Φωτογραφικό οδοιπορικό στο Αμβούργο

Τρίτο μεγαλύτερο λιμάνι της Ευρώπης, δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Γερμανίας, αλλά και δεύτερη πατρίδα των Beatles, αφού εκεί έγιναν ευρέως γνωστοί, περιτριγυρισμένο από λίμνες, ποτάμια και άφθονο πράσινο, το Αμβούργο διεκδικεί μια θέση ανάμεσα στις ωραιότερες πόλεις της Ευρώπης.

Τον Μάιο του 1959, ο Allan Williams, μάνατζερ των νεοσύστατων τότε Beatles ακούει ότι στο Αμβούργο η νεολαία ξετρελαίνεται για rock n’ roll και τους κανονίζει μια σειρά από συναυλίες. Εμφανίζονται για τρεις μήνες στο κλαμπ Indra και γνωρίζουν αναπάντεχη επιτυχία. Πολλά χρόνια αργότερα, σε ερώτηση δημοσιογράφου για το «πως είναι να μεγαλώνεις στο Λίβερπουλ;», ο John Lennon απαντά «Mπορεί να γεννήθηκα στο Λίβερπουλ, όμως μεγάλωσα στο Αμβούργο».

Περπατώντας στο κέντρο, δίπλα στην πανέμορφη λίμνη Alster, χαζεύοντας το μίγμα γοτθικών και μπαρόκ κτιρίων, τα εντυπωσιακά ιστιοπλοϊκά, τους γλάρους, τους ανέμελους περαστικούς, τα ακριβά μαγαζιά, καταλαβαίνει κανείς την ένδοξη πορεία της πόλης μες στο χρόνο. Ο πλούτος μαρτυρά την χανσεατική κυριαρχία των προηγούμενων αιώνων, τον συνασπισμό της με τις ισχυρές πόλεις της Βαλτικής και της Βόρειας θάλασσας, που είχε σκοπό την διασφάλιση της ελεύθερης ναυσιπλοΐας και του εμπορίου.

Συνεχίζοντας προς το λιμάνι, το σκηνικό είναι εντελώς διαφορετικό – μοιάζει βγαλμένο από το West Side Story: κτήρια νεογοτθικής αρχιτεκτονικής από κόκκινο τούβλο, που χρονολογούνται από τον 19^ο αιώνα και χρησίμευαν ως αποθήκες για τα εμπορεύματα που μετέφεραν τα πλοία, ανάμεσα σε γέφυρες και κανάλια.

Δίπλα ακριβώς βρίσκεται η περιοχή του λιμανιού που αναδομείται για να εξυπηρετήσει ένα από τα μεγαλύτερα προγράμματα αστικής ανάπλασης στην Ευρώπη. Ακριβά λοφτ, γκαλερί τέχνης, βιοκλιματικά κτήρια, πάρκα, φουτουριστικά γραφεία και μαγαζιά – 1570 στρέμματα πάνω στο λιμάνι φιλοδοξούν να συνθέσουν «την πόλη του μέλλοντος», το Hafencity.

Δεν ξέρω πώς ακριβώς να εκφράσω το συναίσθημα που μου δημιουργούν τα λιμάνια, αυτό το μείγμα ζωής, αέναης κίνησης, αναχώρησης, αποχαιρετισμού, επιστροφής κι ελπίδας. Από το παράθυρο του ξενοδοχείου βλέπω ένα μεγάλο εμπορικό πλοίο να απομακρύνεται κυλώντας αργά πάνω στον Έλβα, προτού συναντήσει τη Βόρεια θάλασσα. Σκέφτομαι ότι μάλλον αυτό είναι τα λιμάνια: παράθυρα στον κόσμο, γι αυτά που φεύγουν, γι αυτά που έρχονται, γι αυτά που επιστρέφουν.