30 ώρες στη Σόφια της Βουλγαρίας: Πού θα βρεις την καλύτερη ρακή (άντε και brunch)

Στη Σόφια σπάνια θα βρεθείς ως επί τούτου – κάτι άλλο θα σε φέρει εκεί: θες μια συναυλία, θες μια εκδρομή στο Μπάνσκο, θες απλά μια βόλτα για ψώνια; Στη Σόφια δεν θα κάτσεις για πάνω από 48 ώρες για να την «εξερευνήσεις», οπότε σου ετοίμασα έναν οδηγό για να είσαι τζετ.

Αρχικά θα διαψεύσω κάτι: η Σόφια ΔΕΝ είναι πια τόσο φθηνή. Ναι, μπορεί να είναι φθηνότερη από Ρώμη ή Όσλο, οι μετακινήσεις με τα ΜΜΜ της να είναι κάτω του ενός ευρώ, αλλά το φαγητό της είναι περίπου όπως της Αθήνας σε τιμές. Αν και δεν φαίνεται ανεπτυγμένη (σοβιετικά κτήρια, φαινομενικά έτοιμα να καταρρεύσουν ανά πάσα στιγμή), η Σόφια έχει κάνει μερικά «μπαλώματα» ευρωπαϊσμού (παρόμοια με τα δικά μας): brunch-άδικα, hip βιβλιο-καφέ σε κρυφές γωνιές, υπαίθρια markets με ωραίο street food. Επίσης, πολλοί Έλληνες. Στο CoffeeLab της Vitosha, του πιο εμπορικού δρόμου της Σόφιας, μπορείτε να τα πείτε στα ελληνικά με τις κοπέλες εκεί και να ζητήσετε τον φρέντο όπως τον ξέρετε. Ο σκοπός όμως δεν είναι να πάτε στα γνώριμα.

Brunch: Η Αθήνα δεν θα σου λείψει καθόλου, όμως!

Πάνω στον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Κυριακής, πέφτει ο δρόμος του φίλτατου Alexander Dondukov, κι εκεί στα πολύ κοντά θα βρεις το στενάκι Veslets (πολύ ινστγκραμικό κιόλας). Εκεί θα δεις την επιγραφή Фабрика ДЪГА, τουτέστιν Rainbow Factory: Πολύ ευχάριστος χώρος, βιομηχανικής αισθητικής πάνω (ταβάνι δηλαδή), με πρωταγωνιστή όμως το ξύλο κάτω (εκεί που τρως). Εμένα μού γυάλισε το πιάτο με τα panagurski eggs, και ορθώς έκανε γιατί ήταν πεντανόστιμο: αυγά ποσέ, κρέμα τυριού με λεμόνι, γιαούρτι, μυρωδικά, ζάταρ, σχοινόπρασο και γκιοζλεμέ, που σημαίνει λεπτή τουρκική πίτα, ελαφρότατη. Η παρέα μου διάλεξε scrambled eggs με βουλγαρικό λουκάνικο. Και τα δύο πιάτα είχαν την ίδια μοίρα: εξαφανίστηκαν, συνοδευόμενα από δύο flat white. Η εμπειρία ήταν εξαιρετική χάρη και στην Eva που μας εξυπηρέτησε με χαρά και ευγένεια.

Αν είσαι κοντά στη Vitosha για ψώνια και κοντεύει να σου πέσει το παιδί από την πείνα, μην πέσεις στην παγίδα των tourist traps που παραμονεύουν σε κάθε πλευρά του δρόμου (κάποιες εκ των οποίων υπόσχονται greek pitogyro): κάνε λίγη υπομονή και βρες το στενό Knyaz Boris I, ακολουθώντας τις γραμμές του τραμ, όπου εκεί δεσπόζει το 718 Breakfast & Brunch, που έχει τον πιο aesthetic, απλωτό χώρο που μπορείς να βρεις για brunch στη Σόφια: αρκετοί ξεχωριστοί χώροι, στους οποίους θα βρεις ανθρώπους να τηλεργάζονται, να κάνουν επαγγελματικά ραντεβού, ή απλά να απολαμβάνουν ένα ηλιόλουστο brunch (όταν βγαίνει ήλιος στη Σόφια δηλαδή). Έφαγα Cuban Sandwich με χοιρινό, πίκλες και λάχανο, ενώ η παρέα πήρε ένα νταρντάνικο bagel jambon beurre. Μέχρι να πάμε αεροδρόμιο το απόγευμα, ήμασταν χορτάτοι και δεν χρειαστήκαμε ανεφοδιασμό.

