προτάσεις με ψάρι;»
Δεν μπορούσα να φανταστώ πώς μπορεί να συνδυαστεί η Ιαπωνία, η Κίνα με την Ελλάδα σε ένα τραπέζι. Που εύκολα μπορεί να μας οδηγήσει στο συμπερασμα «αχρείαστο δημιουργικό άγχος για να τα πιάσουμε όλα», να τονίσω όμως ότι μπορεί αυτός ο δημιουργικός «αχταρμάς» όταν ακούς τα πιάτα μπορεί να σου φανεί αχρείαστος, αλλά εμένα πραγματικά μου άνοιξε την βεντάλια των επιλογών και των δοκιμών.
Δεν κρύβω ότι είναι μια φανταστική πρόταση για τέσσερα άτομα, όπου οι επιλογές σίγουρα θα είναι πιο πολλές. Γιατί είναι ωραία τα γαστρονομικά παιχνίδια όταν έχουν κάτι να πουν, δεν επιβαρύνουν την τσέπη σου και βέβαια ικανοποιούν και κινητοποιούν όλες τις αισθήσεις σου με τις ψαροφαγίκες προτάσεις του.
Δεν είναι όλα τα πιάτα αυτό που θα πεις αριστούργημα. Αλλά θα σε κάνει να γυρίσεις πίσω για το φρικασέ και το τηγανιτό ασιατικό ρύζι με το τόνο, για τις ψαροκροκέτες και το ψωμάκι με το ταραμά και το πατέ, για την λιμπιστική μακαρονάδα του. Ένα εστιατορικό σύμπαν που δεν σου δημιουργεί περιττό αγχος ότι θα ματώσεις και δεν θα το απολαύσεις επειδή θα είναι ακριβό.
Το «Manu» χωρίς να το φωνάζει λέει μια ιστορία που δεν είναι βαρετή, είναι νόστιμη και ενδιαφέρουσα και για εμένα είναι ένα μεγάλο Ναι! Γιατί δεν είναι το παν να διαφοροποιείσαι· το πιο σημαντικό είναι να είσαι νόστιμος.
