Ερωτικές επιστολές που άφησαν ιστορία. Vol. 2
Φρίντα Κάλο και Ντιέγκο Ριβέρα, Πάμπλο Νερούντα και Ματίλντε Ουρούτια, Τζόνι Κας και Τζουν Κάρτερ, Ντίλαν Τόμας και Κέιτ Μακναμάρα, στα χρόνια της αγάπης και του έρωτα.-Από την Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Φρίντα Κάλο προς Ντιέγκο Ριβέρα
Το φλογερό ταπεραμέντο της Κάλο είναι έκδηλο στους πίνακές της και στα γραπτά της. Ο λυρισμός διαφαίνεται στην επιστολή προς τον μεγάλο της έρωτα και «δυνάστη», Ντιέγκο Ριβέρα που ήταν Μεξικάνος τοιχογράφος με όμοιες πολιτικές απόψεις και στάση ζωής.
«Τίποτα δε συγκρίνεται με τα χέρια σου. Τίποτα με το χρυσοπράσινο των ματιών σου. Το σώμα μου γεμίζει με εσένα μέρες. Είσαι ο καθρέπτης της νύχτας. Η βιολετί λάμψη του φωτός. Η υγρασία της γης. Η φωλιά από τις μασχάλες σου είναι το καταφύγιό μου. Τα δάχτυλά μου αγγίζουν το αίμα σου. Όλη μου η χαρά βρίσκεται στο να νιώθω τη ζωή να αναβλύζει από εσένα και να γεμίζει όλα τα μονοπάτια των νεύρων μου που σου ανήκουν».
Πάμπλο Νερούντα προς Ματίλντε Ουρούτια
«Με τέτοιο ερωτικό αιτιολογικό σου παραδίνω αυτήν την κεντουρία ξύλινων σονέτων , που μπόρεσαν να σταθούν στα πόδια τους γιατί εσύ τους έδωσες ζωή » Με αυτά τα λόγια ολοκληρώνει ο σπουδαίος Χιλιανός ποιητής Πάμπλο Νερούδα την αφιέρωση του στη αγαπημένη του Ματίλντε στο έργο του “Εκατό ερωτικά σονέτα”. Πρόκειται για έναν από τους σπουδαιότερους ποιητές της Λατινικής Αμερικής, ο οποίος, εκτός από πολιτικοποιημένα ποιήματα, έγραψε και πολλά προσωπικά.
«Αγαπημένη μου γυναίκα,υπέφερα όσο έγραφα αυτά τα σονέτα,μου προκαλούσανπόνο και θλίψη,η ευτυχία όμως που νιώθω τώρα που σ τα προσφέρω είναι τεράστιασαν μια σαβάνα. Εγώ, όμως, με μεγάλη ταπεινοφροσύνη έφτιαξατούτα εδώτα σονέτα από ξύλο: τους έδωσα τον ήχο αυτής της στέρεης,αγνής ύληςκαιμεαυτόν τοντρόποπρέπει να φθάσουν στα αφτιά σου.Περπατώντας μέσα από δάση ήσε παραλίες,δίπλασε κρυμμένες λίμνες,εσύ κι εγώ έχουμε κατά καιρούς μαζέψεικομμάτιααπό φλοιούςδένδρων,κομμάτια ξύλου που έχουν υποστεί τις μεταβολέςτου νερού και τουκαιρού.Πήρα αυτά τα μαλακά λείψανα και χρησιμοποίησα τοτσεκούρι,τη ματσέτακαιτοσουγιά και έκοψα δεκατέσσερις σανίδες για τοκαθένα,για να χτίσω μικρά ξύλινασπιτάκια,ώστετα μάτια σου που λατρεύω καιτους τραγουδάω να μπορέσουν να κατοικήσουν μέσατους…»(Οκτώβριος 1959)
Τζώνυ Κας και Tζουν Κάρτερ
Τo 1994 o Johnny Cash έγραψε μια πραγματικά υπέροχη ερωτική επιστολή σύζυγό του- όταν εκείνη ήταν 65 ετών- που ψηφίστηκε το καλύτερο ερωτικό γράμμα όλων των εποχών.