Μεσημέρι: Μην υποτιμάς το χέρι

Τόσο οι Ελληνίδες από το Coffee Lab, όσο και οι άνθρωποι του Rainbow Factory μάς είπαν πως η πιο χιπ γειτονιά είναι η Shishman, οπότε αφιερώσαμε το μεσημέρι μας στην εξερεύνησή της. Γκαλερί, artsy fartsy καταστήματα, ιδανικά για να πάρεις δώρα για τους δικούς σου (και όχι, επαναλαμβάνω, από τα tourist traps της Vitosha). Ιδανικός προορισμός για να πάρεις κάτι στα όρθια είναι το HleBar, που δεν έχει τραπέζια· μόνο ηδονή για τον ουρανίσκο σου με πίτες. Πήρα την παραδοσιακή βουλγαρική πίτα που λέγεται μπανίτσα, με τυρί, αυγά και ελαιόλαδο και δεν γίνεται να μη δοκιμάσεις. Καθόλου βαριά, πολύ χορταστική όμως για να σε κρατήσει για όλη σου τη βόλτα.

Όλη η Shishman ήταν γεμάτη βιβλιοπωλεία, με παλιά κόμικς και εφημερίδες που μπορούσες να αγοράσεις. Το αγαπημένο σου σπορ στα βιβλιοπωλεία θα είναι το να διαβάζεις τους τίτλους στα κυριλλικά, που δεν θα βγάζουν κανένα νόημα. Προσωπικά έψαχνα την ποιητική συλλογή του Τιλ Λίντεμαν που μόλις είχε κυκλοφορήσει στα βουλγαρικά, αλλά βρήκα μαζί του και το βουλγαρικό Glamour με τον Τρύφωνα Σαμαρά στο εξώφυλλο.

Ένα βιβλιοπωλείο που μπορείς να επισκεφθείς για να δεις και κάτι από την καλλιτεχνική ματιά της Σόφιας είναι το Fox Book Cafe: πολλά παραπάνω από ένα πολύ ζεστό μέρος για να πιείς τον καφέ σου και να διαβάσεις το βιβλίο σου, πολλά χειροποίητα κοσμήματα και κάρτες. Προτείνω μια βόλτα από εκεί οπωσδήποτε.

Απόγευμα: Ποτέ δεν είναι πολύ νωρίς για ποτό

Χωμένη μέσα σε ένα άκρως σοβιετικό κτήριο, είχα το ένστικτο πως θα εντοπίσουμε την ξεκούρασή μας. Ανοίγω την πόρτα, βλέπω τον σεκιουριτά / θυρωρό στο τραπέζι, τον ρωτάω Kare – Arte; και μου δείχνει με τον δείκτη έναν διάδρομο προς τα μέσα. Πάμε λοιπόν κατά εκεί και μπουμ: το πιο cozy cafe/bar ήταν μπροστά μας. Κοιτάζουμε γύρω μας και βλέπουμε τον κόσμο να έχει ήδη κοκτέιλ στο τραπέζι του (η ώρα 16:00, τα ποτήρια σχεδόν άδεια, μάλλον αργήσαμε), οπότε είπαμε κι εμείς να κρατήσουμε το ίδιο vibe. Πήραμε τις κοκτειλάρες μας και χωθήκαμε στα πιο βολικά καθίσματα που βρήκαμε στη Σόφια.

Παρατηρήσαμε πόσο όμορφη αισθητική έχει, όπως και προσεγμένη μουσική. Μάθαμε πως τόσο στα κηπάκια που έχει, όσο και στο εσωτερικό του, γίνονται συχνά βιβλιοπαρουσιάσεις (εξού και τα aesthetics). Το προσωπικό για άλλη μια φορά ευγενέστατο και χαμογελαστό, ακόμα και αν οι κάτοικοι της Βουλγαρίας δεν φημίζονται για το χαμόγελό τους (να σας προετοιμάσω για αυτό: οι άνθρωποι εκεί, όσο ανέκφραστοι και απειλητικοί και αν φαίνονται, αποδεικνύονται ζεστοί όταν τους απευθύνεσαι με ευγένεια· πολύ ευχάριστη έκπληξη).

