On the road με τον Αντώνη Παλλέ

Υπάρχει μια μερίδα καλλιτεχνών που αντιμετωπίζουν διά βίου το ταλέντο τους με δυσπιστία. Εισπράττουν άπειρα «μπράβο» και στέκουν διαρκώς απορημένοι. Αυτή η δυσπιστία είναι και το καύσιμο που τους εξελίσσει. Ο Αντώνης Παλλές ανήκει σε αυτούς, κι ας είναι ένας από τους σημαντικότερους κεραμίστες που διαθέτει η χώρα μας. «Πες καλύτερα πηλοπλάστης, είναι πιο όμορφη λέξη», μου λέει χαμογελώντας.

Η σχέση του με τον πηλό ξεκίνησε από την μέρα που γεννήθηκε – ο πατέρας του είχε εργαστήριο κεραμικής στην Πλάκα. Μετά το σχολείο ασχολήθηκε με το θέατρο και τη μουσική, προτού επανέλθει στην κεραμική, αναλαμβάνοντας το εργαστήριο. Είναι ένας από τους εργατικότερους ανθρώπους που γνωρίζω, δουλεύει ασταμάτητα. Κι η αναγνώριση έρχεται καλπάζοντας. Βασικός προμηθευτής του πωλητηρίου του Μουσείου της Ακρόπολης, του «Costa Navarino», των Hellenic Duty Free Shops, χρόνια συνεργασία με τον Ελευθερουδάκη και τον Παπασωτηρίου, ενώ οι κατασκευές του εκτίθενται στο Μουσείο Getty του Λος Άντζελες, στο Πολεμικό Μουσείο και στο Μουσείο Γουλανδρή.  Προ 10ημέρου ήρθε και το κερασάκι: επελέγη ως δημιουργός από το Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων, τον κρατικό οργανισμό, δηλαδή, που προμηθεύει τα gift shops των  μουσείων της χώρας.  Συζήτηση με έναν χαρισματικό πηλοπλάστη. Τι θυμάσαι από το πρώτο σου ταξίδι;  Απουσία ηλεκτρισμού, λυχνάρια. Μια πελώρια πράσινη πανσέληνος που προκαλεί τρομακτικές σκιές τη νύχτα. Φίδι στο πέτρινο μονοπάτι καταμεσήμερο. Τον αδερφό μου να κάνει μπάνιο χωρίς μπρατσάκια κι εγώ με μπρατσάκια. Ζήλια για τον αδερφό μου. Να παίζουμε «βατραχάκια» στο τάβλι και να νικά ο αδερφός μου. Μίσος για τον αδερφό μου. Τη νονά Κάκια, 85 ετών αλλά πιο σβέλτα από μας. Φρέσκα ψάρια τηγανητά με κόκκαλα, πολλά κόκκαλα. Και το καλύτερο φαΐ που έφαγα ποτέ: Ρεβίθια από μοναστήρι. Σίφνος, 1972. 

Ποιο ήταν το καλύτερο ταξίδι σου;  Μουσείο Περγάμου, Βερολίνο. Μια χρονιά πριν πέσει το Τείχος. Πήγα στο μουσείο χωρίς να γνωρίζω τι περιείχε (ευτυχώς). Η έκπληξή μου για τα εκθέματα ήταν τέτοια, που εύχομαι σε μένα και σε όλους τους ανθρώπους να βιώνουν τέτοιες εκπλήξεις συχνά.  

Σε ποια πόλη/χώρα θα μπορούσες να ζήσεις απ’ όσες έχεις επισκεφθεί;  Έχω πάει Κάιρο, Στουτγάρδη, Βερολίνο, Βουδαπέστη, Ζυρίχη. Σε καμία από αυτές. Ίσως Ναύπλιο. Εκεί έχω φάει το καλύτερο φαΐ στη ζωή μου: καλαμαράκια τηγανητά.

Τι αναζητάς όταν ταξιδεύεις;  Όταν είμαι μόνος, να προκύψει κάτι νέο μέσα μου. Όταν είμαι με αγαπημένο πρόσωπο, να δω ό,τι βλέπει και να ακούσω ό,τι ακούει, να δημιουργήσουμε στο χωροχρόνο αιώνιες, αντικειμενικές αποδείξεις ότι βιώσαμε κοινές στιγμές ευτυχίας.

Τα ταξίδια μάς βοηθούν να καταλάβουμε καλύτερα τον κόσμο;  Εμένα με βοηθούν να βελτιώσω ποιότητές μου: κατανόηση, ανεκτικότητα, αντίληψη, εμπειρίες, αισθητική, ένα σωρό τέτοιου είδους πράγματα. Κάποιος που θα είχε ταξιδέψει πολύ και δεν θα είχε διευρυνθεί ως οντότητα, φαντάζομαι ότι θα έπρεπε να προετοιμάσει πρώτα τον εαυτό του πριν αγοράσει το επόμενο εισιτήριο. Τι εννοώ: Έχει συμβεί να ταξιδέψω όντας δυστυχής και απλά μετέφερα τη δυστυχία μου σε άλλο τόπο, πράγμα ανούσιο και αντιοικονομικό. Δε βρήκα τη δύναμη να επωφεληθώ από τη νέα πραγματικότητα, που απλόχερα επιθυμεί να προσφέρει ένας νέος, πρωτόγνωρος τόπος σε έναν ανοιχτό άνθρωπο. 

Άνθρωπος/τοπίο/εμπειρία που θα θυμάσαι για πάντα από κάποιο ταξίδι; Άνθρωπος: Χατζιδάκις σηκώνει το χέρι και η συναυλία ξεκινά. Καστελλόριζο, λιμάνι, ο αέρας λυσσομανά. Τοπίο: Γαλαξίδι από ψηλά! Φωκίδα. Mercy me!!!  Εμπειρία: Όλες οι τουρίστριες από το τρένο με διαδρομή Λούξορ-Κάιρο, έχουν κολλήσει δίπλα μου αναζητώντας προστασία. Προτάσεις από αξιοπρεπείς Αιγύπτιους -κάποιοι υπέργηροι- να αγοράσουν κάποια από τις «συζύγους» μου προσφέροντας καμήλες. Πολλές καμήλες! 

Πού ονειρεύεσαι να ταξιδέψεις;  ΟΠΟΥΔΗΠΟΤΕ με κάποιο αγαπητό μου πρόσωπο. 

Η πρώτη εικόνα που σου έρχεται στο μυαλό στο άκουσμα της λέξης «ταξιδεύοντας»  Άλλη ερώτησις…

Αν το ταξίδι ήταν μουσικό κομμάτι, ποιο θα ήταν; Fleetwood Mac – Albatross

Αν ήταν φαγητό; Φίδια, σκορπιοί και σαρκοβόρα φυτά. Θα δοκίμαζα τα πάντα για να έχω τη βαθύτερη κατανόηση μιας διαφορετικής πρόσληψης της ζωής. Το φαγητό είναι συγκλονιστικός αποδέκτης αυτού. Αρκεί να επρόκειτο για πραγματικά πιάτα και να μη μου έκαναν φάρσα οι Μαορί κι οι Τουλάμπις. 

Αν ήταν πίνακας ζωγραφικής;   Βίνσεντ Βαν Γκονγκ. Διάλεξε και πάρε. 

Πώς θα όριζες την έννοια του  ταξιδιού με πέντε λέξεις;  Τα πάντα ρέουν τελικά, ε; http://palles.gr/