On the road με την Κλειώ Ξηρού
Η Κλειώ είναι η μοναδική γυναίκα στην Ελλάδα που κατασκευάζει κρουστά μουσικά όργανα. Οι δημιουργίες της ταξιδεύουν σε όλο τον κόσμο, όπως άλλωστε και η ίδια.
Μεγαλωμένη στην Αμερική, από Έλληνες γονείς, αποφασίζει μετά τις σπουδές της να εγκατασταθεί στην Ελλάδα, όπου αρχίζει η ενασχόλησή της με την κατασκευή μουσικών οργάνων παραδοσιακής μουσικής: νταούλια, τουμπελέκια, ούντου, μπεντίρ, και τουμπιά. Στο πελατολόγιό της συγκαταλέγονται ο Βαγγέλης Παπαθανασίου, ο Yshai Afterman καθώς και συνεργασίες με την Ακαδημία Αθηνών και πολλά θέατρα, με τη μουσική σχολή του καλού της φίλου Ross Daly, ενώ αποστέλλει όργανα σε μουσικούς σε όλα τα σημεία του πλανήτη, από την Αμερική ως την Ιαπωνία. Τα κρουστά της πωλούνται στο εργαστήριό της, στο Μουσείο Λαϊκών Οργάνων στην Πλάκα, ενώ το Μουσείο Μπενάκη φιλοξενεί στο πωλητήριό του την ιδιαίτερη σειρά κοσμημάτων που έχει δημιουργήσει.
Τι θυμάστε από το πρώτο σας ταξίδι; To πρώτο μου ταξίδι ήταν από την Νέα Υόρκη, όπου γεννήθηκα, στην Ελλάδα. Ήμουν 6 χρονών. Από το Sunset Park του Μπρούκλιν βρέθηκα σε ένα ορεινό χωριό της Καστοριάς και αργότερα στην Ικαρία.
Θυμάμαι πόσο περίεργα αισθάνθηκα όταν είδα τη μάνα μου να κλαίει μόλις φτάσαμε στο πατρικό της. Δεν ήξερα ότι μπορείς να κλάψεις από χαρά. Εντύπωση μου έκανε η αμεσότητα της φύσης, οι ανοιχτοί ορίζοντες και οι τόσο διαφορετικές γεύσεις. Επίσης το ότι όλοι ήξεραν «ποιανού είμαι», οι πόρτες ήταν παντού ανοιχτές και μπορούσα να τρέχω όλοι μέρα με ένα τσούρμο παιδιών χωρίς την επιτήρηση ενηλίκων.
Ποιο ήταν το καλύτερο ταξίδι σας;
Το πατροπαράδοτο «cross-country», που έκανα μαζί με το σύντροφό μου, διασχίζοντας τις Ηνωμένες Πολιτείες από ανατολή προς δύση και πίσω. Αγοράσαμε ένα κόκκινο Camaro του `80 και ξεκινήσαμε από τη Νέα Υόρκη ένα παγερό πρωί το Μάρτιο του `96. Οδηγούσαμε όλη μέρα και διανυκτερεύαμε σε διάφορα motels. Πρώτη στάση διαρκείας, η ζεστή Νέα Ορλεάνη, όπου μείναμε πίσω από το μπαρ ενός φίλου στο Bourbon Street.
Από εκεί συνεχίσαμε για την Καλιφόρνια διασχίζοντας το Τέξας, το Νέο Μεξικό, την Αριζόνα.
Κάναμε και το αναγκαίο προσκύνημα στο Λας Βέγκας, πριν καταλήξουμε, για κάποιες εβδομάδες, περιπλανώμενοι ανάμεσα στο Λος Άντζελες και το Σαν Φρανσίσκο. Στην επιστροφή ακολουθήσαμε βόρεια διαδρομή χωρίς πολλές στάσεις. Μας είχε πιάσει κατάθλιψη που θα τέλειωνε η ζωή στο δρόμο.
Σε ποια πόλη/χώρα θα μπορούσατε να ζήσετε απ’ όσες έχετε επισκεφθεί;
Στο Λος Άντζελες. Αν και πριν πάω στη δυτική ακτή, το Σαν Φρανσίσκο είχα κατά νου.