Όταν βγήκαμε από εκεί, ο ήλιος ήταν ήδη παρελθόν (από τις 16:45 για να είμαστε ακριβείς), οπότε και εκμεταλλευτήκαμε τον χρόνο για μια σύντομη βόλτα στο Mall της Σόφιας. Όσο σύντομη και αν ήταν η επίσκεψή μας, μια κάποια (ελεγχόμενη) οικονομική ζημιά συνέβη. Αλλά τίποτα δεν μας προετοίμασε για τη ζημιά μετά.

Βράδυ: Δες αστεράκια με ρακή και γλέντι από Βούλγαρους

Στη ζωή μου δεν έχω μεθύσει. Μόνο μία φορά σε ένα πάρτυ τη νύχτα που πέθανε ο Μάθιου Πέρι, οπότε και ήπια τόσα σφηνάκια ίσα με τα χρόνια του (που πολλά χρόνια δεν ήταν, αλλά για σφηνάκια τα λες θανατηφόρα). Ε, πήγαμε στη Raketa Rakia Bar και φύγαμε κλαίγοντας από εξομολογήσεις και συγκίνηση, στην πιο εύθυμη κατάσταση των ζωών μας.

Όλα ξεκίνησαν με το πιο μπαμπάτσικο χοιρινό σνίτσελ που έχω ματαδεί, το οποίο έκρυβε κάτι πάνλεπτες πατάτες τηγανητές. Ο φίλτατος της παρέας πήρε κάτι μπριζολέ, που καμία σημασία δεν έχει πλέον, γιατί από αλλού μας βρήκε: τη συνοδεία του φαγητού, τη διάφανη πριγκίπισσα που τη λένε ρακή. Ο προαναφερθείς φίλτατος ζήτησε την «πιο δυνατή ρακή», που μας έφεραν σε λικεροπότηρα. Με το πρώτο λικεροπότηρο, τα μάτια μας άρχισαν να χάνουν την καμπυλότητά τους και γίναν ευθείες. Η ευθύνη ανήκει στο Korten Winery Matured Muscat Rakia (για τους μύστες), και η δική μας αποποίηση ευθύνης συνεχίστηκε με Magija Kajsija, που είναι ρακή βερίκοκο (για μένα το αγαπημένο της βραδιάς). Κάπου εκεί χάθηκε από πλευράς μου το όποιο σήμα λογικής εξέπεμπα, και πάνω σε αυτήν την απώλεια ήρθαν οι Βούλγαροι σερβιτόροι για να μας δώσουν τη σπεσιαλιτέ του μαγαζιού, ρακή χύμα. Τρίτο ποτήρι, τρίτο κουδούνι για τα δύο ελληνόφωνα κουδούνια που κάθονταν στο τραπέζι.

Δεν ξέρω αν μπορώ να περιγράψω τι γλυκό ασανσέρ διάθεσης και ζέστης ήταν αυτό το ποτήρι. Ή τη διαδρομή προς το σπίτι που ακολούθησε μετά (και κανείς μας δεν θυμάται με ακρίβεια). Να πούμε εδώ ότι την επόμενη μέρα ξυπνήσαμε σε εξαιρετική κατάσταση 7 το πρωί, που σημαίνει πως δεν περάσαμε κανένα χανγκόβερ, μόνο το πιο γαμάτο και ποιοτικό μεθύσι της ζωής μας. Επαναλαμβάνω: η ποιότητα των ποτών και το φαγητών σε όσα μέρη σάς περιέγραψα είναι α-σύγ-κρι-τη.

Η Σόφια αγκάλιασε τον σκοπό μας με ωραίο street food και ποιοτικό ποτό. Όποιος και αν είναι ο λόγος που σε φέρει στη Βουλγάρικη πρωτεύουσα, μην πέσεις μόνο στις παρακάτω παγίδες: ελληνικό φαγητό, πίτσα ετοιματζίδικη και burger από το Beer University, εκτός και αν θες να ‘χεις ένα πρήξιμο να με το συμπάθειο για 2 μέρες.