Η συμμαθητρια μου η Μαδρίτη

Λοιπον, εχουμε και λεμε:

Η Μαδριτη ειναι κατι σαν την αριστουχα συμμαθητρια που ειχαμε στο σχολειο: Σοβαρη, αξιοπιστη, συνεπης, δε σε απογοητευει αλλα ποτε δεν ειναι η πρωτη σου επιλογη. Παντα προτεραιοτητα να περασεις καλα θα χει η… γιολο- Βαρκελωνη, κατι σαν την ψυχη της παρεας ή της ταξης, η Ρωμη που ειναι επιβλητικη, ψαρωτικη αλλα και λιγο λαμογιο και βεβαιως βεβαιως το Παρισι δηλαδη η ντιβα του σχολειου σιγουρη επιλογη για χαιλικια πρωτης ταξεως! Ο καιρος περναει ομως και μαζι του μεγαλωνουμε, ομορφαινουμε, αλλαζουμε, κυριως ομως ωριμαζουμε. Ποσο σταθερη αξια μπορει ν αποδειχτει η μονιμως μεθυσμενη Βαρκελωνη, η κουκλα κι ομως αρκετα προβλεψιμη Ρωμη ή το εγωκεντρικο και για ακριβα εως πανακριβα βαλαντια Παρισι? Καποια στιγμη θελουμε απλως να χαλαρωσουμε. Και σε κεινη τη φαση της ζωης μας αναζητουμε easy going ανθρωπους κι οχι τυπους στα προθυρα νευρικης κρισης. Καπου εκει θελουμε ενα break απο τους γαματους μεν καταιγιστικους δε φιλους μας κι ακριβως εκει τσουπ ολως τυχαιως πεφτεις πανω στην παλια συμμαθητρια, την απουσιολογο, την κορη στρατηγου, την “πως την ελεγαν να δεις” τυπισσα.

Και ξεκιναει ενας δευτερος κυκλος. Δινεις την ευκαρια να πιεις κι εναν καφε μαζι της. Βγαζεις εισιτηρια για Μαδριτη. ΟΥΠΣ…. Για μια στιγμη…. Η Μαδριτη ομορφυνε, μεγαλωσε, τα καταφερε μια χαρα στη ζωη της! Χωρις πυροτεχνηματα, χωρις απαστραπτουσα κοινωνικη ζωη αλλα με ουσιαστικο οικογενειακο-πολιτιστικο- γαστρονομικο πυρηνα ερχεται να κανει την εκπληξη την τοσο ανακουφιστικη για τον ανεμοδαρμενο ψυχισμο σου! Καλε αυτη ειναι γαματη τυπισσα! Γιατι χαθηκαμε?

Ισως η απαντηση δεν κρυβεται πουθενα αλλου παρα στο timing: Γιατι τωρα μπορεις να την εκτιμησεις. Γιατι τωρα ξερεις να φας καλα. Εισαι μεν ανοιχτος στους πειραματισμους αλλα πλεον ξερεις πολυ καλα τι θελεις και τι δε θελεις. Κι αν θελεις κατι καλο εδω θα βρεις ταβανι. Τωρα πια μπορεις ν` αξιοποιησεις την Ισπανικη πρωτευουσα. Δε θελεις μονο να χορευεις ξεφρενα με το τρελοκομειο την κολλητη σου αλλα θελεις μια φιλη που ακους και σ ακουει. Κι εχει ζησει εμπειριες και μπορει να σε συμβουλεψει. Να πατε θεατρο και να μιλησετε για τεχνη. Να κανετε μαζι ενα ταξιδι αντι ν αναλωνεστε μονο σε ψωνια. Να μιλησετε για συντροφικοτητα οχι μονο για γκομενιλικια. Χαρηκα που τη συναντησα ξανα τη συμμαθητρια μου τη Μαδριτη. Ειχα να της πω κι ειχε να μου πει πολλα. Αποδειχτηκε υπεροχη οικοδεσποινα. Γκουρμε νοικοκυρα και μανουλα. Δε θα ξεχασω τα σουλατσα μας στην αγορα Σαν Μικελε με τα εκατομμυρια καλουδια: Χαμον, καβουρια, στρειδια, ταπας με κιμα απο μπακαλιαρο Αλασκας, σουβλακια με πικαντικες ελιες κι αυγα περδικας. Δε θα ξεχασω τα υπεροχα κρασια, τα sherry, τα βερμουτ, τις σαγκριες.

