Για επιτυχίες με την Εθνική δεν αρκεί το ταλέντο… Ρωτήστε τους Σέρβους!
Μια διδακτική ιστορία με αφορμή το αποψινό ματς ανάμεσα στην Εθνική μας ομάδα και τη Σερβία για το Nations League.
Απόψε η Εθνική μας ομάδα παίζει το πρώτο της ματς στο Nations League με αντίπαλο την Σερβία εκτός έδρας. Και θυμήθηκα μια ωραία διδακτική ιστορία.
Το 2015 οι Σέρβοι έκαναν κάτι καταπληκτικό: κέρδισαν το παγκόσμιο κύπελλο Κ20 (των Νέων, ας πούμε). Η διοργάνωση είχε γίνει στη Νέα Ζηλανδία. Προπονητής της ομάδας ήταν ο τωρινός ομοσπονδιακός τους προπονητής, ο Βέλικο Παούνοβιτς. Η επιτυχία ήταν τόσο μεγάλη που εκείνο το καλοκαίρι είχε κυκλοφορήσει ότι ο Παούνοβιτς θα γινόταν προπονητής του ΠΑΟ – αν ψάξει κανείς στο διαδίκτυο θα βρει αφιερώματα σε αυτόν που θα γινόταν «ο Ομπράντοβιτς του ποδοσφαιρικού ΠΑΟ» και άλλες τέτοιες υπερβολές. Ο Παούνοβιτς δεν ήρθε στην Αθήνα γιατί εξαργύρωσε την επιτυχία του στο ΜLS δουλεύοντας στο Σικάγο, αλλά δεν είναι αυτό που θέλω να σας πω.
Αυτό που στην ιστορία έχει σημασία είναι το πόσο εκείνη η επιτυχία των μικρών Σέρβων δημιούργησε μια τεράστια ευφορία στη χώρα για το αύριο της Εθνικής ομάδας. Τα πιτσιρίκια του Παούνοβιτς έγιναν στόχος δυτικοερωπαϊκών ομάδων σε χρόνο ρεκόρ. Ο αρχηγός Σεργκέι Μιλίνκοβιτς-Σάβιτς βρέθηκε στην Γκένγκ. Ο Μάρκο Γκρούγιτς έγινε η πρώτη μεταγραφή του Γιούργκεν Κλοπ στη Λίβερπουλ το 2016. Ο τερματοφύλακας Πρέντραγκ Ράικοβιτς – κορυφαίος τερματοφύλακας εκείνου του τουρνουά – πήγε στην Ρεν. Ο Νεμάνια Μακσίμοβιτς – «χρυσός» σκόρερ του τελικού – πήγε αμέσως στην Ισπανία, στην Βαλένθια. Μίλος Βέλκοβιτς, ηγέτης της άμυνας εκείνης της ομάδας, τράβηξε το ενδιαφέρον των Γερμανών, και ρίζωσε στη Μπουντεσλίγκα. Ο δικός μας ΠΑΟΚτσης εδώ και χρόνια Άντρια Ζίβκοβιτς δεν ήταν ούτε καν είκοσι χρονών όταν υπέγραψε στην Μπενφίκα. Οι Σέρβοι που είχαν βγει στο δρόμο για να πανηγυρίσουν χαράματα το κατόρθωμα εκείνης της Εθνικής λάτρεψαν αυτά τα παιδιά και ήταν βέβαιοι πως η χρυσή αυτή φουρνιά θα οδηγήσει την Εθνική Σερβίας σε μεγάλες διακρίσεις.
Η αλήθεια είναι ότι αρκετά από τα τότε πιτσιρίκια βρήκαν τον δρόμο τους κάνοντας καριέρες σημαντικές. Ο Μιλίκοβιτς Σάβιτς λατρεύτηκε στην Λάτσιο. Ο Μαξίμοβιτς έγινε αρχηγός της Χετάφε. Ο Βέλκοβιτς αποτέλεσε για πολλά χρόνια τον βασικό και αναντικατάστατο στόπερ της Βέρντερ Βρέμης. Ο Ράικοβιτς μετά την Ρεν πήγε στην Μαγιόρκα – όχι για διακοπές, αλλά στην ποδοσφαιρική της ομάδα. Ο Ζίφκοβιτς έγινε αρχηγός του ΠΑΟΚ. Οι πιο πολλοί βρίσκονται ακόμα στην Εθνική. Αλλά μεγάλα πράγματα με αυτή δεν έκαναν. Έχει πια περάσει μια δεκαετία από το κατόρθωμα τους. Οι συμπατριώτες τους μετά το κάζο του αποκλεισμού από το μουντιάλ των ΗΠΑ ζητάνε την ανανέωση της ομάδας. Δηλαδή να πάνε στην άκρη εκείνα τα χρυσά παιδιά που σκόρπισαν ελπίδες.
Γιατί τα λέω αυτά; Γιατί μου αρέσει η αγάπη που δείχνει το δύσκολο με την Εθνική ελληνικό κοινό στον Καρέτσα, στον Τζόλη, στον Τζολάκη, στον Κουλιεράκη, στον Παυλίδη, στον Ιωαννίδη, στον Μαυροπάνο, στον Βιαγιανίδη, στον Τσιμίκα, στον τραυματία Κωνσταντέλια. Όλους τους αγαπούν, όλοι σίγουροι πως αυτοί που παίζουν από μικροί σε σημαντικά ξένα πρωταθλήματα θα κάνουν μεγάλες καριέρες και θα έχουν επιτυχίες με την Εθνική. Καριέρες θα κάνουν. Αλλά για επιτυχίες με την Εθνική δεν αρκεί το ταλέντο. Ρωτήστε και τους Σέρβους με τους οποίους παίζουμε απόψε…
