Πήγα μίνι κρουαζιέρα με καταμαράν στην Αθηναϊκή Ριβιέρα και απορώ γιατί δεν το είχα κάνει νωρίτερα
Πέντε ώρες πάνω σε ένα καταμαράν ήταν αρκετές για να μου θυμίσουν ότι το καλοκαίρι στην Αθήνα μπορεί να μυρίζει διακοπές.
Υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι Ιούλιο και Αύγουστο στην Αθήνα. Εκείνοι που ανεβάζουν φωτογραφίες από τις διακοπές και εκείνοι που μετρούν αντίστροφα μέχρι να έρθουν οι διακοπές. Εγώ, μια καθημερινή που το θερμόμετρο πλησίαζε τους 40 βαθμούς, ανήκα ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Η ανάγκη μου να νιώσω έστω για λίγες ώρες ότι βρίσκομαι αλλού με οδήγησε στην πιο σωστή απόφαση. Να γίνω τουρίστας στην πόλη μου, να βάλω αντηλιακό και το μαγιό μου και να βρεθώ στην 3η Μαρίνα Γλυφάδας, από όπου ξεκινούσε η μίνι κρουαζιέρα μου με καταμαράν στην Αθηναϊκή Ριβιέρα. Τέτοιου είδους κρουαζιέρες διοργανώνονται καθ’ όλη τη διάρκεια της σεζόν, από Απρίλιο μέχρι Οκτώβρη, μία το πρωί και μία το απόγευμα, όπως με ενημέρωσαν οι υπεύθυνοι της Athens Sailing.
Το καταμαράν με το τέλειο όνομα Grey Goose ήταν αρόδο και έτσι ο καπετάνιος μας, ο Νίκος, μας πέρασε με ένα φουσκωτό μέχρι το σκάφος. Η μικρή μας παρέα είχε κάτι από κοσμοπολίτικο καλοκαίρι. Εκτός από μια οικογένεια από τον Καναδά, οι υπόλοιποι ήμασταν Έλληνες: ένα φρέσκο ερωτοχτυπημένο ζευγάρι, μια μαμά με την κόρη της και εγώ με την κολλητή μου. Αν το δεις αναλογικά, οι έξι από τους δέκα ήμασταν τουρίστες στην πόλη μας. Δεν είμαι μόνη λοιπόν, υπάρχουν και άλλοι και ζούμε ανάμεσα σας.
Διαβάστε επίσης
Πάνω στο καταμαράν μας περίμενε το πλήρωμα με δροσερά ροφήματα και φρέσκα φρούτα για το καλωσόρισμα. Η ατμόσφαιρα ήταν χαλαρή, φιλική, χωρίς υπερβολικές τυπικότητες και αισθανόσουν περισσότερο σαν να επιβιβαζόσουν στο σκάφος φίλων. Κάτι πολύ σημαντικό γιατί όταν είσαι σε περιορισμένο χώρο μαζί με ανθρώπους που δεν γνωρίζεις, κάποιος πρέπει να σπάσει τον πάγο. Τον σπάει το πλήρωμα.
Ως εντελώς άσχετη με την ιστιοπλοΐα, είχα φέρει μαζί μου σαγιονάρες για το σκάφος. Μόνο που πάνω στα καταμαράν δεν επιτρέπεται παπούτσι, ώστε να προστατεύεται το κατάστρωμα. Και δεν χρειάζονται κιόλας. Και πετσέτα είχα πάρει.”Χαζή είσαι παιδί μου; Σου δίνουν πετσέτα εδώ” μου λέει η κολλητή. Σας είπα, πρώτη φορά σε καταμαράν, πρώτη φορά σε μίνι κρουαζιέρα, ήταν αναμενόμενο να κάνω κάποια φάουλ.
Ξεκινήσαμε αμέσως και αφήσαμε πίσω μας τη Γλυφάδα, με την ακτογραμμή να ξεδιπλώνεται μπροστά μας μέχρι το Καβούρι και τη Βουλιαγμένη. Είναι εντυπωσιακό πόσο διαφορετική μοιάζει η Αθηναϊκή Ριβιέρα όταν τη βλέπεις από τη θάλασσα. Αναγνωρίζεις γνώριμες παραλίες αλλά βλέπεις και άλλες που αγνοείς και αρχίζεις αμέσως να σκέφτεσαι πού ακριβώς είναι αυτό και πώς μπορώ να το προσεγγίσω από τη στεριά. Κάποιες παραλίες δεν γίνεται να τις προσεγγίσεις από τη στεριά, κάποιες άλλες μπορείς και πρέπει οπωσδήποτε να σας τις πω σε άλλο άρθρο.
«Αυτό είναι το σπίτι της Τάμτα και του Κατσιδόκωστα», φώναξε κάποια στιγμή μία από τις κυρίες της παρέας, δείχνοντας μια εντυπωσιακή κατοικία κυριολεκτικά πάνω από το κύμα. Γυρίσαμε όλοι πολύ διακριτικά και το φωτογραφίσαμε, σαν παπαράτσι της θαλάσσης. Μόνο οι Καναδοί αδιαφόρησαν εντελώς για την Τάμτα και το σπίτι της και συνέχιζαν να κοιτάζουν αυτό που πραγματικά αξίζει σε αυτή τη ζωή: την ομορφιά της φύσης.