” Γεράσαμε και συνηθίσαμε ο ένας τον άλλον. Αλλά σκεφτόμαστε το ίδιο. Διαβάζουμε ο ένας το μυαλό του άλλου. Ξέρουμε τι θέλει ο άλλος, χωρίς καν να τον ρωτήσουμε. Καμιά φορά, εκνευρίζουμε ο ένας τον άλλον, αλλά λιγάκι. Ίσως κάποιες φορές, θεωρούμε δεδομένο ο ένας τον άλλον. Αλλά μια στο τόσο, όπως σήμερα, το αναλογίζομαι όλο αυτό, και συνειδητοποιώ, πόσο τυχερός είμαι που μοιράζομαι τη ζωή μου με την σπουδαιότερη γυναίκα που συνάντησα ποτέ. Ακόμα με γοητεύεις και με εμπνέεις. Με επηρεάζεις ώστε να γίνομαι καλύτερος. Είσαι το αντικείμενο της επιθυμίας μου. Ο νούμερο ένα επίγειος λόγος για την ύπαρξη μου. Σ΄αγαπώ πάρα πολύ!»
Ντίλαν Τόμας και Κέιτλιν Μακναμάρα
Ο Ντίλαν Τόμας ισχυριζόταν ότι ερωτεύτηκε κι αγάπησε τη γυναίκα του Κέιτλιν Μακναμάρα με τη πρώτη ματιά και της έκανε πρόταση γάμου από την πρώτη τους συνάντηση…
«Τώρα, εξ αιτίας αυτών των ημερών, κινούμαι μ` ένα είδος άναυδης, τυφλής απόγνωσης, και η κάθε μέρα τελειώνει αργά. Τις νύχτες φοβάμαι ακόμα πιο πολύ, όταν η απελπισία καταρρέει, δεν είναι πια άναυδη και τυφλή, κι εγώ είμαι μονάχα ο εαυτός μου μέσα στο σκοτάδι. Είμαι μονάχα ολομόναχος μέσα σ` ένα δωμάτιο άγνωστο, σε μια πόλη ξένη, σε μια χώρα νυχτωμένη, δίχως προσχήματα, και κλαίω σαν τρελός. Χθες τη νύχτα σε είδα να χαμογελάς, χαρούμενη, σ` εμένα, όπως έκανες χίλια χρόνια πριν` και ούρλιαξα σαν τα τσακάλια απέξω. Μετά, το πρωί, τα ίδια και πάλι: να βαδίζω, σε απόγνωση, παγωμένος, σε μιαν έρημο. Ήταν μάλιστα αληθινή έρημος, οι καμήλες απόμακρες, οι ύαινες να γελάνε. Το γράφω τούτο εδώ, ίσως το τελευταίο γράμμα, μόλις προτού πέσω στο κρεβάτι σ` ένα ξενοδοχείο γεμάτο κτήνη. Μακάρι να μην έπρεπε να πέσω στο κρεβάτι. Κανένας εδώ, σ` αυτή την κάμαρα όπου γράφω, με το ραδιόφωνο να ουρλιάζει στα περσικά, δεν μπορεί κάτι στραβο σ` εμένα να δει. Δεν είμαι μονάχα παρά ένας χοντρός ξένος που γράφει ένα γράμμα` ένα όλο αγάπη, ένα όλο ευτυχία, γράμμα στη γυναίκα του «που περιμένει στο σπίτι». Χριστέ μου, και πού να ήξεραν. Πού να ήξεραν ότι η γυναίκα στην οποία γράφω δεν μ` έχει ανάγκη πια, έχει σφαλίσει την καρδιά και το κορμί της ενάντιά μου, αν και είναι η ζωή μου. Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα -εσύ, πάντα- και δεν έχω καμία πρόθεση να κάνω κάτι τέτοιο…»