Δε θα ξεχασω τα τοσο σοφιστικε μπαρ που βγηκαμε:  Το Dry Martini κατ` αρχας. Ενα ελιτιστικο μπαρ με επιβλητικη μπαρα και μπαρμεν που με ιατρικη ακριβεια κι αμφιεση προετοιμαζαν κοκτειλ που εκαναν τη διαφορα. Υπεροχη λεπτομερεια ο πινακας με τη νεκρα φυση στον τοιχο πισω απ τη μπαρα και τα εκατονταδες μικρα μπουκαλακια κυριως παλια με αποσταγματα και μεθυστικα ελιξιρια. Τελος το πιστοποιητικο- σα σχολικος ελεγχος σε καθε παιδακι που επεινε Dry Martini με την ημερομηνια και τ ονομα του αξεχαστο σουβενιρ για σοβαρο ποτη.

Δε θα ξεχασω επισης το εστιατοριο Ten COTEN που αυτγ την εποχη κανει θραυση. Ο,τι και να φαγαμε κρεας-ψαρι-ζυμαρικα ηταν θαυμασια μαγειρεμενα. Επισης αξιολογη κι πληρως ενημερωμενη η wine list του. Well done guys. Για τη διακοσμηση δε ..chapeau. Σας το συστηνω ανεπιφυλαχτα. Αλλη γαστρονομοπινελια το φανταστικο αργεντινικο Cabana Argentina. Για γερα κρεατοφαγικα στομαχια. Αφησα για το τελος τα δυο διαμαντια του ταξιδιου μου αυτου:

Πρωτα το μουσειο Θεραλμπο:  Ενα θα σας πω γι αυτο: Αν το ταξιδιωτικο γραφειο που θα σας φερει Μαδριτη ή ο ξεναγος σας ή ο αντρας/γυναικα φιλος/φιλη σας, σας αποτρεψουν να πατε να τους κανετε μηνυση ή να τους χωρισετε. Ειναι ο,τι πιο ομορφο εχω δει στη ζωη μου σε σπιτι. Οταν λεμε σπιτι βεβαιως εννοουμε κι εννοουμε επαυλη ενος βαρωνου αριστοκρατη που πεθαινωντας κληροδοτησε στο ισπανικο κρατος αυτο που τοσα χρονια εφτιαχνε με ανυπερβλητο γουστο. Το κτιριο ειναι συγκλονιστικο, η διαμορφωση των δεκαδων δωματιων απλως πρεπει να διδασκεται σε σχολες αρχιτεκτονικης και διακοσμησης κι οσο για τα εργα τεχνης…..τρομαχτικα πολλα και τεομαχτικα ομορφα!

Θα πονεσουν τα ματια σας απο την ομορφια των επιπλων, των πολυελαιων, των ρολογιων, των εργων ζωγραφικης. Γκογια, Καραβατζο, Γκρεκο δεσποζουν. Αυτο που σ αφηνει με το στομα ανοιχτο ειναι η συλλογη με στολες ιππουων, πανοπλιες, σπαθια και κυνηγετικα οπλα πρωτογονης εποχης.  Επισης το γραφειο του βαρωνου. Νομιζω πως ζαλιστικα απο την ατμοσφαιρα, το επιπλο του αναγνωστηριου, τη συλλογη βιβλιων. Μου θυμισε την Εννατη Πυλη του Πολανσκι. 

Και σιγα σιγα φτανουμε στο τελος. Αλλα δε θ αφησουμε την πολη αυτη αν δεν ανοιξουμε την πορτα του μπαρ Venencia. Θελω και δε θελω να μιλησω γι αυτο. Θελω να το πω παντου και να το φυλαξω σαν επτασφραγιστο μυστικο. Θα σας πω μονο αυτο: Ο ιδιοκτητης μας πεταξε εξω και καποιοι επιστρεψαμε ταπεινωμενοι για να μεινουμε λιγο εκει. Και να πιουμε. Κι ηπιαμε. Κι ηπιαμε ΠΟΛΥ καλα. Δε λεω περισσοτερα. Οσοι εχετε το μικροβιο ξερω πως θα το ψαξετε. Και θα πατε.

Τελικα η συμμαθητρια μου η Μαδριτη με συγκινησε. Με χαλαρωσε και με συμφιλιωσε με το χρονο. Μου δειξε τις χαρες της ωριμοτητας και τα πλεονεκτηματα της. Ενιωσα ο εαυτος μου εκει πιο πολυ απ οπουδηποτε. Στα μπαρ, τα μουσεια, τα θεατρα, τους δρομους, τις πλατειες, τις αγορες, τα εστιατορια. Χαρηκα που σε ξαναβρηκα girl! Τωρα πια δεν χανομαστε Ας πιουμε ενα Bacardi προς τιμην της επανασυνδεσης μας!

Στην υγεια σου Μαδριτη! Εις το επανιδειν