Η πρώτη στάση για μπάνιο έγινε απέναντι από το Four Seasons Astir Palace. Τώρα τί να πω, ότι κολυμπούσαμε και βλέπαμε τα ελικόπτερα να προσγειώνονται στο ελικοδρόμιο του; Τουλάχιστον τρία ελικόπτερα πήγαν και ήρθαν όση ώρα κάναμε στάση εκεί. Μεγάλη κίνηση πλουσίων στον αέρα.
Η δεύτερη στάση για μπάνιο ήταν ακόμη καλύτερη γιατί έγινε στην Υδρούσα, το μικρό ακατοίκητο νησάκι απέναντι από τη Βουλιαγμένη, γνωστό και ως Κατραμονήσι. Πρόκειται για μια μικρή βραχονησίδα με χαμηλή βλάστηση, που αποτελεί καταφύγιο για θαλασσοπούλια και βρίσκεται πολύ κοντά στις ακτές της Αττικής. Γύρω από την Υδρούσα κυκλοφορεί εδώ και χρόνια ο αστικός μύθος ότι ανήκει σε έναν συνταξιούχο οδηγό ΚΤΕΛ, μια ιστορία που επανέρχεται συχνά χωρίς να έχει επιβεβαιωθεί ποτέ επίσημα και έχει γίνει μέρος της λαογραφίας της Αθηναϊκής Ριβιέρας.
Το πλήρωμα μάς έδωσε σανίδες SUP για όποιον ήθελε να προσεγγίσει το νησάκι. Το νεαρό ζευγάρι της παρέας δεν έχασε την ευκαιρία και έκανε τη διαδρομή μέχρι την ακτή και πίσω. Εγώ και η κολλητή μου, πάλι, αποφασίσαμε ότι αυτά είναι για τα νιάτα. Προτιμήσαμε να κάνουμε βουτιές κατευθείαν από το καταμαράν και να απολαύσουμε τον ήλιο ξαπλωμένες στο κατάστρωμα.
Μα, τι νερά είναι αυτά; Και είσαι δίπλα στην Αθήνα, έτσι; Να μην ξεχνιόμαστε.
Την ώρα που εμείς κολυμπούσαμε, η σεφ του σκάφους ετοίμαζε το μεσημεριανό. Ριζότο με μανιτάρια και μύδια. Το φαγητό στη θάλασσα έχει πάντα άλλη γεύση και όλοι το ξέρουμε. Να πω εδώ ότι το γεύμα, τα ποτά και τα υπόλοιπα φαγώσιμα περιλαμβάνονται στην εμπειρία, όπως και ο εξοπλισμός για κολύμβηση και SUP, κάτι που κάνει την εκδρομή πραγματικά ξέγνοιαστη, αφού δεν χρειάζεται να οργανώσεις απολύτως τίποτα.
Η επιστροφή ξεκίνησε λίγο μετά το μεσημέρι. Μέσα σε πέντε ώρες είχα την αίσθηση ότι είχα λείψει ολόκληρο Σαββατοκύριακο από την Αθήνα. Έμαθα μάλιστα ότι υπάρχει και η ολοήμερη εκδοχή της κρουαζιέρας, διάρκειας περίπου οκτώ ωρών, η οποία φτάνει μέχρι το Αγκίστρι, προσφέροντας ακόμη περισσότερο χρόνο για κολύμπι και εξερεύνηση του Σαρωνικού.
Αν με ρωτούσε κάποιος ποια ήταν η πιο σοφή απόφαση που πήρα την εβδομάδα του καύσωνα, θα απαντούσα χωρίς δεύτερη σκέψη: να ανέβω σε αυτό το καταμαράν. Να έχω αυτή την εμπειρία. Πραγματικά, για πέντε ώρες ξέχασα ότι βρισκόμουν στην Αθήνα και ότι μετά θα επέστρεφα σπίτι μου. Για μένα, αυτό να είναι το μεγαλύτερο μυστικό του καλοκαιριού στην πόλη. Δεν χρειάζεται πάντα να πάρεις πλοίο για κάποιο νησί για να νιώσεις ότι κάνεις διακοπές. Αρκεί να κοιτάξεις την Αθήνα από τη θάλασσα, πάνω σ’ ένα καταμαράν στο οποίο επιβιβάστηκες αφού αποβιβάστηκες από το τραμ κι από τις υποχρεώσεις. Αξίζει, έστω μια φορά, να το κάνεις.
Διαβάστε επίσης
ΥΓ. Κι επειδή θα πείτε ”ακριβό είναι”, θα σας πω ότι ναι, δεν είναι για κάθε μέρα, αλλά δεν είναι και απαγορευτική η τιμή του για το μέσο πορτοφόλι. Όπως προείπα, μια φορά μπορείς να το δοκιμάσεις. Μπορεί, είπα; Επιβάλλεται!
