Το δύσκολο επάγγελμα του ομοσπονδιακού προπονητή
Στο Nations League, παίρνουν μέρος εννέα ευρωπαϊκές ομάδες που μετά το μουντιάλ του περασμένου καλοκαιριού άλλαξαν προπονητές. Επιστρέφουν στην επικαιρότητα κάποιοι που είναι γνωστά ονόματα γιατί έχουν κάνει καριέρες (ο Κλοπ στην Εθνική Γερμανία, ο Ζιντάν στην Εθνική Γαλλίας, ο Μαντσίνι στην Εθνική Ιταλίας) βρήκαν δουλειά κάποιοι που ήταν για καιρό εκτός δράσης (ο Τσάβι που ανέλαβε την Εθνική Ολλανδίας και ο Ζεσούς που βρέθηκε στην Εθνική Πορτογαλίας), συνεχίζουν την δουλειά του ομοσπονδιακού προπονητή κάποιοι που κάνουν μόνο αυτοί, όπως ο γνωστός μας Τζόν Φαν’ τ Σιπ που ανέλαβε το Καζακστάν, παίρνοντας ένα καλό συμβόλαιο αφού λεφτά εκεί υπάρχουν. Αναρωτιόμουν, βλέποντας πόσο διαφορετικά βιογραφικά έχουν όλοι αυτοί, αν υπάρχουν ειδικά προσόντα για ομοσπονδιακούς προπονητές.
Η θέση του ομοσπονδιακού διαφέρει ριζικά από εκείνη του προπονητή ενός συλλόγου. Υπάρχει έλλειψη δυνατότητας χρόνου για δουλειά και προετοιμασία: ο ομοσπονδιακός τεχνικός δεν έχει τον χρόνο να κάνει κανονική προετοιμασία ή να αξιολογήσει το υλικό μέσα από καθημερινές προπονήσεις – για πολλά φιλικά ούτε λόγος. Είναι βασικό (αλλά και καθόλου δεδομένο) ο ομοσπονδιακός προπονητής να γνωρίζει το ποδοσφαιρικό περιβάλλον της χώρας που δουλεύει ώστε να μη χρειάζεται καθόλου χρόνο προσαρμογής.
Η δουλειά του ομοσπονδιακού βασίζεται στο να μπορεί να παρουσιάζει ομάδες με βάση τη φόρμα των παικτών τη δεδομένη στιγμή και όχι να «χτίζει» ομάδες σε βάθος χρόνου. Κυρίως πρέπει να ξέρει να δουλεύει με τους παίκτες εκτός προπονήσεων, όσο κι αν ακούγεται παράξενο για κάποιον που κάνει δουλειά προπονητή. Πρέπει να έχει την ικανότητα να διαχειρίζεται τις εντάσεις των ποδοσφαιριστών, να τους αξιολογεί γρήγορα και να τους εντάσσει άμεσα σε έναν μηχανισμό. Αν στις ομάδες η ξεκάθαρη αγωνιστική ταυτότητα μετράει, στις Εθνικές μετρά ακόμα πιο πολύ – βλέπε τους Ισπανούς. Αλλά το πρόβλημα είναι πως όποια κι αν είναι η ιδέα οι παίκτες πρέπει να την υπηρετήσουν βασικά μόνοι τους – το θέμα είναι το μυαλό τους. Και σε αυτό πρέπει να υπάρχουν ξεκάθαρα κι όχι πολύπλοκα πράγματα.
Διαβάστε επίσης
Νομίζω ότι ένας ομοσπονδιακός προπονητής πρέπει να διαθέτει μεγάλο κύρος. Ιδανικά πρέπει να έχει υπάρξει κι ο ίδιος σπουδαίος διεθνής ποδοσφαιριστής ώστε να εμπνέει άμεσο σεβασμό στα αποδυτήρια, καθώς η έλλειψη αυτού του κύρους μπορεί να οδηγήσει σε δύσκολες σχέσεις. Σημαντική είναι επίσης η ικανότητα του προπονητή να λειτουργεί ως «ασπίδα» για τους παίκτες του απέναντι στην πίεση των ΜΜΕ και των οπαδών, στρέφοντας την προσοχή των διεθνών αποκλειστικά στο καθήκον για τη χώρα τους. Είναι περίεργο αλλά η όποια θεωρητική κατάρτιση ενός προπονητή ή ακόμα και οι εμπειρίες του σε συλλόγους έχουν μικρή σημασία. Δεν υπάρχει χρόνος για να γίνει στους παίκτες κτήμα το παιγνίδι του: το μάξιμουμ που μπορεί να τους περάσει είναι η λογική του. Αντε και το να παίζουν λίγο για αυτόν.
Ομολογώ πως είναι δύσκολο να φανταστώ προπονητές που να θέλουν να γίνουν ομοσπονδιακοί δηλαδή να αφήσουν στην άκρη τον τρόπο δουλειάς που ξέρουν για να δοκιμάσουν να κάνουν κάτι άλλο. Εχω περιέργεια τι θα κάνουν ο Κλοπ κι ο Ζιντάν πχ ή ακόμα και ο Ζεσούς κι ο Τσάβι. Κυρίως γιατί έχουν δουλέψει πολύ καλά ως προπονητές.
Διαβάστε επίσης
