Αθήνα, πόλη μαγική

Φωτογραφίες: Μελίνα Βατινέλ

Χρόνια τώρα ακούμε για το πόσο «ανερχόμενη» πόλη είναι το Βερολίνο, πόσα πράγματα συμβαίνουν στο Λονδίνο, στο Παρίσι, πόσο υψηλό επίπεδο ζωής έχει η Κοπεγχάγη ή το Άμστερνταμ,  πόσο έχει εξευρωπαϊστεί η Κωνσταντινούπολη.

Οι πόλεις αλλάζουν, μεταμορφώνονται ανάλογα με το ανθρώπινο δυναμικό τους.

Χρόνια τώρα επίσης ακούμε πόσο άσχημη αλλά «γοητευτική» πόλη είναι η Αθήνα. Δεν είναι ακριβώς έτσι. Η Αθήνα είναι μια πολύ όμορφη πόλη όταν την αγαπάς. Είναι μια πόλη που συνδυάζει πράγματα που δεν βρίσκει κανείς σε καμία άλλη: Βουνά, θάλασσες, αρχιτεκτονικούς ρυθμούς διαφόρων αιώνων, ηλιοφάνεια, εξαιρετικό ξηρό κλίμα, υποφερτή οδική κίνηση, πράσινο, πολυμορφία. Είναι μια πόλη που ξυπνάει πολύ νωρίς και κοιμάται πολύ αργά, που χωράει πέντε εκατομμύρια κατοίκους, που όταν έχει κακό καιρό όλοι γκρινιάζουν κι αρκεί να φανεί η πρώτη ηλιαχτίδα, για να θυμηθούμε τους λόγους που μένουμε σε μια από τις πιο ζωντανές, πιο πάλλουσες πόλεις της Ευρώπης.

Γράφει η Simone de Beauvoir πριν από μισόν αιώνα:

«Νοικιάσαμε ένα δωμάτιο σε ένα μάλλον μίζερο ξενοδοχείο, κοντά στην πλατεία της Ομόνοιας… Περνούσαμε τις ημέρες μας στους δρόμους, στις αγορές, στο λιμάνι, στην κορυφή του Λυκαβηττού, στα μουσεία, αλλά κυρίως πάνω στην Ακρόπολη και στην Πνύκα, από όπου ατενίζαμε την Ακρόπολη…. Επάνω στην Πνύκα, επικαλούμασταν τους χαμένους αιώνες, τις συναθροίσεις, τα πλήθη, το βόμβο της αρχαίας Αθήνας. Αλλά συχνότερα, συγκινημένοι, σιωπούσαμε. Κάτω από το ηλιοβασίλεμα, εξακριβώναμε ότι ο Υμηττός ήταν πράγματι βιολετής. Μενεξεδένιος…».

“La Force de l’age” (1960)

Enjoy!