Το μάθημα του Δημήτρη Κουρμπέλη
Ο Κουρμπέλης με το γκολ στο Άουγκσμπουργκ αλλά και με την απόδοσή του στα ματς με την Σερβία και την Γερμανία μας έκλεισε θεαματικά το στόμα.
Πριν λίγες μέρες σας έγραψα εδώ την ιστορία του Τάσου Δουβίκα, σκόρερ του γκολ της νίκης της Εθνικής μας στην Σερβία. Ο Δουβίκας ήταν ένας μάλλον απρόβλεπτος σκόρερ της ομάδας – δεν ήταν εύκολο κανείς να προβλέψει όχι απλά το γκολ του αλλά έστω την συμμετοχή του στο ματς: ο ανταγωνισμός στην θέση του σέντερ φορ σε αυτή την ομάδα είναι μεγάλος. Εξίσου απρόβλεπτος σκόρερ ήταν κι αυτός του γκολ της Εθνικής μας στην ιστορική νίκη επί της Γερμανίας: ο Δημήτρης Κουρμπέλης στις πάνω από 50 προηγούμενες συμμετοχές στου στην Εθνική είχε πετύχει όλα κι όλα τρία γκολ – δεν είναι άλλωστε το γκολ η δουλειά του. Αλλά αυτό που πέτυχε στο Άουγκσμπουργκ (και με το οποίο υπέγραψε την πρώτη νίκη της Εθνικής μας επί των Γερμανών) είναι ένα γκολ που το άξιζε. Κι ένα μάθημα για όλους μας.
Διαβάστε επίσης
Θα σας εξηγήσω το γιατί. Υπάρχουν ορισμένοι ποδοσφαιριστές που οι καριέρες τους στις Εθνικές ομάδες είναι μεγαλύτερες από αυτές που κάνουν στους συλλόγους. Ο Κουρμπέλης υπηρετεί όλες τις Εθνικές ομάδες από τότε που ήταν 17 χρονών κι έδωσε το παρών στην Εθνική Νέων. Για σχεδόν 18 χρόνια δεν έλειψε ποτέ από τις Εθνικές: είναι παιδί τους. Σε κανένα από τους συλλόγους που αγωνίστηκε δεν έπαιξε για πιο πολύ από δεκαετία. Είναι αρχηγός του Αστέρα Τρίπολης – και ίσως ο πιο εμβληματικός του Ελληνας ποδοσφαιριστής – αλλά όταν μια μέρα σταματήσει το ποδόσφαιρο πιο πολύ θα τον θυμόμαστε με την φανέλα της Εθνικής παρά με αυτή της ομάδας της Τρίπολης. Από την Εθνική δεν έλειπε ούτε και όταν για μια διετία περίπου δεν αγωνιζόταν βασικός στις ομάδες που ανήκε. Το πέρασμα του από την Τουρκία δεν ήταν εντυπωσιακό: έδωσε το παρών σε μόλις 6 ματς της Τραμπζονσπόρ και σε μόλις 12 της Λαραγκιομπρούγκ. Την ομάδα που αγωνίστηκε στην Σαουδική Αραβία δεν την θυμάται κανείς – παρεμπιπτόντως ήταν η Αλ Καλίτζ. Αλλά όλη αυτή την κομμάτι δύσκολη για την καριέρα του χρόνια τριετία στην Εθνική έδινε πάντα το παρών.
Ίσως αυτή η αδιάλειπτη παρουσία του να ήταν κι ο λόγος που αρχίσαμε όλοι να τον αντιμετωπίζουμε σιγά σιγά κι ως παίκτη δεδομένο – από αυτούς που είναι κάπως αναγκαίο να υπάρχουν χωρίς να κάνουν την διαφορά. Ο Κουρμπέλης ήταν για χρόνια ο βασικός αμυντικός χαφ (ενίοτε και ο αρχηγός) μιας ομάδας που είχε κάμποσες αποτυχίες, που παρά την προσπάθειά της δεν έφτανε ποτέ σε τελικούς μεγάλων διοργανώσεων. Μετά τον αποκλεισμό από το μουντιάλ του 2026 καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι η Εθνική αυτή, η γεμάτη από σταρ επιθετικούς, δεν έχει αμυντικούς μέσους και κόφτες κι αυτός είναι ο λόγος που πολλά υπόσχεται και λίγα καταφέρνει. Ο Κουρμπέλης με το γκολ στο Άουγκσμπουργκ αλλά και με την απόδοσή του στα ματς με την Σερβία και την Γερμανία μας έκλεισε θεαματικά το στόμα: όχι μόνο μια χαρά χωράει δίπλα στους εκκολαπτόμενους σταρ αλλά είναι ακόμα στα 35 του απολύτως απαραίτητος.
«Τι θα έκανες αν δεν έπαιζες ποδόσφαιρο;» τον ρώτησε κάποτε ο Ντέμης Νικολαϊδης σε μια από τις διαδικτυακές εκπομπές του. «Ο πατέρας μου ήταν αγρότης κι αν δεν έπαιζα ποδόσφαιρο κάτι τέτοιο θα έκανα» απάντησε αφοπλιστικά. Ο Κουρμπέλης δεν πούλησε ποτέ του σταριλίκι: το ποδόσφαιρο ήταν για αυτόν μια σειρά από μάχες που τις κέρδισε για να αλλάξει την ζωή του. Το να ξέρεις τα όρια σου είναι καμιά φορά το μυστικό της επιτυχίας σου.
Διαβάστε επίσης