Όταν φτάσαμε, απογοητεύτηκα. Μου φάνηκε σαν μικρογραφία του Lower East Side και του Village της Νέας Υόρκης. Μου ήταν πολύ γνώριμο, ενώ το L.A. είχε άλλη ενέργεια, στραμμένη στο μέλλον, από τις τεχνολογικές πρωτιές του Valley μέχρι τη μουσική σκηνή που τροφοδοτούσε, μεταξύ των άλλων, και το Musicians Institute. Βέβαια ο κόλπος του Σαν Φρανσίσκο είναι πανέμορφος. Βορειότερα εκτείνονται δασωμένες ακτές και φοβερές πόλεις μέχρι τον Καναδά και την Αλάσκα. Θα μπορούσα να μείνω και κάπου εκεί. Ας πούμε στο Sausalito, που θα “ταίριαζε” πολύ με το εργαστήριό μου.
Τι αναζητάτε όταν ταξιδεύετε; Τα τελευταία χρόνια, δεν θέλω να έχω ατζέντα. Θέλω απλά να πορευτώ σε ένα καινούργιο μέρος, να είμαι για λίγο ξένη, να αφουγκραστώ το νέο περιβάλλον όπου βρίσκομαι. Δεν πιστεύω ότι μια επίσκεψη στο Λούβρο έχει μεγαλύτερη αξία από τον περίπατο που θα κάνεις στην πόλη, φτάνει να είναι τα μάτια σου ανοιχτά. Το μόνο που θα «ψάξω» είναι τις τοπικές γεύσεις που θέλω οπωσδήποτε να δοκιμάσω.
Τα ταξίδια μάς βοηθούν να καταλάβουμε καλύτερα τον κόσμο; Ναι, αρκεί να μη μένουμε στη σύγκριση με αυτά που ξέρουμε, τύπου «πανέμορφες οι παραλίες της Καραϊβικής, αλλά στην Ελλάδα είναι πιο ωραία τα νερά». Αναμενόμενο είναι να κάνουμε συγκρίσεις, αλλά η γνώση θα έρθει όταν δεχτούμε την εμπειρία για αυτό που είναι και ζήσουμε την στιγμή.
Άνθρωπος/τοπίο/εμπειρία που θα θυμάστε για πάντα από κάποιο ταξίδι; Φτάνοντας ξημερώματα στον Κάβο Πάπα της Ικαρίας, αφού είχαμε ταξιδέψει όλη νύχτα από τη Ρήνεια με ούριο άνεμο.
Το τοπίο ήταν εξωπραγματικό, τα σύννεφα χάιδευαν την κορυφή των κατακόρυφων βράχων και χύνονταν σαν καταρράχτες στις πλαγιές μέχρι τη θάλασσα. Τρυφερό καλωσόρισμα από ένα μέρος που φημίζεται για την αγριάδα του.
Σε άλλο μήκος κύματος, δεν θα ξεχάσω ποτέ τον Αλέξανδρο, έναν Ζιμπαμπουανό δασοφύλακα που, μόλις έμαθε ότι είμαι Ελληνίδα, έσπευσε να συστηθεί με περηφάνια λέγοντάς μου ότι έχει όνομα ελληνικό.
Πού ονειρεύεστε να ταξιδέψετε; Δεν έχω κάποιο κόλλημα. Όλα τα ταξίδια είναι ευπρόσδεκτα. Θα ήθελα κάποια στιγμή να πάω στην Αυστραλία, περισσότερο γιατί όσους Αυστραλούς έχω γνωρίσει μου φαίνονται ιδιαίτερα ανοιχτόμυαλοι, καλοσυνάτοι και εργατικοί. Κάποιες φορές φαντάζομαι τον εαυτό μου ξανά στην Αφρική, αλλά αυτό το βλέπω περισσότερο σαν όραμα παρά σαν ταξίδι. Ίσως πάω εκεί όταν γεράσω.
Η πρώτη εικόνα που σας έρχεται στο μυαλό στο άκουσμα της λέξης «ταξιδεύοντας». Ένα ιστιοπλοϊκό με ανοιχτά πανιά.
Πώς θα ορίζατε την έννοια του ταξιδιού με πέντε λέξεις; Περιπλάνηση, εξερεύνηση, παρατήρηση, γεύσεις, ανωνυμία.
Αν το ταξίδι ήταν μουσικό κομμάτι, ποιο θα ήταν; Το Shore Leave του Tom Waits, γιατί όσο και να ψάχνουμε την περιπέτεια, υπάρχει πάντα η νοσταλγία να επιστρέψουμε σε μια ζεστή αγκαλιά.
Info:
